Wednesday, April 30, 2008

யுரேனியம் செறிவூட்டும் ஆலையின் படங்கள்: ஈரான் வெளியிட்டுள்ளது.

மேற்கத்திய ஊடகங்கள் கூவி வந்த "ரகசிய ஆலை", "ரகசிய ஆலை" என்ற கூச்சலை நகைக்கும் படி ஈரான் தனது ஆலையின் முக்கிய பகுதிகளைப் பற்றிய புகைப்படங்களை வெளியிட்டுள்ளது.

யுரேனியத்தில் இரு வகையான கதிரியக்க தனிம பரிமாணங்கள் (Isotopes) உள்ளன. இவைகளின் அணு எடை எண் 235 மற்றும் 238 ஆகும். அணுசக்திக்கு பயன்படும் பரிமாணம் (அல்லது ஐசோடோப்) அதிக எடை உடையது (238). இந்த ஐசோடோப்புகளின் கலவையை ஒரு கலனில் போட்டு மிகவேகமாகச் சுற்றும் போது, அதிக எடை உடைய 238 ரக யுரேனியம், கலனின் விளிம்புகளில் சேகரமாகும், பின்பு அதனை விளிம்புபகுதிகளில் உறிஞ்சி எடுத்து பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

அந்த கலன்களுக்கு மையவிலக்கிகள் (centrifuges) என்று பெயர். அவைகளைத் தான் படங்களில் பார்க்கிறீர்கள்.




Located in the Iranian desert, the Natanz uranium-enrichment facility has been shrouded in secrecy. Many of the buildings there, visible in the aerial image from September 2002 on the far left, are now out of site, buried underground, near left. The site is also protected by anti-aircraft guns and barbed wire.




Thus, it was a surprise when President Mahmoud Ahmadinejad showed up on April 8 with television cameras in tow. The Iranian government put photographs of the visit on its press site. Mr. Ahmadinejad, left, was greeted by Gholamreza Aghazadeh, head of the Atomic Energy Organization of Iran. The agency runs Natanz and its operations to test and run nuclear centrifuges for the industrial-scale enrichment of uranium. The enriched material can make fuel for reactors or nuclear arms.

Jeffrey G. Lewis of the New America Foundation and R. Scott Kemp of Princeton University are among the analysts who have pored over the photographs and provided information for these captions.









Mr. Ahmadinejad and company toured an area of the underground halls where workers were preparing for the installation of new cascades of P-1 centrifuges. The mazes of overhead pipes will carry, among other things, gaseous uranium to feed the centrifuges.




Mr. Ahmadinejad and his entourage on their way out of the control room. On the photo's far left is Iran's defense minister, Mostafa Mohammad Najjar. His presence struck some analysts as odd given Iran's claim that its desert labors are entirely peaceful. The man in the photo's center is Mr. Aghazadeh, the head of the Atomic Energy Organization of Iran.




Mr. Ahmadinejad visited what appears to be a control room for centrifuges in the buried halls. Other photos in the series suggest that each monitor shows the status of a group of 164 centrifuges, known as a cascade. To date, Iran has installed 3,000 of the temperamental P-1 machines at Natanz, and recently began expanding that number to 9,000. Ultimately, it wants to have 54,000 centrifuges running around the clock, year after year.






In cavernous underground halls roughly half the size of the Pentagon, Mr. Ahmadinejad walked past rows of Iran's first generation of machines, known as the P-1, which was based on a Pakistani design sold on the nuclear black market. The temperamental machines broke down frequently in the early days. One Iranian study traced the failures to centrifuge assembly when technicians, working with bare hands, inadvertently left behind clusters of microbes. That minuscule weight was enough to throw the whirling machines off balance and cause them to malfunction.

Photo: Iran's Presidency Office/European Pressphoto Agency






Mr. Ahmadinejad shook hands with a worker in the underground centrifuge halls.



In the background is a silvery tank that holds tons of uranium hexafluoride, a highly toxic gas fed into the centrifuges for enrichment. The material, solid until heated just before usage, is made at site known as Isfahan and shipped to Natanz. Analysts say the silvery tank is similar to ones at the uranium conversion facility at Isfahan.



The tracks are used to transport large casks of uranium hexafluoride, the toxic gas fed into the centrifuges for enrichment.

Mr. Ahmadinejad and his retinue walked between rows of advanced centrifuges, in the foreground, and older P-1s in the background. The three pipes at the center of each centrifuge head carry uranium in various stages of processing, while the fourth pipe pumps air and stray gases out of the centrifuge casing, letting the rotor spin with as little friction as possible.

In the Pilot Fuel Enrichment Plant, one of the site's above-ground buildings, Mr. Ahmadinejad examined a carbon rotor for a new generation of centrifuges known as the IR-2, for Iranian second generation. A hand in the foreground holds what appears to be a bellows. The specialized part is difficult to manufacture but can link rotors together to make a long centrifuge that more quickly enriches uranium. A bellows is not believed to be used in the IR-2 machines now under development but may be part of an experimental program.

Mr. Aghazadeh, head of the Atomic Energy Organization of Iran, in front of empty stands for new centrifuges in the pilot plant. In the background, a cascade of IR-2 machines appears to be undergoing installation in an area that previously held P-1 centrifuges. Historically, the Iranians have used the pilot plant to test new centrifuge technology before its introduction into the buried halls, which are meant for mass production and industrial-scale enrichment.

