Friday, November 30, 2007

தினத்தந்தியை என்ன செய்யலாம் ?

தினத்தந்தியை என்ன செய்யலாம் ?

இன்று தினத்தந்தியைப் படிக்கும் போது அதன் மீது எனக்கு எப்போதும் இருந்துவந்த வெறுப்பு சற்று அதிகமானது.

செய்தி என்பது வேறு; தனது எண்ணங்களைப் புனைந்து கதையாக எழுதுவது என்பது வேறு.

தினத்தந்தி ஒவ்வொரு நாளும் கதைகளையே எழுதிவருகிறது. செய்திகளில் சம்பந்தப்பட்டவர் தனது மனதில் என்ன நினைக்கிறார் என்பதுகூட தினத்தந்தி நிருபருக்கு அவர் சொல்லாமலேயே தெரிந்துவிடுகிறது என்பதுதான் அச்'செய்தி'களைப் படிக்கும்போது ஆச்சரியம்.

இன்று ஒரு செய்தி வெளியாகியிருந்தது. மணமகன் கடைசி நேரத்தில் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், திருமண மேடைக்கே வராமல் எங்கோ சென்றுவிட்டார் என்பதுதான் செய்தி. இச்செய்தி தினத்தந்திக்கு முக்கியமானதாகவே இருக்கட்டும். ஒரு அரை பக்கத்தினை இச்செய்திக்கு ஒதுக்கியதாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் உணர்வுபூர்வமாக எழுதியது ஏன் ? உணர்வு என்பது வாசகர்களுக்கு தானாக வரவேண்டும். இச்செய்தியினை எழுதியவர் தனது எழுத்துகளின் மூலம் தனது உணர்வினை வாசகர்களும் அடையவேண்டும் என வார்த்தைகளையும் வர்ணனைகளையும் பயன்படுத்தியது தர்மமா ?

"பெண்ணின் தந்தையின் நம்பிக்கைத் தகர்ந்தது" போன்ற வாக்கியங்கள். அவரோட நம்பிக்கைத் தகர்ந்துவிட்டது என அவர் இவரிடம் சொன்னாரா ? அவர் நம்பிக்கையை இழந்து இருக்கத்தான் கூடும் எனினும் இவ்வரியினை எழுத வேண்டும் என்று எப்படித் தோன்றியது.

அத்தோடு இல்லாமல் கவலையாக அமர்ந்திருக்கும் பெண்ணின் தந்தையின் புகைப்படம் வேறு. "கவலையுடன் அமர்ந்திருக்கும் பெண்ணின் தந்தை" என்று அதற்கு ஒரு படவிளக்க வரி வேறு (Figure Caption). அவர் அங்கு அவ்வாறு அமர்ந்திருந்திப்பது அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கைச் சார்ந்த விஷயம். அதிலும் காசு பார்க்கலாம் என தினத்தந்தி முதலீடு செய்திருப்பது வெக்கக்கேடு.

அவ்வப்போது தினத்தந்தியில் வெளிவரும் புகைப்படங்கள் அறுவருப்பினை ஏற்படுத்தும். குடும்பமாக தூக்கில் தொங்குபவர்களின் புகைப்படங்கள், அரைகுறையாக அகற்றப்பட்ட கருப்பிண்டங்களின் புகைப்படங்கள் என அனைத்தையும் முதலீடாக்குகிறது.

யாராவது ஒரு பெண், யார் கூடவாவது ஊரைவிட்டு வெளியேறிவிட்டால், அது பற்றி தினத்தந்தியில் வெளிவரும் 'செய்திகள்', மஞ்சள் பத்திரிக்கைகளின் கதைகளைக்கூடத் தோற்கடித்துவிடும்.

லியாகத் அலி பற்றிய தினத்தந்தியின் கவரேஜ் எப்படி இருந்திருக்குமோ ? நான் படிக்கவில்லை.

நான் தினத்தந்தி வாங்குவது கிடையாது. நான் தினமும் காலை-உணவு அருந்தும் மேசையில் இந்தக் கருமத்தினை வாங்கி போட்டுவிடுகிறார்கள்.

Thursday, November 29, 2007

குழந்தைகளின் அன்பினை ரசிக்கத் தெரியாதவர்கள்

"டெட்டி பியர்" என்பது மேற்கத்திய கலாச்சாரப் படி ஒரு அன்பின் அடையாளம். அது ஒரு மிருதுவான, மொசுமொசுவென்று இருக்கும் ஒரு பொம்மை. நீங்கள் ஒரு டெட்டி பியரினை ஒருவருக்கு பரிசாக கொடுப்பீர்களானால் அவர்மீது நீங்கள் மிக்க அன்பு வைத்திருகிறீர்கள் என அர்த்தம்.

சூடானில் ஒரு பள்ளியில் சில குழந்தைகள் டெட்டி பியருக்கு, "முகம்மது" என பெயரிட்டுவிட்டன. அது அக்குழந்தைகளின் அன்பினைக் காட்டுகிறது. "அதை ஏன் பள்ளி ஆசிரியர் அனுமதித்தார் ?" என பிரச்சனை பூதாகரமாக வெடித்து, அப்பள்ளி ஆசிரியர் கைது செய்யப்பட்டு நீதிமன்றத்தில் குற்றமும் சாட்டப்பட்டுள்ளார்.

எழுதப்பட்ட புத்தகங்களில் உள்ளதை 'லிட்ரலாக', அதாவது மூளையைப் பயன்படுத்தாமல், அப்படியே பின்பற்றுவதானால் ஏற்பட்டுள்ள கேலிக்கூத்திற்கு இது ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இவ்வாறு கைது செய்ததன் மூலம், சிலர் "இஸ்லாத்தைப்" பின்பற்றியது போல நினைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் இஸ்லாத்தினைப் பின்பற்றியது போல ஆகுமா ? நபி அவர்கள் இப்போது இருந்திருந்தால் மிகுந்த‌ வருத்தத்திற்கு ஆளாகியிருப்பார்கள்.


பிபிசியில் இது பற்றி பலர் நல்ல கருத்துக்களைக் கூறியுள்ளனர். இத்தகைய கூத்தர்களால் ப‌ல இஸ்லாமியர்கள் கூட சங்கோஜப் படுகிறார்கள் என்பதினைக் அக்கருத்துக்களைப் படிக்கையில் அறிய முடிகிறது.

