ஐ லவ் பிரெசிடென்ட் புஷ்: தலாய்லாமா

தலாய்லாமா என்பவர் இந்தியாவிலுள்ள ஹிமாச்சல் மாநிலத்திலுள்ள‌ தரம்ஷாலாவில் உல்லாச‌ விடுதி நடத்தும் ஒரு தொழிலதிபர். இஸ்ரேலிய ராணுவ வீரர்கள் அவ்வப்போது இங்கு வந்து ஓய்வு எடுக்கிறார்களாம். மேலும் இவர் பகட்டான வாழ்க்கையின் சிகரம். பொழுதுபோக்கு நச்சத்திரங்கள் எல்லாம் இவருடை விசிறிகள். மேற்கத்திய அரசியல் சிந்தனையில் ஊறித்திளைக்கும் பல சிந்தனையாளர்களின் வாயில் மெல்லப்படும் அவல் இவர். சில சமயங்களில் விளம்பரங்களிலும் நடிக்கும் ஸ்டார். 'வோக்' எனப்படும் ஃபாஷன் பத்திரிக்கையின் கெளவரவ ஆசிரியராகவும் உள்ளவர்

இவர் இந்தியாவுக்கு தஞ்சம் தேடுவதற்கு முன் 1960 களிலேயே 14 மாடிவரைக் கட்டப்பட்ட 1000 (ஆயிரம்) அறைகள் கொண்ட 'பொட்டாலா' அரண்மனையில் வாழ்ந்தவர். சகதிபெத்தியர்கள் வறுமையில் வாடும்போது இவருக்கு மட்டும் இந்த வாழ்க்கை அவருக்கு தேவையானதாக இருந்தது ஏனெனில், இவர் புனிதம் மிகுந்தவர். மேட்டுக்குடியினைச் சார்ந்தவர். எனவே அதில் ஒன்றும் தவறு கிடையாது போலும் ! மேலும் இவர் உலக வாழ்க்கையைத் துறந்த துறவியல்லவா !! அவர் ஒரு 'மான்க்'.

உலகில் பொதுமக்களைக் கொன்று குவிக்கும் போர்களைப் பற்றி எவ்வித மூச்சும் விடாதவர். இருப்பினும் அமைதிக்கான நோபல் பரிசினைப் பெற்றவர். இவர் ஆஃப்கான் மற்றும் ஈராக் போர்களைப் பற்றி எந்த எதிர்ப்பும் சொல்லாதவர். இஸ்ரேல் அனுதினமும் பாலஸ்தீனர்களைக் கொன்று குவித்தாலும், இஸ்ரேலுக்கு சென்று பாலஸ்தீனர்களிடம் அறிவுரைக் கூறியவர். 'வன்முறை வேண்டாம்' என்பது தான் பாலஸ்தீனர்களை நோக்கி அவர்கூறிய அந்த அறிவுரை. அமைதிக்கான நோபல் பரிசினைப் பெற்றவரல்லவா ? அதனால் தான் அந்த அறிவுரை. இவர் சீனாவிடமிருந்து தப்பி வருவதற்கு முன்பு, இவர் ஏதோ சீனாவினை எதிர்த்து வன்முறையில் ஈடுபடாதவர் போல, இவரிடமிருந்து இந்த அறிவுரை.

பிரெசிடெண்ட் புஷ்ஷை நேசிக்கின்றேன் என பறைசாற்றியவர். இப்போது, ஈராக் போரைப் பற்றியும் ஆஃப்கான் போரைப்பற்றியும் ஏதோ மூச்சு விட்டுள்ளாராம். "அப்போர்கள் எந்த வகையைச் சேர்ந்தது என சொல்வது கடினம்" என அருள் பாலித்துள்ளார்.

ஹாண்டுராஸில் ஒரு சீர்திருத்த கூ (Coup), ஹி ஹி

இஸ்ரேல் செய்துவரும் பாலஸ்தீன இனஒழிப்பினை துரிதப்படுத்தும் நோக்கத்துடன், அதற்குத் தடையாக இருக்கும் ஈரானில் சீர்திருத்தம் வேண்டி மேற்கு நாடுகள் ஆர்வத்துடன் இருந்தபோது, ஈரானில் சீர்திருத்தவாதிகளின் ஆர்பாட்டம் நிகழ்ந்தது.

ஈரான் சீர்திருத்தவாதிகள், மேற்கு விரும்பும் சீர்திருத்தத்தினைத்தானா கொண்டுவரப்போகிறார்கள் என்பது தெளிவாக தெரியாவிட்டாலும், தற்போதைய அரசினை கவிழ்ப்பதில் இருவரும் ஒத்த கருத்து கொண்டுள்ளதால், மேற்கின் ஊடகங்களும் அரசுகளும், ஈரான் சீர்திருத்தவாதிகளுக்குப் பின் அணிவகுத்தன.

அமெரிக்காவால் நிறுவப்பட்ட ஷாஹ்வின் சர்வாதிகார ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்ட தினத்திலிருந்து, மேற்கு நாடுகள் அனைத்தும் அகமேனியக் காலத்துக்கும் முற்பட்ட தனது பாரசீக எதிர்ப்பினை மீண்டும் துவக்கியது. அவைகள் ஏதேனும் வாய்ப்பினை எதிர்நோக்கி உள்ளன.

இந்த நிலையில், ஷாவின் வாரிசான மற்றொரு ஷா அமெரிக்காவிலிருந்து சீர்திருத்தவாதிகளுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்து வருகிறார். ஈரானின் கலாச்சாரத்தினை Reading Lolita in Tehran எனும் நூலைக் கொண்டு தாக்கி எழுதிய, மற்றும் ஷாவின் அரசில் தனது குடும்பமே பணியாற்றிய பெருமையையுடைய, மற்றும் ஈரான் அரசு எதிர்ப்பு சிந்தனை உருவாக்க மையங்களில் (think tank) பணியாற்றுபவரும் எழுத்தாளருமான அஸார் நஃபிசி அமெரிக்காவிலிருந்து ஈரான் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கிறார். ஈரான் மீது குண்டுகள் போட ஆசித்த மெக்கெய்ன் எனும் வலதுசாரி அரசியல்வாதியும், ஈரான் நாட்டு மக்கள் மீது தான் புதுக் கவலையுடன் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்.


இவ்வாறு மேற்கு நாடுகள் அனைத்தும் "ஜன நாயகம், ஜன நாயகம்" எனப் போலிக் கூக்குரலிட்டாலும் அது உலகில் ஆதரவு அளித்துவரும் சர்வாதிகாரர்கள் தான் எத்தனைப் பேர் !!

ஈரானில் 1950களில் ஜன நாயக ஆட்சியினை வீழ்த்தி 1979 வரை நீடித்த‌ ஷாவின் சர்வாதிகார முடியாட்சியினை ஏற்படுத்தியது யார் ? தற்போது அவர்கள் ஆதரவு அளித்துவரும், எகிப்தின் முபாரக் யார் ?

மேலும் கடாஃபி யார் ?

மேலும் கஸக்ஸ்தான் அதிபர் யார் ?

ஜோர்டான் மன்னர் யார் ?

கத்தார், சவுதி மற்றும் ஐக்கிய அரபு நாடுகளின் மன்னர்கள் யார் ?

மேலும் ஈராக்கின் மாலிக்கியும், ஆஃகானிஸ்தானின் கர்சாயும் நேர்மையான தேர்தலில் தான் வந்தவர்களா ?

பெரு நாட்டில் நடப்பது என்ன ? அங்கு அரசினை எதிர்த்துப் போராடிய பூர்வீக குடிமக்கள் மேற்கு சார்பு ஐரோப்பியர்களின் அரசால் நூற்றுக் கணக்கில் சுட்டுகொல்லப்பட்டதை மீடியாக்கள் எப்படி மூடி மறைத்தன ? அவைகளை ஈரான் வீச்சு அளவிற்காவது பரப்பினார்களா ?

தற்போது ஹாண்டுராசில் நடந்துள்ள, மேற்கு-ஆதரவு இராணுவப்-புரட்சியை ஊடகங்கள் எப்படி மிருதுவாக காண்கிறது ? அல்லது அதற்கு மீடியாக்கள் தரும் முக்கியத்துவம் தான் என்ன ?

சிந்தியுங்கள். ஹாண்டுராஸில் இராணுவப் புரட்சியின் மூலம் வந்துள்ள அதிபர் தனக்கு இஸ்ரேல் மற்றும் தைவானின் துணை இருந்ததாகக் கூறுகிறார். முந்தைய அதிபர் மக்கள் நலன் சார்ந்து அமெரிக்க மற்றும் மேற்குக் கம்பெனிகளுக்கு எதிர் உள்ளம் கொண்டவர். மக்கள் நலன் சார்ந்த மற்றைய சில நாடுகளின் அதிபர்களான சாவேஸ், மொராலஸ் போன்றவர்களின் ஆதவினைப் பெற்றவர்.

மேற்கின் ஜனநாயகம் புல்லரிக்கின்றது

பிபிசி தனது புரட்டினை ஒப்புக்கொண்டுள்ளது

ஈரான் தேர்தல் பற்றியும் அங்கு நிகழும் போராட்டங்கள் பற்றியும் பிரிட்டனின் வெளியுறவுக் கொள்கையைச்சார்ந்த நோக்கங்களின் அடிப்படையில் பிபிசி நிறுவனம் செய்திகளை பூரட்டுகளாக மாற்றி வெளியிட்டுவந்தது.

போராட்டங்களின் உண்மைத் தன்மைப் பற்றி 'கார்டியன்' மற்றும் 'டைம்' பத்திரிக்கைகளில் எழுதும் சில பத்திரிக்கையாளர்கள் மூலமாகவும் (இந்த பக்கங்களுக்குச் செல்ல, www.pulsemedia.org எனும் வலைத்தளத்தில் உள்ள பதிவுகளின் மூலமாக செல்லவும்) , மற்றும் பல வலைப்பதிவுகளில் வெளியாகும் செய்திகள் மூலமாகவும் நாம் அறிய முடிந்து, பிபிசியின் சொல்லாடல்களையும் அது மறைக்கும் செய்திகளையும் அறிய முடிந்தது.

அதனது ஒரு செய்தியில் அகமதினேஜாதின் பொதுக்கூட்டத்தினைக் காட்டும் புகைப்படத்தினை வெளியிட்டு, ஆனால் அது அவரது எதிராளரான மெளசவியின் (Mousavi) கூட்டம் எனப் புரட்டியிருந்தது.

அதனை பல வலைப் பதிவர்கள் கண்டுபிடித்து வெளியில் கொணர்ந்ததும், வேறு வழியின்றி பிபிசி அந்த புரட்டினைத் தவறென்று ஒத்துக்கொண்டுள்ளது. அதனை ஒத்துக் கொண்டு அதன் ஆசிரியர்களில் ஒருவர் தனது பிபிசி வலைப்பதிவில் பதிவிட்டுள்ளார். ஆனால் உண்மையில் பிபிசி நேர்மையானதாக இருந்தால் இதனைத் தனது செய்திகள் பிரிவில் வெளியிட்டிருக்கவேண்டும். ஏனெனில் செய்திகள் பிரிவுக்கு செல்லும் வாசகர்கள் அதனது வலைப்பதிவு பிரிவுக்கு செல்லமாட்டார்கள். வேண்டுமானால் மிகக் குறைவானவர்கள் மட்டுமே செல்வர்.

பிபிசியின் இத்தகைய புரட்டுகளால் அதனது பத்திரிக்கையாளர் ஒருவரை ஈரான் வெளியேறச் சொன்னது. உடனே பிபிசி உட்பட்ட பலசெய்தி நிறுவனங்கள், ஈரான் தனது குடிமக்களுக்கு செய்திகளை மறுக்கிறதென்று கூக்குரலிட்டன. ஆனால் அதே பிபிசி உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் ஈரானில் அதிக அதிகாரங்கள் படைத்த 'கமெனி'யின் பேச்சினை முழுமையாக வெளியிடவில்லை. இவ்வாறு அவைகள் உலக மக்களுக்கு செய்திகளை மறுக்கின்றன. இத்தனைக்கும், ஈரானில் தேர்தல் நடந்து முடிந்ததிலிருந்து நேற்றுவரை பிபிசி தளத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக ஈரான் செய்தியே இடம்பெற்றிருந்தது. இருப்பினும் கமெனியின் ஓரிரு வாசங்களைத் தவிர மற்ற வாசங்களை அது முழுங்கிவிட்டது.

"மேம்படுத்தப்பட்ட" சிந்தனைகளும், அதை ஒத்த சிலவைகளும்

மேற்கு எனும் சொல்லிற்கு 'மேலை' அல்லது 'மேல்' எனும் சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுவது வழக்கம். எனவே தான் இந்த தலைப்பு. வெறுமனே "மேற்கத்திய சிந்தனை" என்றால் மேற்கில் வாழ்பவர்களின் சிந்தனை என்றாகிவிடும். நான் சொல்ல வருவது அதுவல்ல. நான் சொல்லவருவது, 'மேற்கத்துவப்படுத்தப்பட்ட சிந்தனைகள்' பற்றி.

இத்தகைய சிந்தனைகள் மேற்கத்தியர்களல்லாத பலரிடமும் உள்ளதால் இங்கு சுட்டிக்காட்டப் படுகிறது.

1. ஜன நாயகம். இதை மேற்கத்தியவர்கள் கண்டறிந்ததாகக் கருதி அவர்களை வியந்து நோக்குவது.