In the aboveground Pilot Fuel Enrichment Plant, the woman showed Mr. Ahmadinejad a spiral groove bottom bearing, on which the centrifuge rotor spins. A second bearing is visible on the table. This bearing is the only point of physical contact between the spinning rotor and the outer casing, and it has proved problematic. Analysts call the image significant because Iran once suspended research on advanced centrifuges because of troubles making the bottom bearing.

After the visit, Mr. Ahmadinejad met with reporters, turning the tour of the secretive site into a media event.

நன்றி: Newyork Times

(புகைப் படங்களில் சில இப்பதிவில் தெரியாமல் போகலாம். அப்படியானால் அவைகள் காப்பிரைட் (காப்பு) செய்யப்பட்டது என்று பொருள். அவ்வாறெனில் நான் கொடுத்துள்ள இணைப்புக்குச் சென்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.)

Wednesday, April 23, 2008

இந்தியா,‍ ஈரான், இஸ்ரேல்; கலாம், மன்மோகன்

மன்மோகன் சிங் , இங்கிலாந்தின் டோனிபிளேரினைப் போல "எப்போதுமே" என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், "அவ்வப்போது" என்று சொல்லக் கூடிய அளவிற்கு அமெரிக்காவின் வெளியுறவுக்கொள்கையே தனது வெளியுறவுக் கொள்கை என்று கருதுபவர். அவரது தலைப்பாகைக்குள் இருக்கும் "மார்க்கெட்" சார்பு சிந்தனை இதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

அவருக்கு முன்பு பிரதமராக இருந்த வாஜ்பேயியின் இஸ்ரேல் சார்பு போக்குக்கு நாம் காரணம் கருத இயலும். ஆரியல் ஷாரன் (Ariel Sharon) வருகையினை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். (ஆனால் ஆரியல் ஷாரன் அதை தற்சமயம் மறந்த நிலையில் இருக்கிறார் :) அது வேறு விஷயம்.) ஆனால் மன்மோகனுக்கு அத்தகைய இன அல்லது மதவாத சிந்தனைப் போக்கு காரணமாக இருக்க முடியாது. "மார்கெட்" சிந்தனைத் தான் அதற்கு காரணம். மேற்கு உலகத்துல படிச்ச படிப்பு அவருடையது. ஊரை அடிச்சு ஏமாத்தி உலையில போடுதல் தனது குடும்பத்துக்கு (அல்லது நாட்டிற்கு) நல்லது என்றால் அதனை தார்மீகமானது என்று கருதும் போக்கு அவருடையது.

மன்மோகன் சிங் சில சமயங்களில் தன்னை அமெரிக்க அதிபர் என்று நினைத்துக் கொண்டு முடிவுகளை எடுத்து விடுவார்.

அப்படித் தன்னை நினைத்துதான் ஈரானுக்கு எதிராக இரு முறை ஐக்கிய நாடுகளின் சபையில் வாக்களித்தார்.

அப்படித் தன்னை நினைத்ததால் தான், அமெரிக்காவின் நலத்தினைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தியாவுக்கும் ஈரானுக்குமிடையேவான எரிவாயு திட்டத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார்.

ஆரியல் ஷாரன் கோமாவில் இருப்பதால் அவரளவிற்கு இஸ்ரேலுக்கு தொண்டாற்ற தான் மட்டும் தான் இருப்பதாக எண்ணிவிட்டார் போலும். ஈரான் மீது உளவு பார்க்க தயாரிக்கப் பட்ட இஸ்ரேலின் செயற்கைக் கோளை ஏவி தனது விசுவாசத்தினை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார். முக்கியமான விஷயம் என்னெவென்றால் அதனை ஏவியதன் மூலம் இந்தியா வர்த்தக ரீதியில் செயற்கைக் கோள் ஏவுவதில் வெற்றிக் கண்டுள்ளதாம். ஆமாம் ... இது எப்படி இருக்குன்னா... இவரோட பக்கத்து வீட்டுகாரனோட படுக்கை அறையை யாராவது எட்டிப் பார்க்கவேண்டுமானால் அவர் காசு கொடுத்தால்அவரைத் தனது தோளில் தூக்கி அங்கு நடப்பதைக் காட்ட தயார் என்று கூறுவதைப் போலுள்ளது.

இந்தியாவின் முன்னாள் ஜனாதிபதி கலாமும் இஸ்ரேலின் விசுவாசியே. அடிக்கடி இஸ்ரேலுக்கு விசிட் அடித்து தன்னை ஒரு தாராள‌ சிந்தனையுள்ள அங்கிள் டாம் என்ற பிம்பத்தினைக் கட்டிகொண்டவர். சமீபத்தில் காசாவில் இஸ்ரேல் இராணுவம் 120க்கும் மேற்பட்ட மக்களைக் கொன்ற நாட்களில் இவர் இஸ்ரேலில் தான் இருந்தார். "இந்தியாவிற்கும் இஸ்ரேலுக்கும் மிக பலமான உறவு வேண்டும்" என்று இஸ்ரேல் பல்கலைக் கழகங்களில் தனது வழக்கம் போல தனது "தான்"(Ego) ஐப் புனிதப்படுத்தும் உரைகளை ஆற்றினார்.

ஆனால் நேற்றும் இன்றும் நடந்த செயல்கள் என்னை ஆச்சரியப் படுதுகிறது. அஹ்மதினேஜாத் இந்தியாவிற்கு வரும் போது இந்திய அரசாங்கத்தினை மாஜி அமெரிக்க அரசாக செயல்பட அமெரிக்கா விடுத்த வேண்டுகோளை இந்திய அரசு நிராகரித்துள்ளது.