அவைகளில் சிலவற்றை நான் இங்கு சுட்டு போட்டுள்ளேன்:

This matter has been blown out of proportion. Whilst some Muslims may be outraged, I attribute their outrage to narrow minded and misguided teaching. Why can this toy not be named, as was chosen by the school children? Muhammad is a common name in most Muslim communities; there was no intention to used the toy as a representation of the Prophet, so the question of idolatry does not arise at all. Islam, like other religions, has been misused time and again by tyrants, unscrupulous politicians and terrorists, but in fact the religion is, like all others, founded on the concept of fairness, openness, peace, and harmony - not oppression, closed mindedness, fighting, fear and discord. I sincerely hope this that matter is quickly and sensibly resolved and Gillian Gibbons is released unharmed and unconditionally.
Abdul Karim, Seremban, Malaysia

I don't believe naming a teddy bear 'Muhammed' is offensive. Children will often name their toys with names they like, or are familiar with, both of which apply in this case. Further, I don't believe that the lady in question meant any malice - she was simply offering the children the opportunity to reach a collective decision of their own, which was then agreed by the parents by letter. There does not appear to be any slur or insult intended at all - quite the reverse, the teddy seems to have been part of an education and literacy programme of which I'm sure the Prophet Muhammed would have been proud. I ask the Sudanese authorities to live up to the values of generosity, understanding, common sense and 'soft sweet words' which are the bastions of the Islamic ethos.
Shelina Zahra, UK

It's so obviously unintentional and it does seem like they have over-reacted. But when you go to another country, you should live by their rules, however strict they may be. But saying that, how many people come here and live by our rules?
Kelly Chandler, London, UK

Without wishing to cause offence here, am I missing something? I thought it was the children that named the teddy bear, not the teacher. It is highly unlikely that the teacher is responsible for the religious education of these children, then how can she be held responsible for their choice of name for the bear? If this choice is seen to be offensive, then surely is it the children's religious educators who are at fault?
Laurence, Worcester

I am Muslim and sometimes I feel embarrassed that there are people in this world that blow things completely out of proportion. The poor woman is teaching Muslim kids to make their lives better and she has obviously made an honest mistake and is now paying for it. This is why people who have no idea of the religion only see this side of it - because this is the type of story that makes the newspapers.
M Hanna

I wish that those in the Muslim community who stand for moderation, reason and logic would stand up and be counted as opposed to letting the extremists always have their voice.
Martin Reynolds, Dundalk


Tuesday, November 27, 2007

"தொண்டு நிறுவனங்கள்" (NGOs)

ஆஃப்ரிக்கா உள்ளிட்ட பல பிரதேசங்களில் ஏராளமான தொண்டு நிறுவனங்கள் பணியாற்றுகின்றன. பஞ்சம், வெள்ளம், புயல், நிலநடுக்கம், சுனாமி போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களின் போது மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட ஏகப்பட்ட தொண்டு நிறுவனங்கள் உள்ளன. அவைகளின் நோக்கம் உன்னதமானது. பல கொடையாளிகளிடமிருந்து பணத்தினைப் பெற்றுக் கொண்டு அவைகள் சிறப்பாக செயல்படுகின்றன. செஞ்சிலுவை, ஆக்ஸ்ஃபாம், கிரீன்பீஸ், யூனிசெஃப் போன்றவை அனைவருக்கும் தெரிந்த சில தொண்டு நிறுவனங்களின் பெயர்கள்.

ப‌ல வருடங்களுக்கு முன்பு கிரீன்பீஸ் இயக்கத்தினர் பசிபிக் பெருங்கடலில் ஃபிரான்ஸ் நிகழ்த்திய அணுசோதனைக்கு எதிராக போராடி பல அடக்குமுறைகளுக்கு ஆளானதை மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்.

இந்த இயக்கங்கள் ஏராளமான பேருக்கு பணி தருகின்றன. சிலர் 'ஃபாஷன்' என்ற காரணத்திற்காக கூட இதில் சேருகின்றனர். சில விளம்பர அழகிகள், நடிகைகள், பாடகிகள் போன்ற பலரும் அவ்வப்போது தொண்டுபணிகளில் ஈடுபடுவார்கள். நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும் தொண்டுபணிகள் நடைபெறுகிறது. அதுதான் முக்கியம். பலர் ஊக்கம் பெறுகின்றனர்.

ஆனால் சில சமய‌ங்களில் டார்ஃபர் போன்ற அரசியல் காரணத்திற்கான பிரச்சாரங்களுக்கு சிலர் தொண்டு என்ற பேரில் தங்களையும் அறியாமல் பிணைத்துக் கொள்வர். இளம் பிள்ளைகள் குதூகலத்துடன் பொதுவாழ்க்கையில் ஈடுபட ஒரு வாய்ப்பு.

ஆஃப்ரிக்கா பஞ்சத்தில் வாட, தொண்டு நிறுவனங்களின் ஊழியர்கள் மிகப் பகட்டான வாழ்க்கையின அங்கு வழிந‌டத்தி செல்லும் நிலையும் நிலவுகிறதாம். தொண்டு நிறுவன ஊழியர்களை மட்டும் நம்பி பல கேளிக்கை மையங்களும் விலைஉயர்ந்த பொருட்கள் விற்கப்படும் நிறுவனங்களும், உணவு மையங்களும் இயங்குகின்றனவாம்.

தொண்டு நிறுவனம் என்ற பெயரில் போராட்டத்திற்கு பணம் வசூலிக்கும் இயக்கங்களைப் பற்றியும் அவ்வப்போது செய்திக‌ள் வருகின்றன.

சில தொண்டு நிறுவனங்கள் குழந்தை கடத்தல்களில் கூட ஈடுபடுகின்றனவாம். (இதையும் படிக்கவும்). சூடான் அரசு வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளது.

"தொண்டு" எனும் வார்த்தைக்கு சில சமயம் இத்தகைய மறுபக்கமும் உள்ளது.

Friday, November 23, 2007

தஸ்லிமா நஸ்ரின்: நிகழும் கொடூரம்

எனது கல்லூரி நாட்கள் முதல் இந்த எழுத்தாளரைப் பற்றி நான் பலவாறான செய்திகளை நண்பர்கள் மூலமாகவும் இஸ்லாமிய குழுக்கள் நடத்தும் பத்திரிக்கைகள் மூலமாகவும் நான் கேளிவியுற்றேன். ஆனால் அந்த செய்திகளில் நான் கேள்வியுற்றவைகளுக்கு "அவைகள் உண்மைதான்" என என்னை ஏற்றுகொள்ள வைக்கும் ஆதாரம் எதனையும் நான் இன்னும் காணவில்லை.

"தடையற்ற உடலுறவுக்கு பெண்களுக்கு உரிமை வேண்டும்" என இவர் எழுதியதாக 10 வருடங்களுக்கு முன்பு எங்கோ படித்த ஞாபகம். எனக்கு அதை நம்ப முடியவில்லை. எங்கு, எப்போது அதை எழுதினார் என யாரும் எனக்கு சொன்னால் வரவேற்கிறேன்.