2. வழிபாட்டு உரிமைகள். இதில் மேற்கத்திய நாடுகள் அனைத்தும் மிகச் சிறந்து விளங்கிவதாகக் கருதுவது. ஒருவரது வழிபாட்டு சமயத்திற்காக அவர் ஏதோ என்றுமே பெரும்பான்மை சமூகத்தினரால் புறக்கணிக்கப்படுவதில்லை எனக் கருதுவது. அவ்வாறு கருதுவது சில சமயங்களில் வேண்டுமானால் பொறுத்தமாக இருக்கும். மேற்கத்திய பெரும்பான்மைச் சமூகம் கேள்விபடாத அல்லது சற்று வினோதமான மாற்று வழிபாட்டுச் சமயங்கள் வேண்டுமானால் வழிபாட்டு உரிமைகளை அனுபவிக்கலாம்.

3. கருத்துச் சுதந்திரம். இது ஏதோ மேற்கில் சிறந்து விளங்குவதாகக் கருதுவது. 'ஹோலோகாஸ்ட்' பற்றி கேள்வி எழுப்பினாலே போதும். 15 வருடங்கள் அல்லது 30 வருடங்கள் எனக் கம்பி எண்ண வேண்டியதுதான். அப்படி எண்ணுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். அல்லது மேற்கத்திய‌ ஆட்சியாளர்களைப் பற்றியோ அரசக் குடும்பத்தினரைப் பற்றியோ ஒரு கார்டூன் வரைந்துப் பாருங்கள். தெரியும் அவர்களது கருத்துச் சுதந்திரம் என்றால் என்னவென்று. அமெரிக்காவில் இஸ்ரேலினை விமர்சித்து ஒரு கருத்தரங்கு நடத்த ஒரு கூடத்தினை உங்களால் முன்பதிவு செய்ய முடியுமா ? அல்லது அப்படியே முடிந்தாலும் நீங்கள் அதனை நடத்துவதற்கு முன்பாக, அக் கூட அமைப்பாளர்களால் அம் முற்பதிவு நீக்கம் பெறாமல் இருக்குமா ? பெரும்பாலும் இத்தகைய சமயங்களில் எவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளது எனப் பார்க்க வேண்டும்.

4. ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் உரிமை. பெண்களுக்கான சம உரிமையைப் போல இதை ஏதோ மனிதனின் அடிப்படை உரிமையைப் போலக் கருதுவது. ஒரு நாட்டின் பொதுவான உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம், இந்த உரிமையைப் பற்றியும் கேள்வி எழுப்புவது. ஓரினச் சேர்க்கை என்பது தொன்று தொட்ட மேற்கத்திய கலாச்சாரம் சார்ந்தது என்பதை மேல்நோக்கிவிட்டு, இதன் மீதான காப்பு அவர்களது கலாச்சாரத்தின் மீதான அவர்களது காப்பு என்பதினை மறந்துவிட்டு இது ஏதோ அடிப்படையான உரிமை எனக் கருதுவது.


5. மதுவினை விருந்துகளில் வழங்குவதை ஒரு ஃபார்மலாகக் கருதுவது. மது அருந்துவது வேண்டுமானால் உலகின் பல பகுதிகளிலும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் பலரும் கூடும் விருந்துபச்சார நிகழ்ச்சியில் இதனை சாதரணமாக வழங்குவதை ஏற்றுக் கொள்ளும் போக்கு. ( நமது இந்தியாவில், இதை வழங்குவார்கள் ஆனால் அசைவ உணவுகள் வழங்க மாட்டார்கள். அப்போது கலாச்சாரம் பேசுவார்கள் ! )

ஈரான் தேர்தல்-பிபிசியின் வயிற்றெரிச்சல்

ஈரானில் நடந்து முடிந்த தேர்தல் உலக அரங்கில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று.

மேற்குலக நாடுகள் இஸ்ரேல் சார்பாக அணிதிரண்டிருக்க, மத்தியகிழக்கு நாடுகளிலும் பெரும்பான்மை நாடுகள் இஸ்ரேல் சார்பான அரசியல்கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்க, ஈரான் மற்றும் சிரியா மட்டுமே சற்று மாற்றுக் கொள்கை கொண்டுள்ளன. எனவே, பலம் ரீதியாக ஈரான் அவர்களுக்கு இணையாக முடியாதெனினும், அதன் மாற்றுக்கொள்கையினால் உலக அரங்கில் அது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நாடாகிறது.

அதில் சில நாட்களுக்கு முன்பு தேர்தல் நடைபெற்று அஹமதினேஜாத் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு மரபுவழியாளர். இருப்பினும் பெரும்பாலான அரபு நாடுகளில் உள்ள மரபு வழியாளர்களைப் போலல்லாமல் வக்கிரசிந்தனைகளை விலக்கியவர். இது ஈரான் வாழ் மரபுவழியாளர்கள் அனைவர்களிடமும் உள்ள ஒரு பண்பு. அரபு நாடுகளில் மட்டுமே தனது கலாச்சாரம் ஒட்டிய வக்கிர சிந்தனைகளை தூய இஸ்லாத்துடன் கலந்து மக்களை அடிபணியச்செய்து முடியாட்சிகளை இஸ்லாத்தின் பெயரால் நிறுவி இஸ்ரேல் சார்பு அரசினை நடத்தி வருகிறார்கள்.

ஈரானிலோ தேர்தல் முறை அமலில் உள்ளது.

எங்கே ஈரானைப் பார்த்து தனது நாட்டு மக்களும் ஜனநாயக முறைக்கு மாற்றம் வேண்டி புரட்சி செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில், அரபு நாட்டு ஆட்சியாளர்கள் தங்களது குடி மக்களிடம், வைதீக மற்றும் ஷியா பிரிவுகள் சார்ந்த‌ பேதங்களையும், அரபு மற்றும் பாரசீக பிரிவு சார்ந்த பேதங்களையும் புகட்டி கவனத்தினை திசைத்திருப்பி வருகிறார்கள். இருப்பினும் பலரும் ஈரான் கலை, அறிவியல் இலக்கியத் துறைகளில் அடைந்து வரும் முன்னேற்றத்தினை கவனிக்காமல் போகிறார்களில்லை.

'ஈரானில் சீர்திருத்தவாதிகளே வெற்றிபெறுவார்கள்' என பிபிசி போன்ற மேற்குலக ஊடகங்கள் பிரச்சாரம் செய்தன. அதற்கு காரணமே, அவ்வாறில்லாமல் மரபுவழியாளர்கள் வெற்றிபெற்றால், 'தேர்தல் குறையுள்ளது' எனும் சீர்திருத்தவாதிகளின் கூட்டுக் கூச்சலை பரப்பும்போது ஆமோதிக்கப்படும் என்பதே.

அதேபோல் மரபுவழியாளரான அஹமதினேஜாத் வெற்றி பெற்றுவிட்டார். உடனே பிபிசி போடும் கூச்சல் தாங்க முடியவில்லை. நீங்களே சென்று பாருங்கள். அதன் தொடர்ச்சியான செய்திகள் அனைத்தும் இஸ்ரேல் பிரதமரின் மனக் கருத்தினைப் போலுள்ளது.

உதாரணத்திற்கு இந்த செய்தியப் பாருங்கள்: Iranian protesters call off rally அதில் செய்தியைத் தவிர பிபிசி தனது அபிப்ராயத்தினையும் கலந்துள்ளது. "The BBC understands that Mr Mousavi called off the rally after being warned that militias policing it would be equipped with live rounds" :))

அதே செய்தியில் மேலும் ஒரு இடத்தில், "The BBC's Jon Leyne, in Tehran, says he understands plain-clothed militias had been authorised to use live ammunition for the first time. ", என்று தனது கருத்தினை செய்தியுடன் சேர்த்து கூடு கட்டியுள்ளது.

சீர்திருத்தவாதிகள் ஒன்றும் மோசமானவர்களில்லை. ஆனால் எனது பார்வையில் அஹமதினேஜாத் தற்போதைய உலக அரங்கில் தேவையானவர்.

மத்திய கிழக்கு அரசியல் பற்றி எழுதும் முதுபெரும் பத்திரிக்கையாளர், ராபர்ட் ஃபிஸ்க்கின் கட்டுரையை நான் உங்களுக்குப் பரிந்துரைக்கிறேன். இந்த இணையதளம் சென்று படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

அமெரிக்கா ஹா ஹா ஹா

ரஷ்யா அமெரிக்காவிடம் பேசவேண்டிய விதத்தில் பேசியதும், அமெரிக்கா பணிந்துவருவதை பல செய்திகளில் நீங்கள் படித்து இருக்கலாம்.

அமெரிக்காவிற்கு தாலிபன்களிடமும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

அமெரிக்க மற்றும் தென் கொரியா நாடுகளுக்கு மத்தியிலான‌ போர் ஒத்திகைகளுக்கு மிகக் கடுமையான விமர்சனத்தினை வடகொரியா வைத்துள்ளது.

அது அவ்வாறு இருக்கையில் ..

ஒரு அமெரிக்கக் கடற்படைக் கப்பலை ஐந்து சீன கப்பல்கள் சீண்டிய செய்தியைப் படித்து ரசித்தேன். அமெரிக்கக் கொட்டத்திற்கு போதாக் காலம் நெறுங்குவதை உணர முடிகிறது. பிபிசி செய்தி கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இது தவிர ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு மற்றொரு அமெரிக்கப் போர்கப்பலுக்கு மிக அருகாமையில் சீன நீர்மூழ்கிக்கப்பல் ஒன்று நீர்மட்டத்திற்கு மேலே தோன்றி ஒரு மிரட்டு மிரட்டியது ஞாபகமிருக்கலாம்.

Chinese ships 'harass' US vessel

Five Chinese ships have manoeuvred dangerously close to a US navy vessel in the South China Sea, the US government has said.

US officials said the incident came after days of "increasingly aggressive" acts by Chinese ships.

These violated international law on respecting other users of the seas, a Pentagon spokesman said.

A protest was expected to be delivered to the Chinese military attache at the Pentagon on Monday.

The ships had "aggressively manoeuvred" around the USNS Impeccable "in an apparent co-ordinated effort to harass the US ocean surveillance ship while it was conducting routine operations in international waters", a Pentagon statement said.

The US ship sprayed the Chinese vessel with water from fire hoses to try to force it away, according to US officials.

But they said the Chinese crew stripped to their underwear and carried on approaching to within 25ft (8m).

No immediate response from the Chinese government was reported.

கொதோர்கோவ்ஸ்கி: அல்ஜசீராக் கதை; பிபிசிக் கதையல்ல‌

கொதோர்கோவ்ஸ்கி என்பவர் ஒரு ரஷ்ய தொழிலதிபர். அவர் பற்றிய செய்திகள் வரும்போதெல்லாம், பிபிசி அதனை மிக வசமாகத் தனது ரஷ்ய எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்திற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். ரஷ்யாவில் உரிமைமீறல்கள் இருக்கலாம். ஆனால் ரஷ்யாவின் விரோதிகள் அனைவரையும் ஏதோ சாதுக்கள் போல காட்டுவது அதன் வாடிக்கை. செச்சன்யா பிரச்சனையாக இருந்தாலும் சரி, ஜார்ஜியா பிரச்சனையாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது யுக்ரைன் நாட்டுடனான பிரச்சனையாக இருந்தாலும் சரி, எல்லாவற்றிலும் பிபிசியைப் பொருத்தவரை, ரஷ்யாவின் விரோதிகள் எல்லோரும் நியாயவான்கள்.

பிபிசியின் இந்த போக்கு ரஷ்யா விஷயத்தில் மட்டுமல்ல. யார் யாரெல்லாம் மேற்குலகின் அரசியல் கொள்கைகளுக்கு எதிரானவர்களோ அவர்கள் அனைவர்கள் விஷயத்திலும் பிபிசி இந்தப் போக்கினையே கடைபிடிக்கும்.

உதாரணத்திற்கு, சீனாவில் திபெத்தியர்களால் ஒரு கலவரம் ஏற்படுத்தப்பட்டு ஒரு நூறு பேர்களைக் கலவரக்காரர்கள் கொன்றால், பிபிசி அச்சமயத்தில் தலாய்லாமாவின் பிரச்சார ஊடகமாகிவிடும். அதுவும் ஒரு வாரக் கணக்கில்.

இஸ்ரேல் நாடோ பாலஸ்தீனக் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் உட்பட ஆயிரக் கணக்கில் மக்களைக் கொல்லும்போதும், லெபனானில் கொல்லும்போதும் அவைகளைப் பற்றிய செய்திகளைத் தரும்போது இஸ்ரேலிய அதிகாரிகளின் அபிப்பிராயத்தினையும் பேட்டி என்ற பெயரில் கலந்து, அச்செய்திகளை ஒரு விமர்சனமாகத் தரும்.

வெனிசுவேலாவின் ஹ்யூகோ சாவேஸ், ஈரானின் அகமதினேஜாத், வடகொரியாவின் கிம் ஆகியோரெல்லாம் அதன் விரோதிகள். நிகராகுவாவின் ஒர்தேகா, சூடானின் பஷீர், பொலீவியாவின் மோராலஸ், ஈக்குவடாரின் கோரியா, ஜிம்பாப்வேயின் முகாபே, சிரியாவின் பஷார் ஆசாத், பெலாருஸ் அதிபர் ஆகியோரெல்லாம் பிபிசியின் கடைந்தெடுத்தவிரோதிகள். துருக்கி மீது அதன் விரோதம் அடுத்த நிலையில் உள்ளது.