பார்க்க: http://www.hindu.com/2008/04/23/stories/2008042357370100.htm

சிபிஎம் மீது பல விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், பிருந்தா காரட் கூறுவதையும் பாருங்கள்: http://www.hindu.com/thehindu/holnus/000200804231555.htm

Tuesday, April 22, 2008

ஜிம்பாப்வே மீது பிபிசியின் தாக்குதல்


பிபிசி செய்தி நிறுவனத்திற்கு ஜிம்பாப்வே அதிபர் முகாபேயிடம் ஏதோ தனிப்பட்ட பிணக்கு இருப்பது போல் பிபிசியின் செய்திகளும், அது பயன்படுத்தும் புகைப்படங்களும் காணப்படுகின்றன‌.

வெகு சிறு அளவே மதிப்புு அளிக்க வேண்டிய செய்திக்கு பிபிசி வாரக்கணக்கில் தலைப்புச் செய்தி அந்தஸ்து கொடுக்கிறது.

பார்க்கலாம் அதன் பிணக்கு கேளிக்கூத்து எந்த அளவிற்கு செல்லும் என்று.

Saturday, April 19, 2008

திபெத்: பொருளாதாரமும் ஜனநாயகமும்

திபெத்தில் நடப்பது பற்றி "ல‌ண்டன் புத்தக ஆய்வு" (London Review of Books) எனும் ஜர்னலில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது.

இந்த கட்டுரையின் பிற்பாதி சிந்தனையைத் தூண்டுவதாக உள்ளது. பொருளாதாரவளர்ச்சி பெற்ற நாட்டில் ஜனநாயகம் அறிமுகப் படுத்தப்பட்டால் அது செழித்தோங்கும். அதாவது எல்லா தரப்பு மக்களுக்குமான ஜனநாயகம். இல்லாவிட்டால், குடிமக்களில் பெரும்பான்மையான மக்களின் நலம் மட்டுமே பாதுகாக்கப்படும் என்று கூறுகிறது.

இதன் முற்பாதியில், திபெத் பற்றியும், அதனை ஆளுவற்கு சீனா எவ்வாறு உரிமையைப் பெற்றுள்ளது என்றும், சீனாவின் பொதுவுடைமை ஆட்சியாளர்கள் கைப்பற்றுவதற்கு முன்பு அங்கு நிகழ்ந்து வந்த வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றியும், சீனா கைப்பற்றியவுடன், அங்கு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்து இருப்பது பற்றியும் தெரிவிக்கிறது.

மேலும் வெகுஜன ஊடகங்கள் தெரிவிப்பது போலல்லாமல், திபெத்தியர்கள் ஒன்றும் அகிம்சைவாதிகள் அல்லர் என்றும், சீனாவின் தற்போதைய உத்தி படை பலத்தை மையமாகக் கொண்டதில்லை என்றும், அது கலாச்சார ஒருங்கினைப்பில் ஈடுபட்டுள்ளது என்றும் கூறுகிறது.

( இந்த கட்டுரை வெளியாகியுள்ள ஜர்னல் ஆகிய "லண்டன் புத்தக ஆய்வு" பற்றி ஒரு குறிப்பு. மேற்கத்திய சித்தாந்தத்தினை ஒத்ததாக இல்லாத காரணத்தினாலோ அல்லது மேற்கத்திய நாடுகளின் அரசியல் நிலைக்கு எதிர் கருத்து கொண்டிருந்ததனாலோ மேற்கத்திய நாடுகளில் புகழ்பெற்ற ஜர்னல்களில் வெளியிட முடியாமல் தவிர்க்கப் பட்ட பல கட்டுரைகளை இந்த ஜர்னல் வெளியிட்டுள்ளது. அது இஸ்ரேல் பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி, டார்ஃபர் பற்றியதாக இருந்தாலும் சரி.). அந்த கட்டுரை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ( நன்றி : Fanonite)

In a letter to the London Review of Books Slavoj Žižek dispels media myths about Tibet.

The media imposes certain stories on us, and the one about Tibet goes like this. The People’s Republic of China, which, back in 1949, illegally occupied Tibet, has for decades engaged in the brutal and systematic destruction not only of the Tibetan religion, but of the Tibetans themselves. Recently, the Tibetans’ protests against Chinese occupation were again crushed by military force. Since China is hosting the 2008 Olympics, it is the duty of all of us who love democracy and freedom to put pressure on China to give back to the Tibetans what it stole from them. A country with such a dismal human rights record cannot be allowed to use the noble Olympic spectacle to whitewash its image. What will our governments do? Will they, as usual, cede to economic pragmatism, or will they summon the strength to put ethical and political values above short-term economic interests?

There are complications in this story of ‘good guys versus bad guys’. It is not the case that Tibet was an independent country until 1949, when it was suddenly occupied by China. The history of relations between Tibet and China is a long and complex one, in which China has often played the role of a protective overlord: the anti-Communist Kuomintang also insisted on Chinese sovereignty over Tibet. Before 1949, Tibet was no Shangri-la, but an extremely harsh feudal society, poor (life expectancy was barely over 30), corrupt and fractured by civil wars (the most recent one, between two monastic factions, took place in 1948, when the Red Army was already knocking at the door). Fearing social unrest and disintegration, the ruling elite prohibited industrial development, so that metal, for example, had to be imported from India.