பிறகு "லஜ்ஜா" எனும் அவரது நாவலில் அவர் இஸ்லாத்தைத் தாக்கி எழுதினார் என்று சிலர் கூறினர். அதுவும் உண்மையல்ல என்று தோன்றுகிறது. நான் படிக்கவில்லையானாலும், அது பங்களாாதேஷில் நிகழ்ந்த ஒரு மதக் கலவரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நாவல் என மற்றவர்களின் விமர்சனங்களைப் பார்க்கையில் அறிய முடிகிறது.

பிறகு "குர்ஆனில் திருத்தம் செய்யப்படவேண்டும்" என அவர் கூறியதாக முதன்மையான செய்தி ஊடகங்களிலும் கூறப்படுகிறது. கல்கத்தாவிலிருந்து வெளிவரும் "ஸ்டேட்ஸ்மேன்" எனும் ஆங்கில நாளேட்டிற்கு அளித்தப் பேட்டியில் அவர் கூறியிருப்பதாக கூறப்பட்டது. அதை அவர் மறுக்கிறார். "ஷரியத் சட்டங்களைத் தான் மாற்றவேண்டும் என்றேன்" என்றார். உண்மையாக இருக்கலாம். ஷரியத் சட்டங்களையும் குர்ஆனையும் ஒன்று என்று குழப்பிக் கொள்பவர்கள் உண்டு.

ஆனால் அதே சமயத்தில் மிகத்தெளிவாக மதத்துவேஷம் செய்தவரான சல்மான் ருஷ்டியின் செயலுக்கு இவர் ஆதரவு தெரிவிப்பது தவறு. சல்மான் ருஷ்டி வலிந்து முகம்மது நபியையும் அவரது மனைவியரையும் அவமதித்து எழுதியுள்ளார். இதை ஒரு விமர்சனமாகக் கருத முடியாது. தனிமனித தாக்குதலாகத் தான் கருதமுடியும். அவ்வாறு எழுதிவிட்டு, பிறகு அவருக்கு எதிராக கூச்சல் கிளம்பியவுடன், " நான் எழுதிய சமயத்தில் நான் ஒரு முஸ்லீம் அல்ல; ஆனால் அதற்காக நான் மனம் வருந்துகிறேன்; நான் இஸ்லாத்தில் மீண்டும் இணைந்துள்ளேன்' என ஒரு பல்டி அடித்திருந்தார். பிறகு மேற்குலகில் இவருக்கு வரவேற்பு வலுக்க மீண்டும் தான் எழுதியது சரிதான் என்ற நிலைப்பாட்டிற்கு பல்டி அடித்தார். தஸ்லீமாவோ அவர் மன்னிப்புக் கேட்டது தவறு என்ற நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர். இதனை சமீபத்தில் அவர் ஃபிரண்ட்லைனுக்கு அளித்த பேட்டியிலிருந்து அறிய முடிகிறது தனிமனிதத் தாக்குதலை விமர்சனம் என்று இவர் நினைக்கின்றாரா ?

இருப்பினும் அது அவரது தனிப்பட்ட விஷயம். ருஷ்டியைப் பற்றி அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்பது அவரது தனிப்பட்ட விஷயம்.

இவரது விமர்சனங்களைப் பொறுத்தவரை இவர் ஓட ஓட துரத்தப் பட வேண்டியவரல்ல. அவ்வாறு செய்ய முயற்சிப்பவர்கள் தண்டனைக் குறியவர்கள். அவ்வப் போது மதத்தினைக் கொண்டு ஃபத்வா வழங்கும் இமாம்கள் தான் துரத்தப் படவேண்டியவர்கள். கற்பழித்தத் தந்தை மகளை மணக்கவேண்டும் என ஃபத்வா கொடுத்தவர் இந்த அளவிற்கு எதிர்ப்பினைச் சம்பாதித்தாரா என யோசிக்க வேண்டும்.

கூட்டுக் கற்பழிப்புக்கு ஆளான பெண்ணுக்கு சவுக்கடியைத் தண்டனையாக வழங்கியவர்கள் என்ன தண்டனையைப் பெற்றார்கள் என யோசிக்க வேண்டும்.

Thursday, November 22, 2007

நந்திகிராம்: சிந்தனைச் சிற்பிகளின் கடிதமும் ஒரு மாவோயிஸ்டின் பதிலும்

மேற்கு வங்க மார்க்ஸிஸ்ட்டுகளுக்கு சாம்ஸ்கி, தாரிக் அலி, ஹோவர்த் சின், மம்தானி, பிரிக்மான்ட் உள்ளிட்ட பலரின் கடிதம் கீழே தரப்பட்டுள்ளது. அக்கடிதத்தில், "மார்க்சிஸ்டு"களும் மாவோயிஸ்டுகளும் தங்களுக்கிடையே உள்ள வேறுபாடுகளைத் துறந்து ஒன்றாக இணையுமாறு வலியுறுத்துகிறது.

இதற்கு பதிலாக ஒரு ஜாதவ்பூர்-பல்கலைக்கழக-பேராசிரியர் எழுதிய கடிதம் ( நான் மின்னஞ்சல் வழியாகப் பெற்றது) ஒன்றும் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அது "மார்க்சிஸ்ட்" என தங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் ஆட்சியாளர்களின் மனித உரிமை மீறல் போக்கினை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

முதலில் சிந்தனைச் சிற்பிகளின் கடிதம்:

To Our Friends in Bengal.

News travels to us that events in West Bengal have overtaken the optimism
that some of us have experienced during trips to the state. We are concerned
about the rancor that has divided the public space, created what appear to
be unbridgeable gaps between people who share similar values. It is this
that distresses us. We hear from people on both sides of this chasm, and we
are trying to make some sense of the events and the dynamics. Obviously, our
distance prevents us from saying anything definitive. We continue to trust
that the people of Bengal will not allow their differences on some issues to
tear apart the important experiments undertaken in the state (land reforms,
local self-government).

We send our fullest solidarity to the peasants who have been forcibly
dispossessed. We understand that the government has promised not to build a
chemical hub in the area around Nandigram. We understand that those who had
been dispossessed by the violence are now being allowed back to their homes,
without recrimination. We understand that there is now talk of
reconciliation. This is what we favor.

The balance of forces in the world is such that it would be impetuous to
split the left. We are faced with a world power that has demolished one
state (Iraq) and is now threatening another (Iran). This is not the time for
division when the basis of division no longer appears to exist.

Noam Chomsky, author, Failed States: The Abuse of Power and the Assult on
Democracy.

Tariq Ali, author, Pirates of the Caribbean: Axis of Hope and editor, New
Left Review.