கொலம்பியா பிபிசியின் மிகுந்த நட்புகளில் உள்ள ஒன்று. ஜார்ஜியா மற்றும் யுக்ரைன் போல.

இது விஷயத்தில் நேரடியாக மேற்குலகின் அரசியல் கொள்ககளுக்கு எதிரான நாடுகள் மட்டும்தான் பிபிசியின் விரோதிகள் என்றில்லை. அத்தகைய எதிரான நாடுகளுடன் நல்லுறவில் இருக்கும் நாடுகளுக்கும் அதேகதிதான். சீனாவுடனும் ஈரானுடனும் நல்லுறவில் இருக்கும் மலேசியா, இலங்கை ஆகிய நாடுகளும் அதன் விரோதிகள்.

மேலும் தனது நட்பு நாடுகளுக்கு எதிரான ஆயுதக் குழுக்களுக்கு பிபிசியின் கோபப்பார்வை கிட்டாமல் இருக்காது. ஹமாஸ், ஹிஸ்புல்லா, துருக்கிய சைப்ரஸ் குழுவினர், கொலம்பியாவின் ஃபார்க் போராளிகள், வடக்கு அயர்லாந்தின் ஐ.ஆர்.ஏ ஆகியோரெல்லாம் உதாரணம்.

தனது விரோத நாடுகளுக்கு எதிரான ஆயுதக் குழுக்களெல்லாம் பிபிசியின் வீரதீரமான சுதந்திரப் போராளிகள். உதாரணத்திற்கு, விடுதலைப் புலிகள், செச்சன்ய போராளிகள், குர்து இனப் போராளிகள் (இவர்கள் விசயத்தில் ஓரளவு நியாமுள்ளது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்), கொசோவோ பிரிவினையாளர்கள் (இவர்கள் விஷயத்தில் நியாயம் உள்ளதா இல்லையா என்பதைவிட நான் பிபிசியின் அரசியல் நிலைப் பாட்டினை மட்டுமே கூறுகிறேன்) ஆகியோரைக் கூறலாம்.

உதாரணத்திற்கு ஒன்றைக் கூறவேண்டுமானால், கடந்த இரண்டு தினங்களுக்கு முன்பு, ஐநா கூட்டமைப்பில் பாதுகாப்பு சபையில் விடுதலைப் புலிகள் பற்றி பேசப்பட்டது. விடுதலைப் புலிகளின் மனிதக் கேடயம் பற்றி பேசப்பட்டது. போர் நிறுத்தம் அவசியமல்ல எனக் கருதப் பட்டது. ஆனால் அது பற்றிய செய்தியை பிபிசி வெளியிடவில்லை.

இப்போது பிபிசிக்குப் பிடித்த கொதோர்கோவ்ஸ்கி பற்றியும், அவர் சொத்து சேர்த்த முறையைப் பற்றியும் பேசும் ஒருகட்டுரை. அது ரஷ்யாவின் கடும்போக்கினை மட்டும் விமர்சனம் செய்யாமல் சற்று அடிப்படையையும் கூறுகிறது.

The life and trials of Khodorkovsky

By Neave Barker in Moscow

If convicted, Khodorkovsky could face more than 22 years in jail on top of his current term [AFP] The life and times of Mikhail Khodorkovsky have grabbed the world's attention once again, as Russia's former richest man faces new charges that could see him behind bars into old age. Khodorkovsky was born in 1963 and grew up in a normal Soviet family, the son of chemical engineers. At university he was deputy head of the Communist Youth League. The contacts he made there brought him into the ranks of the Soviet apparatchiks and later modern-Russia's political elite. During Gorbachov's policy of glasnost [openness] and perestroika [restructuring] Khodorkovsky used his contacts to gain a footing in the developing free market. He set up a computer and software business with fellow students and even a cafe, but it was the foundation of the bank Menatep in 1987 that allowed him and his associates to generate enough money to buy up fertiliser company Apatit and then in 1995 the oil company Yukos for a mere $300m. With the collapse of the Soviet Union the state had been forced to sell off its assets at bargain prices. Many became immensely rich but seven individuals, known as the oligarchs, bought up most of Russia's natural resources, often in return for favours from key politicians. By the late 1990s Mikhail Khodorkovsky was among the richest men in Russia with a personal fortune of between 2 and $2.5bn. Some of the oligarchs lost their status as a result of the August 1998 financial crisis, others like Khodorkovsky, would see their fortunes change with the arrival of the Vladimir Putin, the new Russian president, who during his first term in office moved to control the Yelstin-era oligarch's ambitions. On October 25, 2003, Khodorkovsky was arrested at Novosibirsk airport, in Siberia, while his private jet was being refuelled. Shortly afterwards, government action led to a collapse in Yukos' share price and a major sell off of the company's assets. The firm was finally dismantled after being hit with massive tax back-claims. 'Political posturing' Khodorkovsky is currently serving an eight-year sentence for fraud and tax evasion and was denied parole last August. His critics argue that he is criminally responsible for shady methods used to take advantage of the bargain sell-off of Russia's natural resources by the government. The Russian general prosecutor's office claims Khodorkovsky and his associates cost the state more than $1bn in lost revenues. As president, Putin moved to control the ambitions of the Yelstin-era oligarchs [AFP] But his supporters and activists insist his long detention and the new legal proceedings are a way of silencing potential opponents of Putin. Khodorkovsky had openly financed opposition parties such as the liberal Yabloko party in the run up to the 2003 parliamentary elections. He had also become a philanthropist, setting up a number of organisations to promote political reform. Many of his opponents saw this as political posturing. At the same time Khodorkovsky's wealth had been steadily growing. Shortly before his arrest, he announced a merger between Yukos and fellow Russian oil company Sibneft that would have controlled the second largest oil and gas reserves in the world after Exxon Mobil. Following the arrest of Khodorkovsky, the deal was stopped. Kremlin critic Khodorkovsky remains a firm Kremlin critic, recently accusing Putin, now prime minister, of using his power to target political opposition and businessmen like himself Khodorkovsky, left, and Lebedev are both serving eight-year sentences The arrival of Dmitry Medvedev as Russia's new president, a lawyer by trade, has brought with it hopes of a more transparent legal system in Russia. Many think Medvedev will take a softer line than his predecessor, but, as Russia struggles with the financial crisis, the example of Kodorkovsky remains a potent warning to Russia's rich and powerful to keep away from politics. Khordorkovsky and Platon Lebedev, his former business associate, who is also serving an eight-year sentence, now face new charges. The trial taking place in Moscow is examining charges that between 1998 and 2003 Khodorkovsky carried out embezzlement and illegal transactions worth $25bn. Khodorkovsky's defence team have dismissed the charges as absurd, but if convicted he could face another 22 and a half years in prison on top of his former sentence. Remarkably, despite nearly four years behind bars, Forbes magazine still estimate Khodorkovsky's personal fortune at about $500m.

Source: Al Jazeera

படம் காட்டுதல் என்றால் என்னவென்று தெரியுமா ?

படம் காட்டுதல் என்றால் என்னவென்று தெரியுமா ?

இதுதான் அது. (குறிப்பாக, ராமதாஸ்)

காசா நடப்புகள்: பிபிசி (BBC) அறிவித்தலில் இஸ்ரேல் சார்பு பற்றி

பிபிசி போன்ற ஊடகங்கள் இஸ்ரேல் சார்பாக செய்தி வெளியிடும்போது சில வலைப்பதிவுகளும் அல்ஜசீராவும் நடப்பதை வெளியிடுகின்றன.

பிபிசியோ, நடப்பதை நடப்பதுபோல் வெளியிடுவதை பாலஸ்தீனர்களின் சார்பானது எனக் கருதுவதால், அது இஸ்ரேல் அதிகாரிகளின் எண்ணத்தினையும் பல நேர்காணலின் மூலம் செய்தியில் கலந்துவிடுகிறது. அதாவது, செய்தியை செய்தியாகத் தராமல் ஒரு விமர்சனமாகத் தருகிறது.

இது பற்றி பலர் விமர்சங்களை எழுப்பியபோதெல்லாம், பிபிசியோ , " நாங்கள் இருபக்க செய்தியினைத் தருகிறோம்" என பூசி மெழுகுகின்றனர்.

இதைத் தான் ஜான் பில்கர் (John Pilger) எனும் ஆஸ்திரேலிய ஊடகர், "ஆக்கிரமித்தவனையும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டவனையும் ஒன்று என பிபிசி கருதுகிறது; திருடனையும் பொருளை இழந்தவனையும் ஒன்று எனக் கருதுகிறது" என விமர்சித்தார்.

கீழே ஒரு தளத்தில் வெளிவந்த கார்ட்டூன் ஒன்றும், மற்றொரு தளத்தில் வெளிவந்த கட்டுரை ஒன்றும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.


The BBC: Eyeless in Gaza
Muhammad Idrees Ahmad, The Electronic Intifada, 6 January 2009

On 29 February last year the BBC's website reported deputy defense minister Matan Vilnai threatening a "holocaust" on Gaza. Headlined "Israel warns of Gaza 'holocaust'" the story would undergo nine revisions in the next twelve hours. Before the day was over the headline would read "Gaza militants 'risking disaster.'" (The story has since been revised again with an exculpatory note added soft-pedaling Vilnai's comments). An Israeli official threatening "holocaust" may be unpalatable to those who routinely invoke its specter to deflect criticism from the state's criminal behavior. With the "holocaust" reference redacted, the new headline shifted culpability neatly into the hands of "Gaza militants" instead.

One could argue that the BBC's radical alteration of the story reflects its susceptibility to the kind of inordinate pressure the Israel lobby's well-oiled flak machine is notorious for. However, as will be demonstrated in subsequent examples, this story is exceptional only insofar as it reported accurately in the first place something that could bear negatively on Israel's image. The norm is reflexive self-censorship.

To establish evidence of the BBC's journalistic malpractice one often has to do no more than pick a random sample of news related to the Israeli-Palestinian conflict currently on its website. In a time of conflict BBC's coverage invariably tends to the Israeli perspective, and nowhere is this reflected more than in the semantics and framing of its reportage. More so than the quantitative bias -- which was meticulously established by the Glasgow University Media Group in their study "Bad News from Israel" -- it is the qualitative tilt that obscures the reality of the situation. This is often achieved by engendering a false parity by stretching the notion of journalistic balance to encompass power, culpability, and legitimacy as well. The present conflict is no exception.

"Hamas leader killed in air strike," reads last Thursday's headline on the BBC website. Notwithstanding the propriety of extrajudicial murder, there are 14 paragraphs and the obligatory mention of the four dead Israelis before it is revealed that "at least nine other people," including the assassinated leader's family, were killed in the bombing of his home in the Jabaliya refugee camp. The actual number is 16 dead, 11 of them children; 12 more wounded, including five children; 10 houses destroyed, another 12 damaged -- a veritable slaughter. Had a Hamas bombing killed or wounded 28 Israeli citizens including 16 children you'd be sure to see endless coverage -- of the kind the BBC lavished on the disconsolate illegal settlers in 2005 as they were made to relinquish stolen land in Gaza. The BBC's Mike Sergeant, sitting in Jerusalem, would not concern himself with such sentimentality. There is no further mention of Palestinian civilian deaths. Their tragedy was no more than a sanguine message which Sergeant tells us will "be seen as an indication that the Israeli military can target key members of the Hamas leadership."

"Israel braced for Hamas response," blared the ominous headline on next day's front page. With all references to Hamas in its coverage prefixed with "militant" and invariably accompanied by images of blood and debris, the average viewer is very likely to assume the worst. It transpires what the world's fourth most powerful military is bracing itself for is merely a citizen's protest called by Hamas in the Occupied Palestinian Territories. Further on we learn that Israel has been bombing such "targets" as a mosque and a sleeping family. The BBC's next headline on the same day -- "Gaza facing 'critical emergency'" -- is an improvement. It quotes Maxwell Gaylard, the UN's chief aid coordinator for the territory, highlighting the magnitude of the humanitarian crisis. Following this is a warning from Oxfam that the situation is getting worse by the day: clean water, fuel and food in short supply, hospitals overwhelmed with casualties, raw sewage pouring into the streets.

And then we get "balance."

Israel, we learn, has claimed Gaza has "sufficient food and medicines." It of course ought to be easy to verify which of the competing claims is valid, but that presumably would violate the "usual BBC standards of impartiality." There is also a more mundane reason why the BBC won't present its own findings, but it is tucked away in the very last paragraph of the article. Israel, we learn, "is refusing to let international journalists into Gaza" including no doubt those of the BBC. Ethics of reporting would require that the BBC preface each of its reports with the disclaimer that it has no way of knowing what is going on in Gaza other than through the propaganda handouts of the Israeli military.

The final act of chicanery comes in the shape of a sidebar which lists the number of rockets fired by Palestinians for each day of the conflict. This is particularly odd in an article ostensibly about the consequences of the Israeli blockade and bombing, especially since no similar figures are produced for the number of bombs, missiles and artillery shells rained on Gaza. The source the BBC uses is the Intelligence and Terrorism Information Center based in Israel. What it does not mention however is that the "private" think tank is a conveyor belt for Israeli military propaganda which, according to The Washington Post, "has close ties with the country's military leadership and maintains an office at the Defense Ministry." Any Palestinian claim on the other hand would not appear unless enclosed in quotation marks, even if independently verifiable.