Since the early 1950s, there has been a history of CIA involvement in stirring up anti-Chinese troubles in Tibet, so Chinese fears of external attempts to destabilise Tibet are not irrational. Nor was the Cultural Revolution, which ravaged Tibetan monasteries in the 1960s, simply imported by the Chinese: fewer than a hundred Red Guards came to Tibet. The youth mobs that burned the monasteries were almost exclusively Tibetan. As the TV images demonstrate, what is going on now in Tibet is no longer a peaceful ‘spiritual’ protest by monks (like the one in Burma last year), but involves the killing of innocent Chinese immigrants and the burning of their stores.

It is a fact that China has made large investments in Tibet’s economic development, as well as its infrastructure, education and health services. To put it bluntly: in spite of China’s undeniable oppression of the country, the average Tibetan has never had such a high standard of living. There is worse poverty in China’s western rural provinces: child slave labour in brick factories, abominable conditions in prisons, and so on.

In recent years, China has changed its strategy in Tibet: depoliticised religion is now tolerated, often even supported. China now relies more on ethnic and economic colonisation than on military coercion, and is transforming Lhasa into a Chinese version of the Wild West, in which karaoke bars alternate with Buddhist theme parks for Western tourists. In short, what the images of Chinese soldiers and policemen terrorising Buddhist monks conceal is a much more effective American-style socio-economic transformation: in a decade or two, Tibetans will be reduced to the status of Native Americans in the US. It seems that the Chinese Communists have finally got it: what are secret police, internment camps and the destruction of ancient monuments, compared with the power of unbridled capitalism?

One of the main reasons so many people in the West participate in the protests against China is ideological: Tibetan Buddhism, deftly propagated by the Dalai Lama, is one of the chief points of reference for the hedonist New Age spirituality that has become so popular in recent times. Tibet has become a mythic entity onto which we project our dreams. When people mourn the loss of an authentic Tibetan way of life, it isn’t because they care about real Tibetans: what they want from Tibetans is that they be authentically spiritual for us, so that we can continue playing our crazy consumerist game. ‘Si vous êtes pris dans le rêve de l’autre,’ Gilles Deleuze wrote, ‘vous êtes foutu.’ The protesters against China are right to counter the Beijing Olympic motto -– ‘One World, One Dream’ –- with ‘One World, Many Dreams’. But they should be aware that they are imprisoning Tibetans in their own dream.

The question is often asked: given the explosion of capitalism in China, when will democracy assert itself there, as capital’s ‘natural’ political form of organisation? The question is often put another way: how much faster would China’s development have been if it had been combined with political democracy? But can the assumption be made so easily? In a TV interview a couple of years ago, Ralf Dahrendorf linked the increasing distrust of democracy in post-Communist Eastern Europe to the fact that, after every revolutionary change, the road to new prosperity leads through a ‘vale of tears’. After socialism breaks down the limited, but real, systems of socialist welfare and security have to be dismantled, and these first steps are necessarily painful. The same goes for Western Europe, where the passage from the welfare state model to the new global economy involves painful renunciations, less security, less guaranteed social care. Dahrendorf notes that this transition lasts longer than the average period between democratic elections, so that there is a great temptation to postpone these changes for short-term electoral gain. Fareed Zakaria has pointed out that democracy can only ‘catch on’ in economically developed countries: if developing countries are ‘prematurely democratised’, the result is a populism that ends in economic catastrophe and political despotism. No wonder that today’s economically most successful Third World countries (Taiwan, South Korea, Chile) embraced full democracy only after a period of authoritarian rule.

Following this path, the Chinese used unencumbered authoritarian state power to control the social costs of the transition to capitalism. The weird combination of capitalism and Communist rule proved not to be a ridiculous paradox, but a blessing. China has developed so fast not in spite of authoritarian Communist rule, but because of it.

There is a further paradox at work here. What if the promised second stage, the democracy that follows the authoritarian vale of tears, never arrives? This, perhaps, is what is so unsettling about China today: the suspicion that its authoritarian capitalism is not merely a reminder of our past – of the process of capitalist accumulation which, in Europe, took place from the 16th to the 18th century – but a sign of our future? What if the combination of the Asian knout and the European stock market proves economically more efficient than liberal capitalism? What if democracy, as we understand it, is no longer the condition and motor of economic development, but an obstacle to it?

Thursday, April 17, 2008

ஜிம்பாப்வே தேர்தல் பிரச்சனை

பிபிசி செய்தி நிறுவனத்திற்கு பிடிக்காத இந்த நாட்டில் பிரச்சனை. அது என்னெவென்றால், தேர்தல் நடந்து வாரங்கள் ஆகியும் முடிவுகள் அறிவிக்கப்படாத நிலை.

ஜிம்பாப்வேயில் நிறத்தின் அடிப்படையிலான இனப்பிரச்சனை இருப்பது பலருக்கும் தெரிந்திருக்கலாம். ஆங்கிலேய வெள்ளையர்கள் குடியேறி தன‌து பாணியிலான நிறவெறிகளை உள்ளடக்கிய 'ஜன நாயக' ஆட்சியினை நிறுவினர். மற்ற காலனியாதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் ஜிம்பாப்வேயும் தென்னாஃப்ரிக்காவும் சற்று வேறுபட்டவை. இவைகளில் ஆங்கிலேயர்கள் குடிபெயர்ந்து நிறவெறி ஆட்சிகளை நிறுவியிருந்தனர்.