Howard Zinn, author, A Power Governments Cannot Suppress.

Susan George, author, Another World is Possible if, and Fellow,
Transnational Institute.

Victoria Brittain, co-author, Enemy Combatant: A British Muslim's Journey to
Guantanamo and Back, former editor, Guardian.

Walden Bello, author, Dilemmas of Domination. The Unmaking of the American
Empire, and Chair, Akbayan, the fastest growing party in the Philippines.

Mahmood Mamdani, author, Good Muslim, Bad Muslim: America, The Cold War and
the Roots of Terror.

Akeel Bilgrami, author, Politics and the Moral Psychology of Identity.

Richard Falk, author, The Costs of War: International Law, the UN and World
Order After Iraq.

Jean Bricmont, author, Humanitarian Imperialism: Using Human Rights to Sell
War.

Michael Albert, author, Parecon: Life After Capitalism, and editor, ZNET.

Stephen Shalom, author, Imperial Alibis: Rationalizing US Intervention After
the Cold War.

Charles Derber, author, People Before Profit. The New Globalization in an
Age of Terror, Big Money and Economic Crisis.

Vijay Prashad, author, The Darker Nations: A People's History of the Third
World.



இப்போது ஒரு மாவோயிஸ்டும் பல்கலைக்கழக பேராசிரியரும் ஆன ஒருவரின் பதில்:

Dear Tariq,

When I was a very young radical, still a Maoist rather than a
Trotskyist, it was your name, rather than that of Ernest Mandel,
or of anyone else, that we came across, here in our part of
India. There are still older comrades in West Bengal, who talk
about a certain period of Fourth International history, in terms
of "in those days of Tariq Ali". This is why, a statement, even
though signed by Chomsky, Zinn and others, along with the man who
seems to have carried out the coup, a gentleman named Vijay
Prashad, becomes most painful because you are among the
signatories. As you once wrote in one of your wonderful books,
about another comrade of yours, 'there was fire in his belly in
those days'. Perhaps we have all grown older, but some of us have
refused to grow "wiser".

I read, and re-read, with a growing sense of wonder, shame and
above all anger, the statement that some of you have signed. If
you are uninformed, what gave you the authority to issue a
pompous statement based on that lack of information? I write to
you, because I consider you a comrade who has committed a mistake
in signing this statement.



Right at the beginning, you write:

News travels to us that events in West Bengal have overtaken the
optimism
that some of us have experienced during trips to the state. We
are concerned
about the rancor that has divided the public space, created what
appear to
be unbridgeable gaps between people who share similar values.



Who are these people who share similar values? Just what do you
know about the values shared by those in governmental authority
in West Bengal? You, and those others amongst you, who made trips
here, met some of the CPI(M)'s intellectuals, who put on a
special face for foreign delegations. But as someone who has
known Marxism for longer than I have, you know well that it is
never possible to judge people solely by what they say about
themselves. When someone uses words like democracy, even
socialism, anti-imperialism, unless you know the context, unless
you know exactly what their political practice is, you cannot
assume that they say those words in the same way that you, or
someone else does.



So let us begin by looking at values. Just a small example of
values. When the Singur –Nandigram issues began blowing up, Medha
Patkar, who happens to be one of India's most respected social
movement activists, someone who has therefore been vilified by
parties and governments across India, extended her solidarity for
the militant people. CPI(M) leaders took umbrage. CPI(M) State
Secretariat member (and Central Committee member) Benoy Konar, in
a speech, called on women to show Medha Patkar their buttocks.
When Medha tried to go to Nandigram, her car was blockaded, and
some people, supporters of the CPI(M), indeed followed Konar's
advice and showed Medha their buttocks. I could quote dozens of
newspaper and television reports, but most clippings I have are
in Bengali, so I give you the url of Medha's own report.
http://www.kafila.org/2007/03/15/medha-patkar-on-civil-war-in-nandigram/


I dare you, or any of your co-signatories, with the exception of
Mr. Vijay Prashad, to come forward and assert that you share
similar values as these people.

I am sure, that once this open letter is circulated, it will also
be trivialized by the murders who are posing as leftists and
persuading you to sign on behalf of them. So let me say that this
is not the only issue I am talking about when we say values. I
will be talking about political outlook and values in other ways.
But Tariq, in the most extreme days of the IMT line, when talking
about guerilla warfare, did you ever call on your comrades to do
unto political opponents, that which Benoy Konar suggested and
that which his followers obliged by doing?



If by values you mean left wing values, you would have to define
more precisely what sort of leftism you are talking about. CPI(M)
leaders and their government here in West Bengal are deeply
wedded to a very authoritarian form of bourgeois democracy. I
will be able to mention only a few cases below. But perhaps the
clearest evidence is this – despite the fact that in the period
1971-1977, the Congress in power used utmost brutality, had
people illegally arrested, tortured, many actually killed, in
three decades in power, the CPI(M) led government has failed to
carry though the prosecution of a single police officer of that
era.



In your statement, you present a euphemistic comment, saying that
you are concerned about the rancor that has divided the public
space. The "rancor" that you talk about is the result of a long
period of violation of civil liberties, of brutal repression of
political opposition and massive use of party cadres as thugs.
The most respected Civil Liberties organization in West Bengal ,
the Association for the Protection of Democratic Rights, has
recently been targeted by the chief minister, who claimed that
the APDR is a Maoist outfit. The crime of the APDR was that it
has consistently argued that everyone has political and civil
rights, and these cannot be circumscribed without threatening all
of us. Let me again give some illustration. Attacks on the
Maoists, especially the organizations CPI(ML) Peoples' War, the
Maoist Communist Centre, and after they merged, the CPI(Maoist)
have been massive. Anyone suspected of being a Maoist has been
arrested, even without real charges. And why is someone
suspected? In Medinipur district, an activist of the APDR was
arrested as a suspected Maoist, on the strength of material found
in his possession. Such material included a copy of George
Thompson's From Marx to Mao-tse Tung. I still have a copy at
home, and I am wondering when it will be my turn to be arrested.
In Kolkata, a man was arrested on suspicion of being a Maoist,
and he was so traumatized by police action, that he committed
suicide. (Ananda Bazar patrika, 9.7.2002). Four days after Ananda
Bazar Patrika wrote about this, the CPI(M) daily newspaper,
Ganashakti, reported that Benoy Konar told journalists, in reply
to a question on whether the police had overstepped the
boundaries of human rights, that it is difficult to determine the
boundaries of human rights. In addition, Konar treated the media
to the homily that the baton of the police is used as a
repressive apparatus. (Ganashakti, 11.7,02). In 2002, the Chief
Minister said that the KLO in North Bengal or the Maoists
elsewhere were holding up development. So the priority for
development was used to justify violence on them. The Home
Minister's budget speech for 2002-2003 seeking additional funds
for the police highlighted the commitment of the state to
modernisation of the police for counter-insurgency; at a time
when the government's debt burden had risen to 7500 billion
rupees. (Amit Bhattacharya, 'Duhsomoy: Ganatantra, Manabadhikar O
Paschimbanger 'Sangbedanshil' Sarkar', in Bartaman Lokayatik,
2002-2003, Nos. 3-4 and 1-2, pp. 238-270 . See especially pp.
245-7; and also Ananda Bazar Patrika, 7.8.2002) . There has been
a long, very long trail of state and party sponsored violence.
The APDR has regularly listed cases. Two comrades, members of the
Nari Nirjatan Pratirodh Mancha (Forum Against Oppression of
Women, Kolkata), Mira Roy and Soma Marik, have written a booklet,
Women Under the left Front rule: Expectations Betrayed, where
violence on women have been discussed extensively. Not all are
cases of political violence. In many cases, we have seen how
rapists have been defended by leaders of the ruling party. For
example, in August 1991, a young woman had been arrested from a
hotel in Kanthi, where she had registered with a male friend. She
was then raped by the police. Virtually defending the police,
Acting Chief Minister Benoy Chowdhury told the West Bengal
Assembly that she had registered under an assumed name with a
male friend. In other words, since she was a presumably unmarried
woman "gone bad" it was fair enough if the police had a little
fun with her. Values I share with them? No thanks.