The quotation marks are a useful distancing device deployed to show that the characterization may not be one shared by the BBC. This would be understandable if their application were consistent. It isn't. To take one telling example, after the Lebanon war when both Israel and Hizballah were accused by Amnesty International of war crimes only in the case of Israel did the BBC enclose the accusation in quotation marks.

It is through these subtle -- and not so subtle -- manipulations of language that the BBC has shielded its audience from the ugly realities of occupied Palestine. In the BBC's reportage lexicon, Palestinians "die" but Israelis are "killed" (the latter implies agency, the former could have happened of natural causes); Palestinians "provoke," and Israelis "retaliate;" Palestinians make "claims," and Israelis "declare." Moreover, schools, mosques, universities and police stations are part of the "Hamas infrastructure;" militants "clash" with F-16s and Apache helicopters. "Terrorism" is inextricably linked to Palestinians but Israelis merely "defend" themselves -- invariably outside their borders. All debates, irrespective of fact or circumstance, are framed around Israel's "security" -- Palestinian security is irrelevant. If Israel's wall annexing land in the West Bank is mentioned, it is in terms of its "effectiveness." In the odd event that an articulate Palestinian voice represented, the debate is rigged with a set-up video that is meant to put them on the defensive. When all else fails, there is the reliable "both sides" argument -- if reality won't accommodate the image of an even conflict, the BBC figures, language will.

Then there's the framing: Israel's violence is always analyzed in terms of its "objectives;" and Palestinian violence is of necessity "senseless." This is no doubt how it must appear to the average reader since the word "occupation" rarely appears in the BBC's coverage. It hasn't appeared once in the last 20 stories on Gaza on its website. And if occupation is mentioned rarely, then the UN resolutions almost never. The picture is even worse on television, where the Israeli point of view predominates.

While Matan Vilnai's threat of a holocaust is consigned to the memory hole, the statement invented and attributed to the Iranian president about wiping Israel off the map is still in play. It is this double standard which also allowed the BBC to cover the story of a British Jew joining the Israeli military as a human interest story -- which may not be entirely surprising considering the BBC's man in Jerusalem, Tim Franks, is himself a graduate of Habonim Dror, a Zionist youth movement. It is this inhuman devaluation of Palestinian life that allowed the BBC at the peak of the criminal blockade in July 2007 to have two stories up on its website related to the occupied territories, both about animals -- "Israeli paratroopers swoop on pet shop to rescue rare eagles" and "Kidnapped lioness is reunited with her brother in Gaza Zoo."

While the BBC's refusal to by-line its online reports makes it hard to trace stories back to individual journalists, a revealing glimpse of the editorial context in which they work was offered by an article in The Observer by the BBC's Middle East editor Jeremy Bowen -- a man whose modest analytical skills are matched only by his historical illiteracy. With the BBC workhorse -- "both sides" -- weaved into the very headline, Bowen piles inanity upon cliche. Throughout there is no mention of an occupation. Bowen has been conveniently transported to Sderot -- an Israeli public relations ploy to "embed" journalists within range of Hamas rockets in order to make them report with empathy -- and he is happy to oblige. On the other hand there is no mention of those at the receiving end of Israel's lethal ordinance. He mentions civilian casualties only in the context of the "lot of bad publicity" they get for Israel. On the basis of this evidence, he then concludes "it is probably fair to say that [Israel] does not hit every target it wants, otherwise many more would have died." We then end with speculation on Israel's possible objectives. Despite "both sides," there is no similar scrutiny of Hamas's objectives.

At a conference in London in 2004, a BBC journalist based in the Occupied Palestinian Territories told me that when it comes to Israel the editorial parameters are so narrow that journalists soon learn to adapt their stories in order not to upset the editors. Similarly, editors likewise know not to upset their government-appointed managers. Since the days of Lord Reith, the BBC-founder who assured the establishment to "trust [the BBC] not to be really impartial," on foreign policy the corporation has acted as little more than the propaganda arm of the state (whatever independence it had once enjoyed evaporated with the purge carried out by Tony Blair in the wake of the Hutton Inquiry). Contrary to the prevailing view in the US, where progressives don't tire of comparing it favorably against US media, the BBC's record of coverage in the Middle East is dismal. As media scholar David Miller revealed, during the Iraq war the representation of antiwar voices on the BBC was even lower than on its US counterparts. A Frankfurter Allgemeine Zeitung study found the corporation to have the lowest tolerance for dissent of the media in the five countries it analyzed. Just as its correspondents in Iraq celebrated the fall of Baghdad as a "vindication" of Blair, its man in Washington Matt Frei threw all caution to the wind to exult: "There is no doubt that the desire to bring good, to bring American values to the rest of the world, and especially now in the Middle East, is especially tied up with American military power."

The BBC's partiality in the case of the Israeli-Palestinian conflict is a mere reflection of the close affinity of successive British governments with Israel. Both Blair and his successor Gordon Brown have been members of the Israel Lobby group Labour Friends of Israel. The Foreign Minister David Miliband has kin who are settlers in the West Bank. All three major influence-peddling scandals in the past five years that engulfed the leadership of the ruling New Labour party involved money from wealthy Zionist Jews (all linked to the Labour Friends of Israel). If the BBC is not impartial, then the UK government most certainly is not. The BBC, as is its wont, merely reflects the latter's tilt. This is blatant enough that despite pressure from the Israel lobby, the BBC's own Independent Panel concluded that its coverage of the Palestinian struggle was not "full and fair" and that it presented an "incomplete and in that sense misleading picture."

But the gap between the alternate reality that the BBC inhabits and the reality on the ground witnessed and relayed by independent media is so great today that it has compelled John Pilger to write: "For every BBC voice that strains to equate occupier with occupied, thief with victim, for every swarm of emails from the fanatics of Zion to those who invert the lies and describe the Israeli state's commitment to the destruction of Palestine, the truth is more powerful now than ever."

Muhammad Idrees Ahmad is a member of Spinwatch.org. He blogs at Fanonite.org.

பாலஸ்தீனர்கள் மீது இஸ்ரேலின் தாக்குதல் பற்றி ராபர்ட் ஃபிஸ்க்

ராபர்ட் ஃபிஸ்க் (Robert Fisk) நெடுங்காலமாக மத்தியக் கிழக்கு அரசியல் பற்றி கட்டுரை எழுதும் பத்திரிக்கையாளர். Independent எனும் ஆங்கில தினசரிக்கு அவர் எழுதிய இரு கட்டுரைகள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன‌.

மன்னிக்கவும் தமிழ் வாசகர்களே. நேரம் இல்லாததால் என்னால் அதில் கூறப்பட்டுள்ளவைகளை தமிழில் கூற முடியவில்லை. அவைகளின் ஒன்றில் உள்ள ஒரு வாசகம்:

"காசாவினை அழிப்பது என்பது இஸ்ரெலுக்கு எவ்வாறு தேவையாகிறதெனில், காசாவில் வாழும் மக்கள் இஸ்ரேலின் மற்றப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த காலங்களில், இஸ்ரேல் தேச உருவாக்கத்தின் போது செய்யப்பட்ட இனச்சுத்திகரிப்பின் விளைவாக காசாவில் தஞ்சம் புகுந்தவர்கள். அவர்களின் இருப்பு, இஸ்ரேலின் செயலினை சதா ஞாபகப்படுத்தும் ஒரு அம்சமாகும்"

{ இந்த இடத்தில் புலிகள் செய்த இனசுத்திகரிப்பு சட்டென்று ஞாபகத்திற்கு வந்தால், அவர்களுக்குக் கூற விரும்புவது: அது புலிகள் செய்த இனவொழிப்பைவிட முக்கியத்துவம் பெறுவது எவ்வாறெனில், புலிகள் தனது நாட்டினை உருவாக்கியதன் பின்பு அதனை 'இன அடிப்படையிலான நாடாக்குவோம்' என (குறைந்த பட்சம் கொள்கை அடிப்படையிலாவது,) கூறுவதில்லை. ஆனால் இஸ்ரேல் எனும் நாடு யூதர்களுக்காக மட்டும் எனும் சியோனிசக் கொள்கையில் உருவாக்கப்பட்ட நாடு. இருப்பினும் புலிகள் இஸ்ரேலினைக் கண்டு வியப்பதினை அவர்களது ஊடகங்களான தமிழ் நெட்டிலும் புதினத்திலும் காணும்போது அவர்களது நடைமுறை நிலைப்பாட்டின் அம்சம் பற்றி சற்று வெளிப்படுகிறது. }

இரு கட்டுரைகளையும் பொறுமையுடன் படிக்க வேண்டுகிறேன்.

Robert Fisk: Leaders lie, civilians die, and lessons of history are ignored

Monday, 29 December 2008

We've got so used to the carnage of the Middle East that we don't care any more – providing we don't offend the Israelis. It's not clear how many of the Gaza dead are civilians, but the response of the Bush administration, not to mention the pusillanimous reaction of Gordon Brown, reaffirm for Arabs what they have known for decades: however they struggle against their antagonists, the West will take Israel's side. As usual, the bloodbath was the fault of the Arabs – who, as we all know, only understand force.

Ever since 1948, we've been hearing this balderdash from the Israelis – just as Arab nationalists and then Arab Islamists have been peddling their own lies: that the Zionist "death wagon" will be overthrown, that all Jerusalem will be "liberated". And always Mr Bush Snr or Mr Clinton or Mr Bush Jnr or Mr Blair or Mr Brown have called upon both sides to exercise "restraint" – as if the Palestinians and the Israelis both have F-18s and Merkava tanks and field artillery. Hamas's home-made rockets have killed just 20 Israelis in eight years, but a day-long blitz by Israeli aircraft that kills almost 300 Palestinians is just par for the course.

The blood-splattering has its own routine. Yes, Hamas provoked Israel's anger, just as Israel provoked Hamas's anger, which was provoked by Israel, which was provoked by Hamas, which ... See what I mean? Hamas fires rockets at Israel, Israel bombs Hamas, Hamas fires more rockets and Israel bombs again and ... Got it? And we demand security for Israel – rightly – but overlook this massive and utterly disproportionate slaughter by Israel. It was Madeleine Albright who once said that Israel was "under siege" – as if Palestinian tanks were in the streets of Tel Aviv.

By last night, the exchange rate stood at 296 Palestinians dead for one dead Israeli. Back in 2006, it was 10 Lebanese dead for one Israeli dead. This weekend was the most inflationary exchange rate in a single day since – the 1973 Middle East War? The 1967 Six Day War? The 1956 Suez War? The 1948 Independence/Nakba War? It's obscene, a gruesome game – which Ehud Barak, the Israeli Defence Minister, unconsciously admitted when he spoke this weekend to Fox TV. "Our intention is to totally change the rules of the game," Barak said.

Exactly. Only the "rules" of the game don't change. This is a further slippage on the Arab-Israeli exchanges, a percentage slide more awesome than Wall Street's crashing shares, though of not much interest in the US which – let us remember – made the F-18s and the Hellfire missiles which the Bush administration pleads with Israel to use sparingly.

Quite a lot of the dead this weekend appear to have been Hamas members, but what is it supposed to solve? Is Hamas going to say: "Wow, this blitz is awesome – we'd better recognise the state of Israel, fall in line with the Palestinian Authority, lay down our weapons and pray we are taken prisoner and locked up indefinitely and support a new American 'peace process' in the Middle East!" Is that what the Israelis and the Americans and Gordon Brown think Hamas is going to do?

Yes, let's remember Hamas's cynicism, the cynicism of all armed Islamist groups. Their need for Muslim martyrs is as crucial to them as Israel's need to create them. The lesson Israel thinks it is teaching – come to heel or we will crush you – is not the lesson Hamas is learning. Hamas needs violence to emphasise the oppression of the Palestinians – and relies on Israel to provide it. A few rockets into Israel and Israel obliges.

Not a whimper from Tony Blair, the peace envoy to the Middle East who's never been to Gaza in his current incarnation. Not a bloody word.

We hear the usual Israeli line. General Yaakov Amidror, the former head of the Israeli army's "research and assessment division" announced that "no country in the world would allow its citizens to be made the target of rocket attacks without taking vigorous steps to defend them". Quite so. But when the IRA were firing mortars over the border into Northern Ireland, when their guerrillas were crossing from the Republic to attack police stations and Protestants, did Britain unleash the RAF on the Irish Republic? Did the RAF bomb churches and tankers and police stations and zap 300 civilians to teach the Irish a lesson? No, it did not. Because the world would have seen it as criminal behaviour. We didn't want to lower ourselves to the IRA's level.

Yes, Israel deserves security. But these bloodbaths will not bring it. Not since 1948 have air raids protected Israel. Israel has bombed Lebanon thousands of times since 1975 and not one has eliminated "terrorism". So what was the reaction last night? The Israelis threaten ground attacks. Hamas waits for another battle. Our Western politicians crouch in their funk holes. And somewhere to the east – in a cave? a basement? on a mountainside? – a well-known man in a turban smiles.

Robert Fisk: Why bombing Ashkelon is the most tragic irony

Tuesday, 30 December 2008

How easy it is to snap off the history of the Palestinians, to delete the narrative of their tragedy, to avoid a grotesque irony about Gaza which – in any other conflict – journalists would be writing about in their first reports: that the original, legal owners of the Israeli land on which Hamas rockets are detonating live in Gaza.