ஜிம்பாப்வேயில் ஏதோ மனிதர்களே வாழ்ந்ததில்லை என்பது போலவும் ஆங்கிலேயர்களான இவர்கள்தான் அதைக் கண்டுபிடித்தது போலவும் அந்த பகுதிக்கு ஒரு ஆங்கிலேயர் ஒருவரின் பெயரை வைத்தனர். ரோடேஷியா என்பது அவர்கள் வைத்த பெயராகும். அது யார் பெயரெனில் ஜிம்பாப்வேயில் மிக மோசமான நிறவெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டாயக் கூலியாட்களைக் கொண்டு ஜிம்பாப்வேயிலிருந்து வைரங்களைக் கொள்ளையடித்த ஒருவரின் பேர்.

முகாபே தலைமையில் போராட்டம் பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக நடந்து வெற்றி பெற்றவுடன், அவர் பல சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவந்தார். அவைகளில் முக்கியமானது நிலச்சீர்திருத்தம். பெரும் அளவிலான விளைச்சல் மற்றும் மேய்ச்சல் நிலங்கள் வெள்ளைக்கார பண்ணையார்களிடம் மட்டும் இருந்து வந்தது. அவைகளிலிருந்து ஒரு பகுதியைக் கையகப்படுத்தி நிலமற்ற பூர்வீக ஜிம்பாப்வே மக்களுக்கு வழங்க முயற்சி மேற்கொண்டு சிலவருடங்களுக்கு முன்பு அவைகளை நிறைவேற்ற ஆரம்பித்தார் முகாபே. பிபிசி உள்ளிட்ட செய்தி நிறுவனங்கள் இதனை "ஆக்கிரமிப்பு" என வர்ணித்து புலங்காகிதம் அடைகின்றனர்.

சிலர் வாதிடுவதாவது: வெள்ளையர்கள் பிற்காலங்களில் அமெரிக்காவின் துணையுடன் நிலங்களை விலைக் கொடுத்துதான் வாங்கினர் என்பதாகும் அவ்வாதம். ஆனால் எது எப்படியோ அது நிறக் கொள்கையின் அடிப்படையில் நிகழ்ந்துள்ளதால், அது சீர்திருத்தத்தினை பெறவேண்டியதாகவுள்ளது.

மேலும் ரோடேஷியா எனும் பெயரினை நீக்கி ஜிம்பாப்வேயின் மீதிருந்த கலங்கத்தினை அகற்றினார். ஆனாலும் அங்கு வாழும் வெள்ளையர்கள் இன்னும் தனது நாட்டின் பெயரை "ரோடேஷியா" என்றே அழைக்க விருப்பப்படுகின்றனர் என்பது "ப்ளட் டைமண்ட்" எனும் திரைப்படத்தினைப் பார்த்தவர்கள் அறிவார்கள்.

ஆனால் பொருளாதாரம் அனைத்தும் வெள்ளையர்கள் கையில் இருந்ததாலும், பொருளாதார பல மிக்க மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆதரவின்மையாலும், எய்ட்ஸ் போன்ற நோய்களினாலும் நாட்டின் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்தது.

இந்த பொருளாதாரப் பிரச்சனையைக் காரணம் காட்டி, முகாபேயின் ஜிம்பாப்வே நலத்திட்டங்களை நிறவெறியின் அடிப்படையில் எதிர்கின்றனர் பிரிட்டனும், அமெரிக்காவும் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்த நாடுகளும்.

மீண்டும் விஷயத்திற்கு வருவோம். தேர்தல் முடிவுகள் முகாபேயின் எதிர்கட்சிக்கு சாதகமாக இருக்கிறது போலும். அதனால் தான் முகாபே வெளியிட தயங்குகிறார். மேலும் தேர்தலில் சில தொகுதிகளில் முறைகேடுகள் நிகழ்ந்திருப்பதாக அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார். எதிர்கட்சிகளின் நிலை பற்றி நமக்கு ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் அவர்களுக்கு மேற்கத்திய ஆதரவு இருப்பதுதான் நெறுடல். பொருளாதார நெறுக்கடியைக் காரணம் காட்டி மக்கள் எதிர்கட்சியை ஆதரித்தால், மீண்டும் நிலங்கள் அனைத்தும் வெள்ளையர்களிடமே சென்றுவிடும் அபாயம் உள்ளது. நிறவெறியும் தங்குதடையின்றி கடைபிடிக்கபடலாம். இவைகளை எதிர்கட்சிகள் அனுமதித்தால் தான் மேற்கத்திய நாடுகளின் ஆதரவும் பிபிசி போன்ற செய்தி நிறுவனங்களின் ஆதரவும் தற்போதைய எதிர்கட்சிகளுக்கு நீடிக்கும். முகாபேயினை எதிர்க்க அவர்களுக்கு இவைகளும் அவசியம். வேண்டுமானால் நாடு "ரோடேஷியா" என பழைய பெயர் கொண்டு அழைக்கப்படும் நிலைக்கு செல்லாமல் இருக்கலாம்.

எனவே பொருளாதாரப் பிரச்சனையினைத் தீர்க்க வழிகாணுதலில் உரிமைகளை இழந்து நிற்கக் கூடாது.