Violence over Singur and Nandigram are not unrelated to the
foregoing. At one level, they reflect the culture of violence
supported by the ruling party. At another level, they reflect the
submission to neo-liberal globalization, even while a huge
rhetoric is floated abroad for the consumption of international
left-wing intellectuals. After all, we boast of an intellectual
chief minister capable of quoting noted poets as part of his
political spiels. So he needs the endorsement of intellectuals.




You write, "We continue to trust that the people of Bengal will
not allow their differences on some issues to tear apart the
important experiments undertaken in the state (land reforms,
local self-government)." Since the signature is mostly of
leftwing persons, and since in particular I am writing to you, a
well-known Marxist, I trust the signatories, and especially you,
know that there is no unified and homogeneous people. I am sorry
if I have to spell out such truisms. But in these days of triumph
of neo-liberalism, this kind of woolly-woolly, non-class language
is being resorted to, even by those whom I have always treated as
charter members of the class struggle camp. West Bengal is part
of India, and India is a bourgeois state with an economy where
extremes coexist. From the latest in Information Technology in
Sector V of Salt Lake, it will take you just about two and a half
hours by car to get to Nandigram, where you have plenty of poor
peasants eking out a living much as their grandparents did. Not
that there has been no change, no development, but that has been
limited development in a backward capitalist economy. Since the
current conflicts seem minor to you, compared to the "important
experiments", let us look at those experiments briefly. As I am
not writing a treatise, I do not intend to write for long pages,
nor to provide extensive footnotes. It is however necessary to
question fundamentally the false claims of the West Bengal
Government, that you seem to have swallowed hook, line and
sinker.



Some years back, when the PRC had just started its trek back to
class collaborationist politics, a comrade in the PRC named
Franco Grisolia wrote to two of us, asking for a note on the
CPI(M) led government, as well as CPI(M)'s support to the UPA at
the center, because this model was being held up by supporters of
Bertinotti to justify their turn to the right. So Soma Marik and
I wrote a longish essay, The Left Front and the United
Progressive Alliance, one version of which was published in
Italian, and another version, in English, was put up in the
website of our comrades of Socialist Democracy, Irish supporters
of the Fourth International.



Just one paragraph from that essay will reveal an interesting
story: "The key issue of land distribution, in fact, tells an
interesting story. In 1967, and again in 1969, two short-lived
United Front governments had been formed. There had been a mass
upsurge, and huge land seizures and distribution. OF ALL the
ceiling-surplus land vested with the state since 1953 (when the
West Bengal Estate Acquisition Act was passed) and the year 2000,
as much as 44 per cent of this land (6 lakh acres) was obtained
in the five-year period between 1967 and 1972, thanks to the
energetic initiatives of the two United Fronts; another 26% (3.5
lakh acres) had been acquired earlier. In the last 20 years of
Left Front rule only 1.53 lakh acres were acquired, which amounts
to almost a quarter of what was achieved during the very short UF
regime and almost a half of what was obtained during the 14 years
(1953-1967) of Congress rule." The two United Front governments
saw an active left, and one moreover facing a serious challenge
from the emerging Maoist forces who eventually became the CPI
(ML). Land reform at that time was based on popular initiative,
not bureaucratic measures. The collapse of the governments
clearly taught the CPI (M) a lesson – to wit, do not rock the
boat of the bourgeoisie and their partners if you want a long
stint.



As for the important local self government experiments that you
talk about, what, really, is significant? The three tier
panchayat system has been in operation in other provinces as
well. Digvijay Singh, the Congress chief minister of Madhya
Pradesh, took measures to extend it to the level of the
individual village. Despite much talk about panchayats being
organs of self-rule of peasants, rich peasants and teachers
formed the bulk. And given the fact that the poorer classes
seldom were able to let their children finish secondary
education, let alone college, teachers came from rich peasant
families, or from non-agricultural families. A survey in one of
the districts, Purulia, further showed that real help was
received from the government's developmental projects by a
significant part of the rural rich, using their positions in the
panchayats. (Prabir Bhattacharyya, ed, Anva Artha 19: Bamfront
Sarkar—Ekti Mulyayan, Calcutta, May 1985, pp.11-14.)

You next write: "We send our fullest solidarity to the peasants
who have been forcibly
dispossessed. We understand that the government has promised not
to build a
chemical hub in the area around Nandigram. We understand that
those who had
been dispossessed by the violence are now being allowed back to
their homes,
without recrimination. We understand that there is now talk of
reconciliation. This is what we favor."

This paragraph was drafted by/ is based on arguments by someone
who is a dab hand at creating confusions that eventually aid
exploiters, but is at the same time able to pull the wool over
the eyes of leftists who are a little away from the scene. "We
send our fullest solidarity to the peasants who have been
forcibly dispossessed." Exactly which groups are you talking
about? Evidently not those of Singur, since the next sentence
clearly talks about Nandigram. In Singur, a colonial era law was
used to dispossess peasants, to hand over land to one of India's
major capitalist concerns, the Tatas. Even if we accept, (as I do
not, as I hope you still do not), the logic of the "free market",
why should a supposedly progressive government use a colonial law
to dispossess peasants for the benefit of a capitalist group that
is so rich that it can bid for and win in a battle to control a
First World company? Why did the government not tell the Tatas to
go and negotiate directly with the peasants so that they could
get whatever benefits they were able to wrest? Moreover, perhaps
your informants forgot to tell you, that there were vast numbers
of share croppers, agricultural labourers, as well as people in
various industries and transportation sectors in and around
Singur, for whom the rich agricultural land of singur mattered.
Thus, people in the potato industry (for Singur grows potato)
lost out. People transporting potato lost out. Wage labourers
lost out. And these, the proletarian sections, have received what
compensation? The answer, dear Tariq, is zilch.