That is why Gaza exists: because the Palestinians who lived in Ashkelon and the fields around it – Askalaan in Arabic – were dispossessed from their lands in 1948 when Israel was created and ended up on the beaches of Gaza. They – or their children and grandchildren and great-grandchildren – are among the one and a half million Palestinian refugees crammed into the cesspool of Gaza, 80 per cent of whose families once lived in what is now Israel. This, historically, is the real story: most of the people of Gaza don't come from Gaza.

But watching the news shows, you'd think that history began yesterday, that a bunch of bearded anti-Semitic Islamist lunatics suddenly popped up in the slums of Gaza – a rubbish dump of destitute people of no origin – and began firing missiles into peace-loving, democratic Israel, only to meet with the righteous vengeance of the Israeli air force. The fact that the five sisters killed in Jabalya camp had grandparents who came from the very land whose more recent owners have now bombed them to death simply does not appear in the story.

Both Yitzhak Rabin and Shimon Peres said back in the 1990s that they wished Gaza would just go away, drop into the sea, and you can see why. The existence of Gaza is a permanent reminder of those hundreds of thousands of Palestinians who lost their homes to Israel, who fled or were driven out through fear or Israeli ethnic cleansing 60 years ago, when tidal waves of refugees had washed over Europe in the aftermath of the Second World War and when a bunch of Arabs kicked out of their property didn't worry the world.

Well, the world should worry now. Crammed into the most overpopulated few square miles in the whole world are a dispossessed people who have been living in refuse and sewage and, for the past six months, in hunger and darkness, and who have been sanctioned by us, the West. Gaza was always an insurrectionary place. It took two years for Ariel Sharon's bloody "pacification", starting in 1971, to be completed, and Gaza is not going to be tamed now.

Alas for the Palestinians, their most powerful political voice – I'm talking about the late Edward Said, not the corrupt Yassir Arafat (and how the Israelis must miss him now) – is silent and their predicament largely unexplained by their deplorable, foolish spokesmen. "It's the most terrifying place I've ever been in," Said once said of Gaza. "It's a horrifyingly sad place because of the desperation and misery of the way people live. I was unprepared for camps that are much worse than anything I saw in South Africa."

Of course, it was left to Israeli Foreign Minister Tzipi Livni to admit that "sometimes also civilians pay the price," an argument she would not make, of course, if the fatality statistics were reversed. Indeed, it was instructive yesterday to hear a member of the American Enterprise Institute – faithfully parroting Israel's arguments – defending the outrageous Palestinian death toll by saying that it was "pointless to play the numbers game". Yet if more than 300 Israelis had been killed – against two dead Palestinians – be sure that the "numbers game" and the disproportionate violence would be all too relevant. The simple fact is that Palestinian deaths matter far less than Israeli deaths. True, we know that 180 of the dead were Hamas members. But what of the rest? If the UN's conservative figure of 57 civilian fatalities is correct, the death toll is still a disgrace.

To find both the US and Britain failing to condemn the Israeli onslaught while blaming Hamas is not surprising. US Middle East policy and Israeli policy are now indistinguishable and Gordon Brown is following the same dog-like devotion to the Bush administration as his predecessor.

As usual, the Arab satraps – largely paid and armed by the West – are silent, preposterously calling for an Arab summit on the crisis which will (if it even takes place), appoint an "action committee" to draw up a report which will never be written. For that is the way with the Arab world and its corrupt rulers. As for Hamas, they will, of course, enjoy the discomfiture of the Arab potentates while cynically waiting for Israel to talk to them. Which they will. Indeed, within a few months, we'll be hearing that Israel and Hamas have been having "secret talks" – just as we once did about Israel and the even more corrupt PLO. But by then, the dead will be long buried and we will be facing the next crisis since the last crisis.

அமெரிக்க மொழியில் ரஷ்யா பேசத்துவங்குகிறது

அமெரிக்காவிற்கும் ரஷ்யாவிற்கும் பனிப்போர் சில காலங்களாக ஆரம்பித்து நிகழ்ந்து வருகிறது. அது புஷ்ஷின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் விளைவு.

ரஷ்யாவின் நலனுக்கு எதிராக, அமெரிக்கா தனது நேட்டோ கூட்டமைப்பில் ரஷ்ய விரோதியான ஜார்ஜியாவை இணைக்க முயல்வதாலும், போலந்தில் ஏவுகனைத் தடுப்பு கருவிகளை நியமிப்பதாலும் பனிப்போர் சற்று தீவிரமடையத் தொடங்கியது.

அமெரிக்க சோவியத் பனிப்போர் கால செயல்களை ரஷ்யா மீளத் தொடங்கியது. போர் விமானங்களைக் கொண்டு சர்வதேச வான்பர‌ப்புகளில் உலாவினை நடத்திவருகிறது.

தற்சமயம்,

வெனிசுவேலாவுடன் கூட்டு போர்பயிற்சியில் ஈடுபட்டுவருகிறது. அதுவும் அமெரிக்காவின் நீர்பரப்புக்கு அருகாமையில் அமைந்த சர்வதேச நீர்பரப்பில் நிகழ்வது, அமெரிக்காவின் மொழியில் ஏதோ அது கூற முற்படுவது தெளிவாகிறது.

அப்பயிற்சிகளில், விமான எதிர்ப்பு பயிற்சியும் உள்ளடக்கம். தீவிர அமெரிக்க எதிரியான வெனிசுவேலாவிற்கு விமான எதிர்ப்பு பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம், தெளிவான செய்தியினை அமெரிக்காவிற்கு ரஷ்யா கூறுகிறது.

இது பற்றிய பிபிசி செய்தி பின் வருமாறு:

Russia-Venezuela exercises begin

Russia has rejected claims the operation is aimed at "third countries"

The Venezuelan and Russian navies have begun joint exercises in the Caribbean Sea, close to US territorial waters.

The three-day operation marks the first time that the Russian fleet has been in the area since the end of the Cold War.

The Russian navy says it will include anti-aircraft defence, and tactics to combat terrorism and drug-trafficking.

Russian President Dmitry Medvedev recently completed a tour of Latin America that was intended to strengthen his country's influence in the region.

Last week, he and Venezuelan President Hugo Chavez signed a deal to promote the development of nuclear energy for civilian use.

Balance of power

About 1,600 Russian and 700 Venezuelan sailors on four Russian ships and 12 Venezuelan vessels are expected to participate in the VenRus 2008 joint exercise in neutral waters over the next three days.

The Russian ships, led by the missile cruiser Peter the Great and three support vessels, left the port of La Guaira at dawn on Monday along with three Venezuelan frigates.

Russian President Dmitry Medvedev just completed a tour of Latin America

Ahead of the operation, Venezuelan and Russian officials rejected suggestions that they were aimed at "third countries".

"This series of exercises aims to evaluate the skills and capabilities of the fleets of both nations to fight against terrorism and drug-trafficking," said Russian Vice-Admiral Vladimir Korolev, deputy commander of the Northern Fleet.

US Secretary of State Condoleezza Rice has also dismissed the impact of the Russian naval deployment.

"A few Russian ships [are] not going to change the balance of power," she said.

Correspondents say Washington has been concerned by major arms deals between Russia and Venezuela since 2005, which have totalled some $4.4bn (£2.39bn).

சீனாவின் மீதான பிபிசியின் போர் தொடர்கிறது

மேற்கத்திய சிந்தனைக்கு எதிரான போக்குடைய நாடு எதுவானாலும் அதனை தீவிரமாக விமர்சனம் செய்வதில் பிபிசி (BBC) முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.



"CNN, Fox போன்ற தளங்கள் தான் பிக மோசம்; பிபிசி அந்த அளவிற்கு மோசம் கிடையாது" என்ற தவறான கருத்து பலர் மத்தியில் நிலவுவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். அது உண்மையல்ல. CNN, Fox போன்ற தளங்கள் தங்கள் அமெரிக்க பானியில் நடந்துக் கொள்வதால் அது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. பிபிசி தனது ஆங்கிலேய பானியில் ஜென்டிலாக‌ நடந்துக் கொள்வது போல் காட்சித்தருவதால், அதனது பானி பலரது கண்ணில் மண்ணைத்தூவது போல உள்ளது.


லெபனான் குடிமக்கள் மீதான இஸ்ரேலின் தாக்குதலையும், பாளஸ்தீனர்களை தினம் தினம் கொல்லும் தாக்குதல்களையும், அவைகளின் வீரியத்தை மறைத்து, இஸ்ரேலுக்கு மனித முகம் கொடுக்கும் செய்திஅறிக்கைகளை நாம் பிபிசியில் காண முடியும்.


ஜிம்பாப்வேயில் எது நிகழ்ந்தாலும், அது பிபிசியின் முதல் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக இடம் பெறுவதை பார்த்திருப்பீர்கள்.
ஒன்னுத்துக்கும் நன்மைவிளைவிக்காத தலாய்லாமவின் ஆதரவாளர்களின் கலகத்தினை, "திபெத்திய போராட்டம்" என்று சித்தரித்து தலைப்புச் செய்தி அந்த்தஸ்தினை அதற்கு வழங்கியதையும் பார்த்திருப்பீர்கள்.
சீனாவில் நடைபெற இருக்கும் ஒலிம்பிக்ஸ் விளையாட்டினை நகைப்பதற்காக பிபிசி எடுத்துள்ள முயற்சிகள் வெளிப்படையாக தெரிகிறது.
உதாரணத்திற்கு கீழ்கண்ட செய்திகளைப் பார்க்கவும்.


(1) சீனர்கள் பொதுவாகவே ஒலிம்பிக்ஸ் பதக்கப் பட்டியலில் முன்னணியில் வருவது சகஜம். அதுபோல இந்த சமயம் வந்தால், அதனை கொச்சைப் படுத்த பிபிசி அஸ்திவாரம் போட்டுள்ளதை இதைப் படித்துத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள்.


(2) அத்தோடில்லாமல், வெகு வெளிப்படையாக தனது ஆங்கிலேய புத்தியினைக் கொண்டு நகைக்கும் இச்செய்தியினையும் பாருங்கள்.

யுரேனியம் செறிவூட்டும் ஆலையின் படங்கள்: ஈரான் வெளியிட்டுள்ளது.

மேற்கத்திய ஊடகங்கள் கூவி வந்த "ரகசிய ஆலை", "ரகசிய ஆலை" என்ற கூச்சலை நகைக்கும் படி ஈரான் தனது ஆலையின் முக்கிய பகுதிகளைப் பற்றிய புகைப்படங்களை வெளியிட்டுள்ளது.

யுரேனியத்தில் இரு வகையான கதிரியக்க தனிம பரிமாணங்கள் (Isotopes) உள்ளன. இவைகளின் அணு எடை எண் 235 மற்றும் 238 ஆகும். அணுசக்திக்கு பயன்படும் பரிமாணம் (அல்லது ஐசோடோப்) அதிக எடை உடையது (238). இந்த ஐசோடோப்புகளின் கலவையை ஒரு கலனில் போட்டு மிகவேகமாகச் சுற்றும் போது, அதிக எடை உடைய 238 ரக யுரேனியம், கலனின் விளிம்புகளில் சேகரமாகும், பின்பு அதனை விளிம்புபகுதிகளில் உறிஞ்சி எடுத்து பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

அந்த கலன்களுக்கு மையவிலக்கிகள் (centrifuges) என்று பெயர். அவைகளைத் தான் படங்களில் பார்க்கிறீர்கள்.




Located in the Iranian desert, the Natanz uranium-enrichment facility has been shrouded in secrecy. Many of the buildings there, visible in the aerial image from September 2002 on the far left, are now out of site, buried underground, near left. The site is also protected by anti-aircraft guns and barbed wire.




Thus, it was a surprise when President Mahmoud Ahmadinejad showed up on April 8 with television cameras in tow. The Iranian government put photographs of the visit on its press site. Mr. Ahmadinejad, left, was greeted by Gholamreza Aghazadeh, head of the Atomic Energy Organization of Iran. The agency runs Natanz and its operations to test and run nuclear centrifuges for the industrial-scale enrichment of uranium. The enriched material can make fuel for reactors or nuclear arms.

Jeffrey G. Lewis of the New America Foundation and R. Scott Kemp of Princeton University are among the analysts who have pored over the photographs and provided information for these captions.









Mr. Ahmadinejad and company toured an area of the underground halls where workers were preparing for the installation of new cascades of P-1 centrifuges. The mazes of overhead pipes will carry, among other things, gaseous uranium to feed the centrifuges.




Mr. Ahmadinejad and his entourage on their way out of the control room. On the photo's far left is Iran's defense minister, Mostafa Mohammad Najjar. His presence struck some analysts as odd given Iran's claim that its desert labors are entirely peaceful. The man in the photo's center is Mr. Aghazadeh, the head of the Atomic Energy Organization of Iran.




Mr. Ahmadinejad visited what appears to be a control room for centrifuges in the buried halls. Other photos in the series suggest that each monitor shows the status of a group of 164 centrifuges, known as a cascade. To date, Iran has installed 3,000 of the temperamental P-1 machines at Natanz, and recently began expanding that number to 9,000. Ultimately, it wants to have 54,000 centrifuges running around the clock, year after year.