இந்த பதிவினை நான் இங்கு எழுதுதவன் காரணம், மேற்குலகின் பிரச்சாரப் போக்கினை தமிழ் வாசகர்கள் அறிய வேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

ஜிம்பாப்வே பிரச்சனையும் சீனப் பிரச்சனையும் பாலஸ்தீனப் பிரச்சனை அளவிற்கோ, ஈராக் பிரச்சனை அளவ்விற்கோ முக்கியமானவைகள் அல்ல. அவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து மேற்குலகினர் செய்யும் படுகொலைகளை மறைப்பதற்காக அவர்களது பிரச்சார ஊடகங்கள் எவ்வாறு செயல் படுகின்றன என்பதினை மக்கள் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.

இது பற்றி ஒரு செய்தி (I got this from Fanonite):

‘If a government wants to abuse human rights and rig elections, it needs to have the support of - or be - the western powers’, writes Seumas Milne.

There is no question that the struggle over land and power in Zimbabwe has brought the country to a grim pass. Nearly a decade after the takeover of white-owned farms and the rupture with the west, economic breakdown, hyperinflation, sanctions and Aids have taken a heavy toll. With the expectation now that a second round of elections, mired in claims of fraud, may after all keep President Mugabe in power, the prospect must be of continued economic punishment and crisis.

On a different scale, there’s also no doubt that in Tibet — the other central international focus of western concern in the past month — deep-seated popular discontent fuelled last month’s anti-government protests and attacks on Han Chinese, which were met with a violent crackdown by the Chinese authorities. Certainly, given the intensity of the US and European response, from chancellors and foreign ministers to Hollywood stars and blanket media coverage, you’d be left in little doubt that these two confrontations were the most serious facing their continents, if not the world.

The US ambassador to the UN, Zalmay Khalilzad, said as much this week when he declared Zimbabwe the “most important and urgent issue” in Africa. Gordon Brown and George Bush both denounced the delay in releasing election results, the prime minister declaring that the “international community’s patience with the regime is wearing thin”. The British media have long since largely abandoned any attempt at impartiality in its reporting of Zimbabwe, the common assumption being that Mugabe is a murderous dictator at the head of a uniquely wicked regime.

China’s growing economic muscle means western leaders prefer to tread more carefully around its human rights record, but Angela Merkel and the British foreign secretary, David Miliband, were not shy about steaming in, along with the US presidential candidates and the House of Representatives, which demanded unconditional talks with the exiled Dalai Lama. Meanwhile, any official restraint was more than made up for by a string of Dalai Lama-dazzled celebs from Richard Gere to Ab Fab’s Joanna Lumley, who proudly recalled that her father had once helped Tibet against China on behalf of the British Raj.

But, on the basis of the scale of violence, repression and election rigging alone, you would be hard put to explain why these conflicts have been singled out for such special attention. In the violence surrounding Zimbabwe’s elections, two people are currently reported to have died; in Tibet, numbers estimated to have been killed by protesters and Chinese forces range from 22 to 140. By contrast, in Somalia, where US-backed Ethiopian and Somali troops are fighting forces loyal to the ousted government, several thousand have been killed since the beginning of the year and half the population of the capital, Mogadishu, has been forced to flee the city in what UN officials describe as Africa’s worst humanitarian crisis.

When it comes to rigging elections, countries like Jordan and Egypt have been happy to oblige in recent months — in the Egyptian case, jailing hundreds of opposition activists into the bargain — and almost nobody in the west has batted an eyelid. In Saudi Arabia there are no national elections at all, let alone the opposition MPs and newspapers that exist in Zimbabwe. In Africa, Togo has been a more flagrant rigger, while in Cameroon last week the president was given the job for life. And when it comes to separatist and independence movements, the Turkish Kurds have faced far more violence and a tighter cultural clampdown than the Tibetans.

The crucial difference, of course, and the reason why these conflicts and violations don’t get the deluxe media and political treatment offered to the Zimbabwean opposition or Tibetan separatists is that the governments involved are all backed by the west, compounded in the Zimbabwean case by a transparently racist agenda. But it’s not just an issue of hypocrisy and double standards, egregious though they are. It’s also that British and US involvement and interference have been crucial to both the Zimbabwean and Tibetan conflicts.

That’s most obviously true in Zimbabwe, which was not just a British colony, but where Britain refused to act against a white racist coup, triggering a bloody 15-year liberation war, and then imposed racial parliamentary quotas and a 10-year moratorium on land reform at independence. The subsequent failure by Britain and the US to finance land buyouts as expected, along with the impact of IMF programmes, laid the ground for the current impasse.

As for Tibet, Britain’s role in the former serf-based system (helpfully recalled by Lumley) was assumed after the communist takeover by the CIA, which bankrolled the Dalai Lama’s operations for many years. Such arrangements have in recent years passed to other US agencies and western NGOs, as with the Zimbabwean opposition. And even if there is no prospect of Tibetan independence, for a US administration that has designated China as the main threat to its global dominance, its minorities are still a stick that can be used to poke the dragon.

What has made human rights edicts by the US and Britain since the launch of the “war on terror” even more preposterous is that not only are they themselves supporting governments with similar or worse records, but they are directly responsible for these outrages themselves: from illegal invasions and occupations to large-scale killing and torture — along with phoney elections — in Iraq and Afghanistan. The UN estimates that more than 700 people were killed in the recent US and British-backed attacks on the Mahdi army in Iraq — a central motive for which was to stop them taking part in elections.