So let us pass on to Nandigram. There, your statement is
extraordinarily damaging. If it had come from comparable
intellectuals in India, I would have used stronger language. I
suppose that ignorance lets you partially off the hook. What is
sad is that you think it perfectly legitimate to issue a
statement even though you are ignorant about the details.

There have been two charges of being dispossessed. On 6th
January, 2007, CPI(M) thugs attacked peasants, and the
retaliatory violence drove out a number of them. A further lot
left of their own, fearful of the situation. They all stayed in a
place called Khejuri. The CVPI(M) has claimed high figures –
sometimes mentioning 1500, sometimes 3000. No independent
investigation has proved this. Several of us went to Nandigram
after the CPI(M) attack of 14 March, when 14 persons, at least,
were murdered, and at least four women were raped. At that time,
our investigations suggested that tht total number of CPI(M)
supporters forced to leave Nandigram were around 300. The APDR
twice sent teams to Khejuri, and suggested a figure of around
350. Out of these, some 35 had cleasrly been identified by
peasants in Nandigram as active elements in the so-called cadre
force of CPI(M) , i.e., the gun toting criminals who eventually
carried out the November attacks to "reconquer" Nandigram. Now,
in the first days, tens of thousands fled. Over the last few days
they have trickled back, after having pledged loyalty to the
CPI(M). So there is no recrimination, provided you have the 100%
support for the CPI(M).

You write that you understand that the government has promised
not to build a chemical hub around Nandigram. This specific
reference comes as a surprise. Because it is actually once again
a case of your walking into a trap. First, the chemical hub, and
a number of similar proposals, are all of the same type – calls
to build SEZs. If SEZs are built, who will they benefit? They
will not follow even India's far from excellent labour laws.
Secondly, the chemical hub, wherever built, is going to be an
environmental disaster. Finally, and most crucially, the West
Bengal government never formally promised not to build the
chemical hub in Nandigram. What they said was that it will not be
built in Nandigram if the people do not want it. Now, after the
CPI(M) conquest,( for that is what it was, it was not even the
state apparatus going in, but armed forces of the major party of
the Left Front), what if people are compelled to say that yes,
they do want the chemical hub? Let me remind you, that the CPI(M)
is among the world's largest surviving parties of Stalinist
origin, and while the Moscow tie is long gone , the Moscow style
has been retained -- but in the service of capitalism. Today's
(21st November) newspapers already carry a news about how
peasants have been forced to give written apologies to the CPI(M)
in order to go and work in their fields.

You talk of reconciliation. Between whom do you wish for
reconciliation? Now that the CPI(M) has actually conquered the
territory by force, would a humble acquiescence, given the
inability to do anything else, be treated as reconciliation?
Perhaps a little more detail about who the cadres were and how
they fought the peasants would come in handy. Cadres — local
criminals mostly involved in robbery cases — for the operation
were drawn from Chandrakona and Garbeta zonal committees. Also,
cadres were sent from Narayangarh and Keshiary areas. Another
group of around 250 armed CPM supporters and criminals came from
the villages of Punishol at Onda and Rajpur, Taldangra in
Bankura.

Sources said criminals were given money in advance and given a
free-hand to bring whatever they could from the empty homes once
the operation is complete. Sources said one such group that has
returned to Onda came with motorcycles.

The Bankura group reached Nandigram after travelling by train and
then road. The group boarded trains and allegedly got off at
Balichak, four stations after Kharagpur, and then headed towards
Nandigram via Khejuri in the guise of daily wage earners. They
take the same disguise when they go to Bihar and Jharkhand to
collect arms, sources said.

Most of these people are suspected to be running arms smuggling
rackets. The arms used in the recapture operation are believed to
have been supplied from these suppliers.

Another cache of arms came from Purulia where party workers had
received arms to combat Maoists. It is also suspected that the
arms gone missing after the Purulia arms drop are with CPM
supporters and were smuggled to Nandigram.

The coal mafia from Burdwan is also believed to have played a key
role in the operation. The money from the mafia is believed to
have supplied funds for the operation, helped in procuring
ammunition and hire vehicles that carried the armed men to the
interior areas as the attack progressed.

In your final paragraph, written in bold type in the version I
received, you write:

"The balance of forces in the world is such that it would be
impetuous to
split the left. We are faced with a world power that has
demolished one
state (Iraq) and is now threatening another (Iran). This is not
the time for
division when the basis of division no longer appears to exist."



So here we get the motivation that led you to write the letter.
You do not wish for a split in the left in the face of resurgent
US imperialism. Let me go back several years. As you are aware,
the Fourth International had been great supporters of the
Nicaraguan Revolution, and we, here in locally, tried our best to
campaign for Nicaragua. At one stage, when Halima Lopez Sarkar
was appointed the Nicaraguan ambassador to India, the CPI(M)
decided to take up the campaign for Nicaragua. Of c ourse, with
their incomparably bigger force, they could do much more. But
when I had a talk with a Sandinista comrade who came here, he
accused us of being sectarian to the CPI(M). I pointed out that
our problem was simple – the CPI(M) would not even let us do any
united front work while retaining our independent political
stance. So even if we accept, as you obviously do, that the
CPI(M) is a legitimate part of the left, how would we be able to
avoid a split? In emails where what passes for debates, CPI(M)
supporters are not only abusive towards us, but even to RSP or
forward Bloc, partners of the CPI(M) in the Left Front who have
been critical about Nandigram as well as the CPI(M)'s sudden
volte face over the Nuclear Deal.

Yet you are confident, that it is we who are impetuously causing
the split. Tariq, the split is decades old. The CPI(M)'s idea of
political hegemony is simple – bash everyone on the left till
they genuflect before you. But according to you and your fellow
signatories, the basis of divisions no longer appears to exist.
If by this you mean that Nandigram's resistance has been smashed,
that armed terrorists of the CPI(M) have silenced the peasants,
you are of course right. The basis however exists, because we
have been unable to accept what was done.