In cavernous underground halls roughly half the size of the Pentagon, Mr. Ahmadinejad walked past rows of Iran's first generation of machines, known as the P-1, which was based on a Pakistani design sold on the nuclear black market. The temperamental machines broke down frequently in the early days. One Iranian study traced the failures to centrifuge assembly when technicians, working with bare hands, inadvertently left behind clusters of microbes. That minuscule weight was enough to throw the whirling machines off balance and cause them to malfunction.

Photo: Iran's Presidency Office/European Pressphoto Agency

Mr. Ahmadinejad shook hands with a worker in the underground centrifuge halls.



In the background is a silvery tank that holds tons of uranium hexafluoride, a highly toxic gas fed into the centrifuges for enrichment. The material, solid until heated just before usage, is made at site known as Isfahan and shipped to Natanz. Analysts say the silvery tank is similar to ones at the uranium conversion facility at Isfahan.



The tracks are used to transport large casks of uranium hexafluoride, the toxic gas fed into the centrifuges for enrichment.

Mr. Ahmadinejad and his retinue walked between rows of advanced centrifuges, in the foreground, and older P-1s in the background. The three pipes at the center of each centrifuge head carry uranium in various stages of processing, while the fourth pipe pumps air and stray gases out of the centrifuge casing, letting the rotor spin with as little friction as possible.

In the Pilot Fuel Enrichment Plant, one of the site's above-ground buildings, Mr. Ahmadinejad examined a carbon rotor for a new generation of centrifuges known as the IR-2, for Iranian second generation. A hand in the foreground holds what appears to be a bellows. The specialized part is difficult to manufacture but can link rotors together to make a long centrifuge that more quickly enriches uranium. A bellows is not believed to be used in the IR-2 machines now under development but may be part of an experimental program.

Mr. Aghazadeh, head of the Atomic Energy Organization of Iran, in front of empty stands for new centrifuges in the pilot plant. In the background, a cascade of IR-2 machines appears to be undergoing installation in an area that previously held P-1 centrifuges. Historically, the Iranians have used the pilot plant to test new centrifuge technology before its introduction into the buried halls, which are meant for mass production and industrial-scale enrichment.

In the aboveground Pilot Fuel Enrichment Plant, the woman showed Mr. Ahmadinejad a spiral groove bottom bearing, on which the centrifuge rotor spins. A second bearing is visible on the table. This bearing is the only point of physical contact between the spinning rotor and the outer casing, and it has proved problematic. Analysts call the image significant because Iran once suspended research on advanced centrifuges because of troubles making the bottom bearing.

After the visit, Mr. Ahmadinejad met with reporters, turning the tour of the secretive site into a media event.

நன்றி: Newyork Times

(புகைப் படங்களில் சில இப்பதிவில் தெரியாமல் போகலாம். அப்படியானால் அவைகள் காப்பிரைட் (காப்பு) செய்யப்பட்டது என்று பொருள். அவ்வாறெனில் நான் கொடுத்துள்ள இணைப்புக்குச் சென்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.)

இந்தியா,‍ ஈரான், இஸ்ரேல்; கலாம், மன்மோகன்

மன்மோகன் சிங் , இங்கிலாந்தின் டோனிபிளேரினைப் போல "எப்போதுமே" என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், "அவ்வப்போது" என்று சொல்லக் கூடிய அளவிற்கு அமெரிக்காவின் வெளியுறவுக்கொள்கையே தனது வெளியுறவுக் கொள்கை என்று கருதுபவர். அவரது தலைப்பாகைக்குள் இருக்கும் "மார்க்கெட்" சார்பு சிந்தனை இதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

அவருக்கு முன்பு பிரதமராக இருந்த வாஜ்பேயியின் இஸ்ரேல் சார்பு போக்குக்கு நாம் காரணம் கருத இயலும். ஆரியல் ஷாரன் (Ariel Sharon) வருகையினை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். (ஆனால் ஆரியல் ஷாரன் அதை தற்சமயம் மறந்த நிலையில் இருக்கிறார் :) அது வேறு விஷயம்.) ஆனால் மன்மோகனுக்கு அத்தகைய இன அல்லது மதவாத சிந்தனைப் போக்கு காரணமாக இருக்க முடியாது. "மார்கெட்" சிந்தனைத் தான் அதற்கு காரணம். மேற்கு உலகத்துல படிச்ச படிப்பு அவருடையது. ஊரை அடிச்சு ஏமாத்தி உலையில போடுதல் தனது குடும்பத்துக்கு (அல்லது நாட்டிற்கு) நல்லது என்றால் அதனை தார்மீகமானது என்று கருதும் போக்கு அவருடையது.

மன்மோகன் சிங் சில சமயங்களில் தன்னை அமெரிக்க அதிபர் என்று நினைத்துக் கொண்டு முடிவுகளை எடுத்து விடுவார்.

அப்படித் தன்னை நினைத்துதான் ஈரானுக்கு எதிராக இரு முறை ஐக்கிய நாடுகளின் சபையில் வாக்களித்தார்.

அப்படித் தன்னை நினைத்ததால் தான், அமெரிக்காவின் நலத்தினைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தியாவுக்கும் ஈரானுக்குமிடையேவான எரிவாயு திட்டத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார்.

ஆரியல் ஷாரன் கோமாவில் இருப்பதால் அவரளவிற்கு இஸ்ரேலுக்கு தொண்டாற்ற தான் மட்டும் தான் இருப்பதாக எண்ணிவிட்டார் போலும். ஈரான் மீது உளவு பார்க்க தயாரிக்கப் பட்ட இஸ்ரேலின் செயற்கைக் கோளை ஏவி தனது விசுவாசத்தினை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார். முக்கியமான விஷயம் என்னெவென்றால் அதனை ஏவியதன் மூலம் இந்தியா வர்த்தக ரீதியில் செயற்கைக் கோள் ஏவுவதில் வெற்றிக் கண்டுள்ளதாம். ஆமாம் ... இது எப்படி இருக்குன்னா... இவரோட பக்கத்து வீட்டுகாரனோட படுக்கை அறையை யாராவது எட்டிப் பார்க்கவேண்டுமானால் அவர் காசு கொடுத்தால்அவரைத் தனது தோளில் தூக்கி அங்கு நடப்பதைக் காட்ட தயார் என்று கூறுவதைப் போலுள்ளது.

இந்தியாவின் முன்னாள் ஜனாதிபதி கலாமும் இஸ்ரேலின் விசுவாசியே. அடிக்கடி இஸ்ரேலுக்கு விசிட் அடித்து தன்னை ஒரு தாராள‌ சிந்தனையுள்ள அங்கிள் டாம் என்ற பிம்பத்தினைக் கட்டிகொண்டவர். சமீபத்தில் காசாவில் இஸ்ரேல் இராணுவம் 120க்கும் மேற்பட்ட மக்களைக் கொன்ற நாட்களில் இவர் இஸ்ரேலில் தான் இருந்தார். "இந்தியாவிற்கும் இஸ்ரேலுக்கும் மிக பலமான உறவு வேண்டும்" என்று இஸ்ரேல் பல்கலைக் கழகங்களில் தனது வழக்கம் போல தனது "தான்"(Ego) ஐப் புனிதப்படுத்தும் உரைகளை ஆற்றினார்.

ஆனால் நேற்றும் இன்றும் நடந்த செயல்கள் என்னை ஆச்சரியப் படுதுகிறது. அஹ்மதினேஜாத் இந்தியாவிற்கு வரும் போது இந்திய அரசாங்கத்தினை மாஜி அமெரிக்க அரசாக செயல்பட அமெரிக்கா விடுத்த வேண்டுகோளை இந்திய அரசு நிராகரித்துள்ளது.

பார்க்க: http://www.hindu.com/2008/04/23/stories/2008042357370100.htm

சிபிஎம் மீது பல விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், பிருந்தா காரட் கூறுவதையும் பாருங்கள்: http://www.hindu.com/thehindu/holnus/000200804231555.htm

ஜிம்பாப்வே மீது பிபிசியின் தாக்குதல்

பிபிசி செய்தி நிறுவனத்திற்கு ஜிம்பாப்வே அதிபர் முகாபேயிடம் ஏதோ தனிப்பட்ட பிணக்கு இருப்பது போல் பிபிசியின் செய்திகளும், அது பயன்படுத்தும் புகைப்படங்களும் காணப்படுகின்றன‌.

வெகு சிறு அளவே மதிப்புு அளிக்க வேண்டிய செய்திக்கு பிபிசி வாரக்கணக்கில் தலைப்புச் செய்தி அந்தஸ்து கொடுக்கிறது.

பார்க்கலாம் அதன் பிணக்கு கேளிக்கூத்து எந்த அளவிற்கு செல்லும் என்று.

திபெத்: பொருளாதாரமும் ஜனநாயகமும்

திபெத்தில் நடப்பது பற்றி "ல‌ண்டன் புத்தக ஆய்வு" (London Review of Books) எனும் ஜர்னலில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது.

இந்த கட்டுரையின் பிற்பாதி சிந்தனையைத் தூண்டுவதாக உள்ளது. பொருளாதாரவளர்ச்சி பெற்ற நாட்டில் ஜனநாயகம் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டால் அது செழித்தோங்கும். அதாவது எல்லா தரப்பு மக்களுக்குமான ஜனநாயகம். இல்லாவிட்டால், குடிமக்களில் பெரும்பான்மையான மக்களின் நலம் மட்டுமே பாதுகாக்கப்படும் என்று கூறுகிறது.

இதன் முற்பாதியில், திபெத் பற்றியும், அதனை ஆளுவற்கு சீனா எவ்வாறு உரிமையைப் பெற்றுள்ளது என்றும், சீனாவின் பொதுவுடைமை ஆட்சியாளர்கள் கைப்பற்றுவதற்கு முன்பு அங்கு நிகழ்ந்து வந்த வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றியும், சீனா கைப்பற்றியவுடன், அங்கு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்து இருப்பது பற்றியும் தெரிவிக்கிறது.

மேலும் வெகுஜன ஊடகங்கள் தெரிவிப்பது போலல்லாமல், திபெத்தியர்கள் ஒன்றும் அகிம்சைவாதிகள் அல்லர் என்றும், சீனாவின் தற்போதைய உத்தி படை பலத்தை மையமாகக் கொண்டதில்லை என்றும், அது கலாச்சார ஒருங்கினைப்பில் ஈடுபட்டுள்ளது என்றும் கூறுகிறது.

( இந்த கட்டுரை வெளியாகியுள்ள ஜர்னல் ஆகிய "லண்டன் புத்தக ஆய்வு" பற்றி ஒரு குறிப்பு. மேற்கத்திய சித்தாந்தத்தினை ஒத்ததாக இல்லாத காரணத்தினாலோ அல்லது மேற்கத்திய நாடுகளின் அரசியல் நிலைக்கு எதிர் கருத்து கொண்டிருந்ததனாலோ மேற்கத்திய நாடுகளில் புகழ்பெற்ற ஜர்னல்களில் வெளியிட முடியாமல் தவிர்க்கப் பட்ட பல கட்டுரைகளை இந்த ஜர்னல் வெளியிட்டுள்ளது. அது இஸ்ரேல் பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி, டார்ஃபர் பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி.). அந்த கட்டுரை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ( நன்றி : Fanonite)

In a letter to the London Review of Books Slavoj Žižek dispels media myths about Tibet.

The media imposes certain stories on us, and the one about Tibet goes like this. The People’s Republic of China, which, back in 1949, illegally occupied Tibet, has for decades engaged in the brutal and systematic destruction not only of the Tibetan religion, but of the Tibetans themselves. Recently, the Tibetans’ protests against Chinese occupation were again crushed by military force. Since China is hosting the 2008 Olympics, it is the duty of all of us who love democracy and freedom to put pressure on China to give back to the Tibetans what it stole from them. A country with such a dismal human rights record cannot be allowed to use the noble Olympic spectacle to whitewash its image. What will our governments do? Will they, as usual, cede to economic pragmatism, or will they summon the strength to put ethical and political values above short-term economic interests?

There are complications in this story of ‘good guys versus bad guys’. It is not the case that Tibet was an independent country until 1949, when it was suddenly occupied by China. The history of relations between Tibet and China is a long and complex one, in which China has often played the role of a protective overlord: the anti-Communist Kuomintang also insisted on Chinese sovereignty over Tibet. Before 1949, Tibet was no Shangri-la, but an extremely harsh feudal society, poor (life expectancy was barely over 30), corrupt and fractured by civil wars (the most recent one, between two monastic factions, took place in 1948, when the Red Army was already knocking at the door). Fearing social unrest and disintegration, the ruling elite prohibited industrial development, so that metal, for example, had to be imported from India.

Since the early 1950s, there has been a history of CIA involvement in stirring up anti-Chinese troubles in Tibet, so Chinese fears of external attempts to destabilise Tibet are not irrational. Nor was the Cultural Revolution, which ravaged Tibetan monasteries in the 1960s, simply imported by the Chinese: fewer than a hundred Red Guards came to Tibet. The youth mobs that burned the monasteries were almost exclusively Tibetan. As the TV images demonstrate, what is going on now in Tibet is no longer a peaceful ‘spiritual’ protest by monks (like the one in Burma last year), but involves the killing of innocent Chinese immigrants and the burning of their stores.

It is a fact that China has made large investments in Tibet’s economic development, as well as its infrastructure, education and health services. To put it bluntly: in spite of China’s undeniable oppression of the country, the average Tibetan has never had such a high standard of living. There is worse poverty in China’s western rural provinces: child slave labour in brick factories, abominable conditions in prisons, and so on.