The current focus on China is of course linked to the Olympics, and Britain must face the likelihood of large-scale protests over its own record in 2012. Meanwhile, the best chance both of settling the Zimbabwean crisis and of meeting Tibetan aspirations is without the interference of western powers, which would do better improving the human rights records of their allies and themselves. The days of colonial dictat are over and where attempts are made to revive them, they will be resisted. China is now an emerging global power — and, as the Zimbabwean ambassador to the UN said yesterday, Zimbabwe “is no longer a British colony”.

Thursday, April 10, 2008

Fanonite எனும் ஆங்கில வலைப்பதிவிற்கு அறிமுகம்

நான் ஆர்குட் கணக்கு தொடங்கிய காலத்தில், பல ஆர்குட் சமூகங்களில் உறுப்பினராக இருந்தேன். நான் அங்கு நடைபெறும் விவாதங்களில் பங்கேற்காவிட்டாலும், விவாதங்களைப் பார்த்து வருவது எனது பொழுது போக்கு.

அச்சமயங்களில் நான் மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் அரசியலைப் பற்றிய சமூகங்களில் நடைபெறும் விவாதங்களில் அதிக கவனங்களைச் செலுத்தினேன்.

அப்பொழுதான் நான் இந்த நபரின் விவாதங்களைப் படித்தேன். இவர் பெயர் முகம்மத் இத்ரீஸ் அஹ்மத். இவர் விவாதத்தினைப் பார்த்த நாட்கள் முதல், இவர் விவாதங்களில் ஈடுபடும் சமூகங்கள் அனைத்திலும் உறுப்பினராகி அவரது அன்றன்றைக் குறிய வாதங்களைப் பார்ப்பது எனது தினம் தினமான செயலாகியது.

இவர் ஒரு ஊடகவலைத்தளத்தில் கார்பரேட் மற்றும் லாபி முறைக்கேடுகளைப் பற்றி ஆய்ந்து வெளிக்கொணரும் பத்திரிக்கையாளராக பணியாற்றுவதுடன், ஸ்ட்ராத்களைட் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்காக பயிலும் மாணவராகவும் உள்ளார்.

பிறகு, லெபனான் போரின் போது பிபிசி செய்திகள் இஸ்ரேல் சார்பு ஊடகமானபோது, இத்ரீஸ் ஒரு வலைப் பதிவினைத்தொடங்கினார். அந்த வலைத்தளம் www.fanonite.org or http://fanonite.wordpress.com என்பது ஆகும். அது எனக்கு தெரியவந்த நாள் முதல் அவரது வலைப்பதிவுக்கு நான் செல்லாத நாள் ஏதும் உண்டா ? எனக்கு ஞாபகமில்லை.

இவரது வலைப்பதிவில் பிபிசி உள்ளிட்ட பல செய்தி ஊடகங்களில் இஸ்ரேல் சார்பு போக்கினை அம்பலப்படுத்தியவர். சில பத்திரிக்கையாளர்களின் போக்கினை விமர்சனம் செய்து அப்பத்திரிக்கையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தவர். சில சமயங்களில் அப்பத்திரிக்கையாளர்களே இவரது பதிவுகளில் விளக்கங்களை விட்டுச் செல்லுமளவிற்கு இவரது நுணுக்கங்களில் வாத மற்றும் உண்மைச் செரிவுகள் அதிகம்.

மேலும் அரபு நாடுகளின் மக்கள் விரோதப் போக்கினை விமர்சிப்பவர். இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்தினையும் சில சமயங்களில் விமர்சித்தவர். இவரது பதிவுகளில் இஸ்லாமிய வெறுப்புகளை எதிர்த்த வாதங்கள் இருக்கும் ஆனால் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் இருக்காது. "தனது மதம்தான் சிறந்தது" எனும் வறட்டுவாதங்களை முன்வைக்கும் மதவாதப் பதிவுகளைக் காணமுடியாது. மேலும், இஸ்ரேலினையும் அதன் நலனுக்காக அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் செயல்படும் லாபி எனும் குழுக்களையும் கண்டித்த அல்லது அவர்களது சதித்திட்டங்களை வெளிப்படுத்திய பதிவுகள் காணப்படும். ஆனால் சிறிதளவும் யூதவெறுப்பினைப் பார்க்க முடியாது. இவர் ஒரு பாக்கிஸ்தானியராக இருந்தாலும், மிக நேர்த்தியான ஆங்கிலத்தில் பதிவு எழுதுபவர். இதனால் யாரைச் சென்றடைய வேண்டுமோ அவர்களைச் சென்றடைகிறது.

உங்கள் அனைவரையும் அவரது வலைத்தளத்திற்கு சென்று ஒவ்வொரு பதிவினையும் படிக்கக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீங்கள் அரசியலிலும் மனித உரிமைகளிலும் நாட்டமுடையவாரயின் அவரது பதிகளைப் படிக்காமல் இருக்க முடியாது.

Sunday, April 06, 2008

சீனாவும் தலாய்லாமாவும் இந்து பத்திரிக்கையும்

தலாய்லாமாவினை பின் லாடனுடன் இந்து ராம் ஒப்பிட்டுவிட்டதாக ஒரு பதிவினைப் படிக்க நேர்ந்தது. இந்து ராம் அவ்வாறு ஒப்பிடவில்லை என்று அவர் எழுதியதைப் படிக்கும் போது புரிந்தது.

தலாய்லாமாவினை பின்லாடனுடன் ஒப்பிட முடியாதெனினும், தலாய்லாமாவினை அவரது தோற்றத்தினுடனும் ஒப்பிட முடியாது. இந்த தொடுப்பினைப் பார்க்கவும்.