Your argument, that in the face of the US, we must not fight the
CPI(M), can be extended to every tin pot dictator who takes a
formal anti-US stand. Meanwhile, the CPI(M) led government
constantly strives to welcome multinationals, it fights tooth and
nail in defence of globalization. In lieu of several more pages
of details, I offer you the URL of Sanhati (Solidarity), an
anti-globalization website -- http://www.sanhati.com/ . here you
will find plenty of discussions about the Left front government
and globalization.

Nonetheless, you will say, what about the Left and its ability to
influence the Government of India, or its ability to bring out
millions in demonstrations? Once more, even accepting your
premise that when you say CPI(M) you still say Left (would you
make the same concession for the right wing of the old Italian
CP?) , why can we not oppose the CPI(M) on other issues? Or are
you saying, that in the face of the US war threat, all class
questions inside India disappear? Are you saying that those who
are in government and are implementing World Bank-IMF dictated
economic policies are such valiant fighters against imperialism
that we must accept the loving pats they give us, even through
their guns? Would demobilizing militant fighters be then the best
road to militant anti-imperialism? I never learnt that from Marx,
Engels, Lenin, Trotsky, Luxemburg or Mandel.

Long years of defeat and retreat have made many of us cautious. I
agree that the power of US imperialism is greater than it was.
But I firmly believe that we can best contribute to the
anti-imperialist struggles by consistent anti-capitalism at the
point of our existence. When I joined the Trotskyist movement,
nearly three decades back, this was clear to me. This was clear
to me even before that, when I understood the meaning of Che's
call to create two, three, many Vietnams. And yes, on 14th
November, despite attempts to turn the protest demonstration into
an "apolitical" show by some high profile figures, there were
banners and posters, like the one that said, Nandigram is
Bengal's Vietnam, or the poster where Marx says, "Not in My
name." Don't, please, call for a cession of the struggles of
toilers in Marx's name, and don't claim that bourgeois reformism,
like some land distribution, some registration of sharecroppers,
or panchayat elections, make West Bengal a planet apart. Stand by
those who have been murdered, and their comrades, and don't call
for a reconciliation between defenders of the ruling class who
use sophisticated Marxist sounding jargon, and the crude,
unsophisticated, but militant fighters who resist them.

With comradely greetings

Kunal Chattopadhyay

Professor of History

Jadavpur University

Fourth Internationalist since 1980

Monday, November 19, 2007

வகாபிச தேசத்தின் சோப்பு போடும் செயல்

குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பற்றி அவர்கள் ஏதும் பேசாத வண்ணம், அவர்களை அடக்குமுறை செய்வதற்கு சர்வாதிகாரிகளும் பாசிசர்களும் பயன்படுத்தும் ஆயுதமாக பெரும்பாலும் இருப்பது, உரிமைமீறல்களை உள்ளடக்கிய அடிப்படைவாத மதவாதம் அல்லது எளியவர்களின் பண்பாடுகளையும் உரிமைகளையும் அழிக்கும் "தேசியவாதம்" அல்லது ஆட்சியாள‌ர்களை விமர்சிப்பவர்களை அழிக்கும் கொள்கைகள் உள்வாங்கப்பட்ட "கம்யூனிசம்". இவைகள் பரவலாக பல இடங்களிலும் மக்கள் மீது ஏவி விடப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.

சவுதி இளவரசன் பந்தர் பின் சுல்தான் தனது நாட்டு மக்கள் வகாபிச பிடியில் வாடும்போது, தான் மட்டும் சொகுசாக பல்லாயிரக் கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை அமெரிக்காவில் வாங்கி அங்கு ஒரு மாளிகையை நிர்மாணித்து சொகுசாக வாழ்ந்து வருவது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கலாம். சமீபத்தில் சவுதி அரசாங்கம் "பிரிட்டீஷ் ஏரோஸ்பேஸ்" எனும் கம்பெனியிடமிருந்து வாங்கிய ஆயுதங்களின் பேரத்தில் இந்த "இளவரசன்" 1 பில்லியன் டாலர் கமிஷன் பெற்றதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்.

இந்தியா, இலங்கை, இந்தோனேசியா போன்ற பகுதிகளிலிருந்து அரபு நாடுகளில் வேலைப் பார்க்கும் பணிப்பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரம் உள்ளிட்ட கொடுமைகளுக்கு ஆளாவதையும் நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். அவர்களுக்கு நீதி வழங்க வகாபிகள் தங்களுக்குத் தானே ஆதாரபூர்வமானதெனக் கூறிக்கொள்ளும் ஹதீஸ்களில் இடமில்லை போலும். அறிவியல் முறைப்படி புலனாய்வு செய்வதை "மார்க்கத்தில் உள்ள பித்தத்துகள்" (பிற்கால சேர்க்கைகள்) என வகாபிகள் நினைகின்றனரோ என்னவோ. இவர்களைக் கொடுமைப் படுத்தும் ஆண்குற்றவாளியின் செயலுக்கு சாட்சியமளிக்க அக்குற்றவாளியின் குடும்பத்திலிருந்து யாரும் முன்வரமாட்டார்கள். சாட்சி எனப் பார்க்கப் போனால் இது போன்ற நிலைகளில் குற்றவாளியின் குடும்பத்திலிருந்துதான் கொண்டு வரவேண்டிய அவல நிலை உள்ளது.

பெண்கள் கார் ஓட்டக் கூடாது; கல்விக்காக அவர்கள் தனியாக வெளி நாடுகளுக்கு செல்லக் கூடாது; போன்ற கெடுபிடிகள். "பெண்கள் எங்கே உடலுறவு கொண்டு விடுவார்களோ ?" என்பது மட்டுமே இந்த வகாபிகளின் எப்போதுமான சிந்தனையாக உள்ளது. "அவர்களும் மனிதர்கள்; மனிதம் என்பது பல செயல்பாடுகளை உள்ளடக்கியது" என சிந்திப்பதில்லை. "உடலுறவு மட்டுமே வாழ்க்கை. தவாறான உடலுறவு ஏற்பட சந்தேகமான சூழ்னிலைகள் எது இருந்தாலும் அதனைத் தடுக்கவேண்டியது மட்டும் தான் பெண்கள் விஷயத்தில் நாம் செய்ய வேண்டியது" என தலையாய மடமையாக (மன்னிக்கவும்.. கடமையாக) வகாபிகள் உணர்கின்றனர் போலும். உடலுறவு மட்டும்தான் பெண்களின் பணியென எண்கின்றனர் போலும்.

இது பற்றி இதற்கு முன்பு நான் எழுதிய பதிவு ஒன்று இங்கே

அது போகட்டும்... நான் முதன்மையாக சொல்ல வந்த விஷயம் வேறு...