In recent years, China has changed its strategy in Tibet: depoliticised religion is now tolerated, often even supported. China now relies more on ethnic and economic colonisation than on military coercion, and is transforming Lhasa into a Chinese version of the Wild West, in which karaoke bars alternate with Buddhist theme parks for Western tourists. In short, what the images of Chinese soldiers and policemen terrorising Buddhist monks conceal is a much more effective American-style socio-economic transformation: in a decade or two, Tibetans will be reduced to the status of Native Americans in the US. It seems that the Chinese Communists have finally got it: what are secret police, internment camps and the destruction of ancient monuments, compared with the power of unbridled capitalism?

One of the main reasons so many people in the West participate in the protests against China is ideological: Tibetan Buddhism, deftly propagated by the Dalai Lama, is one of the chief points of reference for the hedonist New Age spirituality that has become so popular in recent times. Tibet has become a mythic entity onto which we project our dreams. When people mourn the loss of an authentic Tibetan way of life, it isn’t because they care about real Tibetans: what they want from Tibetans is that they be authentically spiritual for us, so that we can continue playing our crazy consumerist game. ‘Si vous êtes pris dans le rêve de l’autre,’ Gilles Deleuze wrote, ‘vous êtes foutu.’ The protesters against China are right to counter the Beijing Olympic motto -– ‘One World, One Dream’ –- with ‘One World, Many Dreams’. But they should be aware that they are imprisoning Tibetans in their own dream.

The question is often asked: given the explosion of capitalism in China, when will democracy assert itself there, as capital’s ‘natural’ political form of organisation? The question is often put another way: how much faster would China’s development have been if it had been combined with political democracy? But can the assumption be made so easily? In a TV interview a couple of years ago, Ralf Dahrendorf linked the increasing distrust of democracy in post-Communist Eastern Europe to the fact that, after every revolutionary change, the road to new prosperity leads through a ‘vale of tears’. After socialism breaks down the limited, but real, systems of socialist welfare and security have to be dismantled, and these first steps are necessarily painful. The same goes for Western Europe, where the passage from the welfare state model to the new global economy involves painful renunciations, less security, less guaranteed social care. Dahrendorf notes that this transition lasts longer than the average period between democratic elections, so that there is a great temptation to postpone these changes for short-term electoral gain. Fareed Zakaria has pointed out that democracy can only ‘catch on’ in economically developed countries: if developing countries are ‘prematurely democratised’, the result is a populism that ends in economic catastrophe and political despotism. No wonder that today’s economically most successful Third World countries (Taiwan, South Korea, Chile) embraced full democracy only after a period of authoritarian rule.

Following this path, the Chinese used unencumbered authoritarian state power to control the social costs of the transition to capitalism. The weird combination of capitalism and Communist rule proved not to be a ridiculous paradox, but a blessing. China has developed so fast not in spite of authoritarian Communist rule, but because of it.

There is a further paradox at work here. What if the promised second stage, the democracy that follows the authoritarian vale of tears, never arrives? This, perhaps, is what is so unsettling about China today: the suspicion that its authoritarian capitalism is not merely a reminder of our past – of the process of capitalist accumulation which, in Europe, took place from the 16th to the 18th century – but a sign of our future? What if the combination of the Asian knout and the European stock market proves economically more efficient than liberal capitalism? What if democracy, as we understand it, is no longer the condition and motor of economic development, but an obstacle to it?

ஜிம்பாப்வே தேர்தல் பிரச்சனை

பிபிசி செய்தி நிறுவனத்திற்கு பிடிக்காத இந்த நாட்டில் பிரச்சனை. அது என்னெவென்றால், தேர்தல் நடந்து வாரங்கள் ஆகியும் முடிவுகள் அறிவிக்கப்படாத நிலை.

ஜிம்பாப்வேயில் நிறத்தின் அடிப்படையிலான இனப்பிரச்சனை இருப்பது பலருக்கும் தெரிந்திருக்கலாம். ஆங்கிலேய வெள்ளையர்கள் குடியேறி தன‌து பாணியிலான நிறவெறிகளை உள்ளடக்கிய 'ஜன நாயக' ஆட்சியினை நிறுவினர். மற்ற காலனியாதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் ஜிம்பாப்வேயும் தென்னாஃப்ரிக்காவும் சற்று வேறுபட்டவை. இவைகளில் ஆங்கிலேயர்கள் குடிபெயர்ந்து நிறவெறி ஆட்சிகளை நிறுவியிருந்தனர்.

ஜிம்பாப்வேயில் ஏதோ மனிதர்களே வாழ்ந்ததில்லை என்பது போலவும் ஆங்கிலேயர்களான இவர்கள்தான் அதைக் கண்டுபிடித்தது போலவும் அந்த பகுதிக்கு ஒரு ஆங்கிலேயர் ஒருவரின் பெயரை வைத்தனர். ரோடேஷியா என்பது அவர்கள் வைத்த பெயராகும். அது யார் பெயரெனில் ஜிம்பாப்வேயில் மிக மோசமான நிறவெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டாயக் கூலியாட்களைக் கொண்டு ஜிம்பாப்வேயிலிருந்து வைரங்களைக் கொள்ளையடித்த ஒருவரின் பேர்.

முகாபே தலைமையில் போராட்டம் பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக நடந்து வெற்றி பெற்றவுடன், அவர் பல சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தார். அவைகளில் முக்கியமானது நிலச்சீர்திருத்தம். பெரும் அளவிலான விளைச்சல் மற்றும் மேய்ச்சல் நிலங்கள் வெள்ளைக்கார பண்ணையார்களிடம் மட்டும் இருந்து வந்தது. அவைகளிலிருந்து ஒரு பகுதியைக் கையகப்படுத்தி நிலமற்ற பூர்வீக ஜிம்பாப்வே மக்களுக்கு வழங்க முயற்சி மேற்கொண்டு சிலவருடங்களுக்கு முன்பு அவைகளை நிறைவேற்ற ஆரம்பித்தார் முகாபே. பிபிசி உள்ளிட்ட செய்தி நிறுவனங்கள் இதனை "ஆக்கிரமிப்பு" என வர்ணித்து புலங்காகிதம் அடைகின்றனர்.

சிலர் வாதிடுவதாவது: வெள்ளையர்கள் பிற்காலங்களில் அமெரிக்காவின் துணையுடன் நிலங்களை விலைக் கொடுத்துதான் வாங்கினர் என்பதாகும் அவ்வாதம். ஆனால் எது எப்படியோ அது நிறக் கொள்கையின் அடிப்படையில் நிகழ்ந்துள்ளதால், அது சீர்திருத்தத்தினை பெறவேண்டியதாகவுள்ளது.

மேலும் ரோடேஷியா எனும் பெயரினை நீக்கி ஜிம்பாப்வேயின் மீதிருந்த கலங்கத்தினை அகற்றினார். ஆனாலும் அங்கு வாழும் வெள்ளையர்கள் இன்னும் தனது நாட்டின் பெயரை "ரோடேஷியா" என்றே அழைக்க விருப்பப்படுகின்றனர் என்பது "ப்ளட் டைமண்ட்" எனும் திரைப்படத்தினைப் பார்த்தவர்கள் அறிவார்கள்.

ஆனால் பொருளாதாரம் அனைத்தும் வெள்ளையர்கள் கையில் இருந்ததாலும், பொருளாதார பல மிக்க மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆதரவின்மையாலும், எய்ட்ஸ் போன்ற நோய்களினாலும் நாட்டின் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்தது.

இந்த பொருளாதாரப் பிரச்சனையைக் காரணம் காட்டி, முகாபேயின் ஜிம்பாப்வே நலத்திட்டங்களை நிறவெறியின் அடிப்படையில் எதிர்கின்றனர் பிரிட்டனும், அமெரிக்காவும் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்த நாடுகளும்.

மீண்டும் விஷயத்திற்கு வருவோம். தேர்தல் முடிவுகள் முகாபேயின் எதிர்கட்சிக்கு சாதகமாக இருக்கிறது போலும். அதனால் தான் முகாபே வெளியிட தயங்குகிறார். மேலும் தேர்தலில் சில தொகுதிகளில் முறைகேடுகள் நிகழ்ந்திருப்பதாக அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார். எதிர்கட்சிகளின் நிலை பற்றி நமக்கு ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் அவர்களுக்கு மேற்கத்திய ஆதரவு இருப்பதுதான் நெறுடல். பொருளாதார நெறுக்கடியைக் காரணம் காட்டி மக்கள் எதிர்கட்சியை ஆதரித்தால், மீண்டும் நிலங்கள் அனைத்தும் வெள்ளையர்களிடமே சென்றுவிடும் அபாயம் உள்ளது. நிறவெறியும் தங்குதடையின்றி கடைபிடிக்கபடலாம். இவைகளை எதிர்கட்சிகள் அனுமதித்தால் தான் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆதரவும் பிபிசி போன்ற செய்தி நிறுவனங்களின் ஆதரவும் தற்போதைய எதிர்கட்சிகளுக்கு நீடிக்கும். முகாபேயினை எதிர்க்க அவர்களுக்கு இவைகளும் அவசியம். வேண்டுமானால் நாடு "ரோடேஷியா" என பழைய பெயர் கொண்டு அழைக்கப்படும் நிலைக்கு செல்லாமல் இருக்கலாம்.

எனவே பொருளாதாரப் பிரச்சனையினைத் தீர்க்க வழிகாணுதலில் உரிமைகளை இழந்து நிற்கக் கூடாது.

இந்த பதிவினை நான் இங்கு எழுதுதவன் காரணம், மேற்குலகின் பிரச்சாரப் போக்கினை தமிழ் வாசகர்கள் அறிய வேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

ஜிம்பாப்வே பிரச்சனையும் சீனப் பிரச்சனையும் பாலஸ்தீனப் பிரச்சனை அளவிற்கோ, ஈராக் பிரச்சனை அளவ்விற்கோ முக்கியமானவைகள் அல்ல. அவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து மேற்குலகினர் செய்யும் படுகொலைகளை மறைப்பதற்காக அவர்களது பிரச்சார ஊடகங்கள் எவ்வாறு செயல் படுகின்றன என்பதினை மக்கள் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.

இது பற்றி ஒரு செய்தி (I got this from Fanonite):

‘If a government wants to abuse human rights and rig elections, it needs to have the support of - or be - the western powers’, writes Seumas Milne.

There is no question that the struggle over land and power in Zimbabwe has brought the country to a grim pass. Nearly a decade after the takeover of white-owned farms and the rupture with the west, economic breakdown, hyperinflation, sanctions and Aids have taken a heavy toll. With the expectation now that a second round of elections, mired in claims of fraud, may after all keep President Mugabe in power, the prospect must be of continued economic punishment and crisis.

On a different scale, there’s also no doubt that in Tibet — the other central international focus of western concern in the past month — deep-seated popular discontent fuelled last month’s anti-government protests and attacks on Han Chinese, which were met with a violent crackdown by the Chinese authorities. Certainly, given the intensity of the US and European response, from chancellors and foreign ministers to Hollywood stars and blanket media coverage, you’d be left in little doubt that these two confrontations were the most serious facing their continents, if not the world.

The US ambassador to the UN, Zalmay Khalilzad, said as much this week when he declared Zimbabwe the “most important and urgent issue” in Africa. Gordon Brown and George Bush both denounced the delay in releasing election results, the prime minister declaring that the “international community’s patience with the regime is wearing thin”. The British media have long since largely abandoned any attempt at impartiality in its reporting of Zimbabwe, the common assumption being that Mugabe is a murderous dictator at the head of a uniquely wicked regime.

China’s growing economic muscle means western leaders prefer to tread more carefully around its human rights record, but Angela Merkel and the British foreign secretary, David Miliband, were not shy about steaming in, along with the US presidential candidates and the House of Representatives, which demanded unconditional talks with the exiled Dalai Lama. Meanwhile, any official restraint was more than made up for by a string of Dalai Lama-dazzled celebs from Richard Gere to Ab Fab’s Joanna Lumley, who proudly recalled that her father had once helped Tibet against China on behalf of the British Raj.

But, on the basis of the scale of violence, repression and election rigging alone, you would be hard put to explain why these conflicts have been singled out for such special attention. In the violence surrounding Zimbabwe’s elections, two people are currently reported to have died; in Tibet, numbers estimated to have been killed by protesters and Chinese forces range from 22 to 140. By contrast, in Somalia, where US-backed Ethiopian and Somali troops are fighting forces loyal to the ousted government, several thousand have been killed since the beginning of the year and half the population of the capital, Mogadishu, has been forced to flee the city in what UN officials describe as Africa’s worst humanitarian crisis.

When it comes to rigging elections, countries like Jordan and Egypt have been happy to oblige in recent months — in the Egyptian case, jailing hundreds of opposition activists into the bargain — and almost nobody in the west has batted an eyelid. In Saudi Arabia there are no national elections at all, let alone the opposition MPs and newspapers that exist in Zimbabwe. In Africa, Togo has been a more flagrant rigger, while in Cameroon last week the president was given the job for life. And when it comes to separatist and independence movements, the Turkish Kurds have faced far more violence and a tighter cultural clampdown than the Tibetans.

The crucial difference, of course, and the reason why these conflicts and violations don’t get the deluxe media and political treatment offered to the Zimbabwean opposition or Tibetan separatists is that the governments involved are all backed by the west, compounded in the Zimbabwean case by a transparently racist agenda. But it’s not just an issue of hypocrisy and double standards, egregious though they are. It’s also that British and US involvement and interference have been crucial to both the Zimbabwean and Tibetan conflicts.