தலாய்லாமா மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களின் முழுவீச்சான கோறுதலான, "திபெத்தியர்களின் சாவு எண்ணிக்கை 99" என்பதினை உண்மை என்று கொண்டாலும், இது சாதாரணமாக இஸ்ரேல் இராணுவத்தினர் பாலஸ்தீனத்தில் 10 அல்லது 20 நாட்களில் கொல்லும் மக்களின் எண்ணிக்கையாக இருந்தாலும், பிபிசி போன்ற இணைய தளங்களில் இச்ச்ய்தி அதி முக்கியத்துவம் பெறுவதற்கு, பிபிசி உள்ளிட்ட ஊடகங்களின் சீனா விரோத போக்குக்கும், தலாய்லாமாவின் போக்குக்கும் ஒத்த நிலை இருப்பதுவே ஆகும். இதனால் தலாய்லாமாவின் பெருமளவில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, "பண்பாட்டு அடிப்படையிலான இன்வொழிப்பு திபெத்தில் நிகழ்கிறது" எனும் கோறுதல்கள் இவ்வூடகங்களில் எதிரொலிக்கப்படுகின்றன.

இவைகளுக்கு முக்கிய காரணம், சமீபத்தில் சீனாவின் செல்வாக்கு வளர்ச்சியே. அதன் செல்வாக்கு கிழக்கு ஆசியாவுடன் மட்டும் நின்றுவிடாது, மத்திய ஆசியா, தென்கிழக்கு ஆசியா மற்றும் ஆஃப்ரிக்காவிலும் வளர்ச்சிஅடைந்துள்ளது. அதனுடைய அரசியல் நிலையில் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு கடந்த லெபனான் போரின் போது வெளிப்பட்டது. சூடான் மேற்கத்திய மதிப்புகளுக்கு எதிராக இருப்பதினால், சூடானில் நிகழும் கலவரத்தினை "இனவொழிப்பு" எனும் சொல்லாடலைக் கொண்டு வர்ணித்து மகிழ்வுற மேற்கத்திய நாடுகள் எத்தனிக்கும் போது, அதனுடன் சீனா நல்லுறவு கொண்டுள்ளது. மேலும் அதன் உறவு வடகொரியாவுடனும் வெனிசுவேலாவுடனும் க்யூபாவுடனும் சிறப்பாகவே உள்ளது. மிக முக்கியமாக ஈரானுடனான‌ அதன் உறவு மிகச் சிறப்பாகவே உள்ளது.

இதனால் இவை அனைத்திலும் மேற்கத்திய நாடுகளுடன் ஒத்த கருத்தினைக் கொண்டுள்ள நாடுகளின் ஊடகங்கள் சீனாவிற்கு எதிரான நிலையைக் கொண்டுள்ளது, அதிக வியப்பினை அளிக்கவில்லை. திபெத்தில் இறந்ததாக‌ தலாய்லாமா கூறிக்கொள்ளும் 99 பேர்கள் அவர்களின் பார்வையில் ஈராக்கில் இறந்த மில்லியன் மக்களைவிடவும், ஆஃகானிஸ்தானில் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் கூட விமான‌குண்டு வீசி கொள்ளப்பட்ட மக்களைவிடவும் அதிகமாகத்தோன்றுவதால் அவைகள் தலைப்புச் செய்திகளாக அவ்வூடகங்களின் இணையதளங்களில் பல மணி நேரமோ அல்லது ஒரு நாள் முழுவதுமோ நீடித்தன. இஸ்ரேல் இராணுவம் பாலஸ்தீனத்தில் கொல்லும் செய்திகள் பெரும்பாலும் அந்த பிராந்திய செய்தியாக மட்டுமே சுருங்கிவிடுகின்றன.

ஊடகங்களின் மூலம் நான் பார்த்த வரையில், திபெத்தில் மனிதஉரிமை மீறல்கள் இல்லை. உலகில் உள்ள மற்ற ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுள்ள பகுதிகளில் நிகழும் மனிதவுரிமை மீறல்களான வீட்டிற்குள் புகுந்து கற்பழித்தல், காணாமல் போகுதல், என்கவுண்டர் எனும் பேரில் போட்டுத் தாக்குதல் போன்றவைகள் திபெத்தில் நிகழ்ந்துள்ளதாக செய்திகள் இல்லை. தலாய்லாமா சார்பான பிபிசியில் கூட நான் காணவில்லை.

மேற்கத்திய நாடுகளின் நிலைக்கு தாளம் போடாமலும், இந்திய‌ மதவாதிகளின் நிலைக்குத் தாளம் போடாமலும், "தேசியம்" மற்றும் "பிராந்தியம்" எனும் பேரில் இந்தியாவில் தாண்டவமாடுபவர்களுக்கு சார்பில்லாமலும், "தமிழ்த்தேசியம்" எனும் பேரில் மதவெறியினைக் கொண்டு செயல்படும் கூட்டத்திற்கு எதிரான நிலையைக் கடை பிடித்தும், பெண்ணுரிமை மற்றும் சாதிவொழிப்பு போன்ற பெரியாரின் முற்போக்கான கொள்கைகளையும் தூக்கிப் பிடித்திருக்கும் இந்து பத்திரிக்கையின் ஆசிரியரான ராம் வியக்கத்தக்கவர். ஆனால் அவர் மீதான விமர்சன‌ங்கள் இல்லை யென்றும் சொல்வதற்கில்லை.