That’s most obviously true in Zimbabwe, which was not just a British colony, but where Britain refused to act against a white racist coup, triggering a bloody 15-year liberation war, and then imposed racial parliamentary quotas and a 10-year moratorium on land reform at independence. The subsequent failure by Britain and the US to finance land buyouts as expected, along with the impact of IMF programmes, laid the ground for the current impasse.

As for Tibet, Britain’s role in the former serf-based system (helpfully recalled by Lumley) was assumed after the communist takeover by the CIA, which bankrolled the Dalai Lama’s operations for many years. Such arrangements have in recent years passed to other US agencies and western NGOs, as with the Zimbabwean opposition. And even if there is no prospect of Tibetan independence, for a US administration that has designated China as the main threat to its global dominance, its minorities are still a stick that can be used to poke the dragon.

What has made human rights edicts by the US and Britain since the launch of the “war on terror” even more preposterous is that not only are they themselves supporting governments with similar or worse records, but they are directly responsible for these outrages themselves: from illegal invasions and occupations to large-scale killing and torture — along with phoney elections — in Iraq and Afghanistan. The UN estimates that more than 700 people were killed in the recent US and British-backed attacks on the Mahdi army in Iraq — a central motive for which was to stop them taking part in elections.

The current focus on China is of course linked to the Olympics, and Britain must face the likelihood of large-scale protests over its own record in 2012. Meanwhile, the best chance both of settling the Zimbabwean crisis and of meeting Tibetan aspirations is without the interference of western powers, which would do better improving the human rights records of their allies and themselves. The days of colonial dictat are over and where attempts are made to revive them, they will be resisted. China is now an emerging global power — and, as the Zimbabwean ambassador to the UN said yesterday, Zimbabwe “is no longer a British colony”.

Fanonite எனும் ஆங்கில வலைப்பதிவிற்கு அறிமுகம்

நான் ஆர்குட் கணக்கு தொடங்கிய காலத்தில், பல ஆர்குட் சமூகங்களில் உறுப்பினராக இருந்தேன். நான் அங்கு நடைபெறும் விவாதங்களில் பங்கேற்காவிட்டாலும், விவாதங்களைப் பார்த்து வருவது எனது பொழுது போக்கு.

அச்சமயங்களில் நான் மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் அரசியலைப் பற்றிய சமூகங்களில் நடைபெறும் விவாதங்களில் அதிக கவனங்களைச் செலுத்தினேன்.

அப்பொழுதான் நான் இந்த நபரின் விவாதங்களைப் படித்தேன். இவர் பெயர் முகம்மத் இத்ரீஸ் அஹ்மத். இவர் விவாதத்தினைப் பார்த்த நாட்கள் முதல், இவர் விவாதங்களில் ஈடுபடும் சமூகங்கள் அனைத்திலும் உறுப்பினராகி அவரது அன்றன்றைக் குறிய வாதங்களைப் பார்ப்பது எனது தினம் தினமான செயலாகியது.

இவர் ஒரு ஊடகவலைத்தளத்தில் கார்பரேட் மற்றும் லாபி முறைக்கேடுகளைப் பற்றி ஆய்ந்து வெளிக்கொணரும் பத்திரிக்கையாளராக பணியாற்றுவதுடன், ஸ்ட்ராத்களைட் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்காக பயிலும் மாணவராகவும் உள்ளார்.

பிறகு, லெபனான் போரின் போது பிபிசி செய்திகள் இஸ்ரேல் சார்பு ஊடகமானபோது, இத்ரீஸ் ஒரு வலைப் பதிவினைத்தொடங்கினார். அந்த வலைத்தளம் www.fanonite.org or http://fanonite.wordpress.com என்பது ஆகும். அது எனக்கு தெரியவந்த நாள் முதல் அவரது வலைப்பதிவுக்கு நான் செல்லாத நாள் ஏதும் உண்டா ? எனக்கு ஞாபகமில்லை.

இவரது வலைப்பதிவில் பிபிசி உள்ளிட்ட பல செய்தி ஊடகங்களில் இஸ்ரேல் சார்பு போக்கினை அம்பலப்படுத்தியவர். சில பத்திரிக்கையாளர்களின் போக்கினை விமர்சனம் செய்து அப்பத்திரிக்கையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தவர். சில சமயங்களில் அப்பத்திரிக்கையாளர்களே இவரது பதிவுகளில் விளக்கங்களை விட்டுச் செல்லுமளவிற்கு இவரது நுணுக்கங்களில் வாத மற்றும் உண்மைச் செரிவுகள் அதிகம்.

மேலும் அரபு நாடுகளின் மக்கள் விரோதப் போக்கினை விமர்சிப்பவர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்தினையும் சில சமயங்களில் விமர்சித்தவர். இவரது பதிவுகளில் இஸ்லாமிய வெறுப்புகளை எதிர்த்த வாதங்கள் இருக்கும் ஆனால் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் இருக்காது. "தனது மதம்தான் சிறந்தது" எனும் வறட்டுவாதங்களை முன்வைக்கும் மதவாதப் பதிவுகளைக் காணமுடியாது. மேலும், இஸ்ரேலினையும் அதன் நலனுக்காக அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் செயல்படும் லாபி எனும் குழுக்களையும் கண்டித்த அல்லது அவர்களது சதித்திட்டங்களை வெளிப்படுத்திய பதிவுகள் காணப்படும். ஆனால் சிறிதளவும் யூதவெறுப்பினைப் பார்க்க முடியாது. இவர் ஒரு பாக்கிஸ்தானியராக இருந்தாலும், மிக நேர்த்தியான ஆங்கிலத்தில் பதிவு எழுதுபவர். இதனால் யாரைச் சென்றடைய வேண்டுமோ அவர்களைச் சென்றடைகிறது.

உங்கள் அனைவரையும் அவரது வலைத்தளத்திற்கு சென்று ஒவ்வொரு பதிவினையும் படிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீங்கள் அரசியலிலும் மனித உரிமைகளிலும் நாட்டமுடையவாரயின் அவரது பதிகளைப் படிக்காமல் இருக்க முடியாது.

சீனாவும் தலாய்லாமாவும் இந்து பத்திரிக்கையும்

தலாய்லாமாவினை பின் லாடனுடன் இந்து ராம் ஒப்பிட்டுவிட்டதாக ஒரு பதிவினைப் படிக்க நேர்ந்தது. இந்து ராம் அவ்வாறு ஒப்பிடவில்லை என்று அவர் எழுதியதைப் படிக்கும் போது புரிந்தது.

தலாய்லாமாவினை பின்லாடனுடன் ஒப்பிட முடியாதெனினும், தலாய்லாமாவினை அவரது தோற்றத்தினுடனும் ஒப்பிட முடியாது. இந்த தொடுப்பினைப் பார்க்கவும்.

தலாய்லாமா மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களின் முழுவீச்சான கோறுதலான, "திபெத்தியர்களின் சாவு எண்ணிக்கை 99" என்பதினை உண்மை என்று கொண்டாலும், இது சாதாரணமாக இஸ்ரேல் இராணுவத்தினர் பாலஸ்தீனத்தில் 10 அல்லது 20 நாட்களில் கொல்லும் மக்களின் எண்ணிக்கையாக இருந்தாலும், பிபிசி போன்ற இணைய தளங்களில் இச்ச்ய்தி அதி முக்கியத்துவம் பெறுவதற்கு, பிபிசி உள்ளிட்ட ஊடகங்களின் சீனா விரோத போக்குக்கும், தலாய்லாமாவின் போக்குக்கும் ஒத்த நிலை இருப்பதுவே ஆகும். இதனால் தலாய்லாமாவின் பெருமளவில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, "பண்பாட்டு அடிப்படையிலான இன்வொழிப்பு திபெத்தில் நிகழ்கிறது" எனும் கோறுதல்கள் இவ்வூடகங்களில் எதிரொலிக்கப்படுகின்றன.

இவைகளுக்கு முக்கிய காரணம், சமீபத்தில் சீனாவின் செல்வாக்கு வளர்ச்சியே. அதன் செல்வாக்கு கிழக்கு ஆசியாவுடன் மட்டும் நின்றுவிடாது, மத்திய ஆசியா, தென்கிழக்கு ஆசியா மற்றும் ஆஃப்ரிக்காவிலும் வளர்ச்சிஅடைந்துள்ளது. அதனுடைய அரசியல் நிலையில் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு கடந்த லெபனான் போரின் போது வெளிப்பட்டது. சூடான் மேற்கத்திய மதிப்புகளுக்கு எதிராக இருப்பதினால், சூடானில் நிகழும் கலவரத்தினை "இனவொழிப்பு" எனும் சொல்லாடலைக் கொண்டு வர்ணித்து மகிழ்வுற மேற்கத்திய நாடுகள் எத்தனிக்கும் போது, அதனுடன் சீனா நல்லுறவு கொண்டுள்ளது. மேலும் அதன் உறவு வடகொரியாவுடனும் வெனிசுவேலாவுடனும் க்யூபாவுடனும் சிறப்பாகவே உள்ளது. மிக முக்கியமாக ஈரானுடனான‌ அதன் உறவு மிகச் சிறப்பாகவே உள்ளது.

இதனால் இவை அனைத்திலும் மேற்கத்திய நாடுகளுடன் ஒத்த கருத்தினைக் கொண்டுள்ள நாடுகளின் ஊடகங்கள் சீனாவிற்கு எதிரான நிலையைக் கொண்டுள்ளது, அதிக வியப்பினை அளிக்கவில்லை. திபெத்தில் இறந்ததாக‌ தலாய்லாமா கூறிக்கொள்ளும் 99 பேர்கள் அவர்களின் பார்வையில் ஈராக்கில் இறந்த மில்லியன் மக்களைவிடவும், ஆஃகானிஸ்தானில் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் கூட விமான‌குண்டு வீசி கொள்ளப்பட்ட மக்களைவிடவும் அதிகமாகத்தோன்றுவதால் அவைகள் தலைப்புச் செய்திகளாக அவ்வூடகங்களின் இணையதளங்களில் பல மணி நேரமோ அல்லது ஒரு நாள் முழுவதுமோ நீடித்தன. இஸ்ரேல் இராணுவம் பாலஸ்தீனத்தில் கொல்லும் செய்திகள் பெரும்பாலும் அந்த பிராந்திய செய்தியாக மட்டுமே சுருங்கிவிடுகின்றன.

ஊடகங்களின் மூலம் நான் பார்த்த வரையில், திபெத்தில் மனிதஉரிமை மீறல்கள் இல்லை. உலகில் உள்ள மற்ற ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுள்ள பகுதிகளில் நிகழும் மனிதவுரிமை மீறல்களான வீட்டிற்குள் புகுந்து கற்பழித்தல், காணாமல் போகுதல், என்கவுண்டர் எனும் பேரில் போட்டுத் தாக்குதல் போன்றவைகள் திபெத்தில் நிகழ்ந்துள்ளதாக செய்திகள் இல்லை. தலாய்லாமா சார்பான பிபிசியில் கூட நான் காணவில்லை.

மேற்கத்திய நாடுகளின் நிலைக்கு தாளம் போடாமலும், இந்திய‌ மதவாதிகளின் நிலைக்குத் தாளம் போடாமலும், "தேசியம்" மற்றும் "பிராந்தியம்" எனும் பேரில் இந்தியாவில் தாண்டவமாடுபவர்களுக்கு சார்பில்லாமலும், "தமிழ்த்தேசியம்" எனும் பேரில் மதவெறியினைக் கொண்டு செயல்படும் கூட்டத்திற்கு எதிரான நிலையைக் கடை பிடித்தும், பெண்ணுரிமை மற்றும் சாதிவொழிப்பு போன்ற பெரியாரின் முற்போக்கான கொள்கைகளையும் தூக்கிப் பிடித்திருக்கும் இந்து பத்திரிக்கையின் ஆசிரியரான ராம் வியக்கத்தக்கவர். ஆனால் அவர் மீதான விமர்சன‌ங்கள் இல்லை யென்றும் சொல்வதற்கில்லை.

வகாபிசத்தின் தோற்றத்தில் அறிவியலின் வீழ்ச்சி

எனது உள்ளத்தில் உள்ள கருத்துக்களை கூற நிகழும் சம்பவங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறேன்.
ஒரு காலத்தில் மத்திய கிழக்குப் பகுதியில் 'ஓகோ' என்று வளர்ந்திருந்த அறிவியல், நலிவடைந்தது ஏன் ?

இக்கட்டுரையைப் படிக்க : http://www.guardian.co.uk/commentisfree/story/0,,2248970,00.html

இதில் கட்டுரையாளர் (இவர், அழகிய படங்களுடன் குவான்டம் இயற்பியலை விளக்கும் புத்தகத்தின் ஆசிரியர்) 11 ம் நூற்றாண்டுக்கு பிறகுதான் இப்பகுதியில் அறிவியல் நலிவடைய ஆரம்பித்தது என்றும் அதற்கு காரணம் மங்கோலியர்கள் படையெடுப்பு என்று சிலாகிக்கப்படுகின்றதென்றும் கூறுகிறார்.

ஆனால் நான், அது வகாபிசத்தின் தந்தை இப்னு தைமியா தோன்றிய நூற்றாண்டு என்று தெரிவிக்க விரும்புகின்றேன்