வகாபிச அரசுகள் தங்கள் நாடுகளில் இவ்வாறு இருக்க, வெளினாடுகளில் தங்களது ஆட்சியின் அங்கீகாரம் வேண்டி அவர்களின் தேவைக்கேற்ப தங்கள் பிராந்தியத்தில் மக்கள் கொல்லப்படுவதற்கு துணைபோகின்றன. கத்தார், சவுதி, குவைத் உள்ளிட்ட நாடுகளில் அமெரிக்காவின் படைகளுக்கான தளங்கள் உள்ளன.

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட‌ ஹமாஸையும் ஈரானையும் அமெரிக்காவின் நலனுக்காக அவர்கள் வெறுக்கின்றனர்.

இப்போது அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத்தைக் காப்பதற்கு சவுதி போடும் சோப்பு பற்றிய செய்தி ஒன்று இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

(குறிப்பு: இந்த செய்தியினை சங்-கூட்டத்தினர் தங்கள் வலைபதிவுகளில் ஏற்றி விமர்சிப்பதற்கு என்னுடைய இந்தப் பதிவுக்கு சுட்ட (cite) வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். நான் சங்-சித்தாந்தத்திற்கு விரோதி.)

நந்திகிராம்: ஒரு டெஹெல்கா கட்டுரை

நந்திகிராமில் நடப்பது பற்றி மிகவும் வேறுபட்ட அபிப்ராயங்களை அனைத்து தரப்பினரும் கொண்டுள்ளோம்.

வலதுசாரி இந்துத்வா மக்கள், தங்கள் குஜராத் படுகொலையை மறைக்க, "இடதுசாரியினரும் முஸ்லீம்களையும் தலித் மக்களையும் மேற்கு வங்கத்தில் கொல்கின்றனர். நாங்கள் மட்டுமா கொல்கிறோம்" என்கிற தொனியில் ரெடிஃப் போன்ற தங்கள் ஊடகங்களில் எழுதி வருகின்றனர்.

அரசியல் சார்பற்ற இடதுசாரியினர் அங்கு நிகழ்ந்த படுகொலையைப் பற்றி கூறுகையில் அது மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் சிபிஎம் யினருக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு அதிகாரச் சண்டை என்று கூறுகின்றனர்.

மேற்கு வங்காளத்தில் மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் சிபிஎம் யினருக்கும் ஆகாது. மாவோயிஸ்டுகள் சற்று தீவிரமான இடதுசாரி சிந்தனையை உடையவர்கள். அவர்களை எதிர்கொள்ள முயற்சித்த சிபிஎம், வலதுசாரியினரைப் போல செயல்பட்டது துரதிர்ஷ்ட வசமானது. மேலும் சிபிஎம் குண்டர்கள் நிகழ்த்திய‌ உரிமை-மீறல்களைக் கூட கண்டுகொள்ளாமல் மாவோயிஸ்டுகளின் அழிவில் குறியாக இருக்கும் புத்ததேவ் (பொருத்தமற்ற பெயர்) வெற்றிக் களிப்பில் இருக்கின்றார்.

கீழே ஒரு டெஹெல்கா அறிக்கையின் இணையதள தொடுப்பு கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. நந்திகிராமைப் போல அனைத்து மேற்கு வங்கமும் மாவோயிஸ்டுகளின் கையில் போய்விடுமோ எனும் அச்சத்தில் அவர்களிடம் இருந்து அதனைக் 'கைப்பற்ற' இந்த வன்முறையில் ஈடுபட்டதாக இக்கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

http://www.tehelka.com/story_main36.asp?filename=Ne241107Smash_AndGrab.asp

Saturday, November 17, 2007

வஹாபிசம் ஏன் ஒழிய வேண்டும்

சில வருடங்களுக்கு முன்பு எனது நெறுங்கிய நண்பர் வகாபிசத்தையும் சூபியிசத்தையும் பற்றி அபிப்பிராயம் கேட்டிருந்தார். அவர் சூஃபியிசத்தின் மீது அதிக மதிப்பு வைத்திருப்பவர். அவர் 'திண்ணை' இணைய தளத்தில் வந்த சில விவாதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அக்கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார்.

நான் ரெண்டு பக்கமும் சாயாம ரொம்ப டிப்ளமேட்டிக்கா பதில் சொன்னேன். ஆனால் உண்மையிலேயே வெளிப்படையாத் தான் எழுதினேன். அது ஒரு நீண்ட‌ பதில். அதில் நான் சொன்ன கருத்துக்களை இங்கே தமிழில் கொடுக்க எனக்கு நேரமில்லை.

ஆனால் 'இதை பற்றி ஒரு பத்தியேனும் சொல்ல வேண்டும்' என்பதற்கு ஒரு தருணம் வந்துள்ளது. பிபிசி யில் வந்துள்ள ஒரு செய்திக்கான அறிமுகத்திற்காக இந்த பதிவு.

(வகாபிகள் தாக்குதல் தொடுக்க வாய்ப்புள்ளது என்பதால்) முதலில் சூபியிசத்தைப் பற்றி என்ன சொன்னேன் என்று பாதுகாப்புக்காக முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன்.

சூபிகளின் சில இலக்கியங்களை நான் படித்துள்ளவரை அது இஸ்லாமிய மதத்துடன் நாம் குழப்பிக் கொள்ளவேண்டிய விஷயம் அல்ல. அது ஒரு வகையான சிந்தனையைத் தூண்டக் கூடிய இலக்கியங்கள். சூபி தனது இறைவனையும் தனக்கு பிடித்த மனிதரையும் புகழ்ந்து பாடியிருப்பார். மனித மனத்தினைப் பற்றியும், தமது பிறப்பிற்கான காரணத்தினைப் பற்றியும் தனது கவனிப்புகளையும் எண்ணங்களையும் கூறியிருப்பார். அதில் அவரது சிந்தனையை நாம ரசிக்கலாம் அல்லது விமர்சிக்கலாம். சூபியிசத்துல எனது ஈடுபாடு இந்த அளவில் மட்டும்தான். நான் சூபிக்கு தெய்வீக சக்தி இருக்குன்னு ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன். அது இஸ்லாத்தின் முதுகெலும்புக்கு விரோதமானது.

இவ்வாறு எழுதிவிட்டு, சூபிகளை வணங்கும் சூபியிசத்தைப் புகழ்ந்து 'திண்ணை'யில் எழுதும் சிலருடைய கருத்துடன் எனக்கு உடன்பாடில்லை எனக் கூறினேன்.

இப்போது வகாபிசம் பற்றி .........

வகாபியிடம் போயி 'சூபி பற்றி என்ன நினைக்கிறீங்க ?' என்று கேட்டால் 'சூபிக்களெல்லாம் ஒரு கஞ்சா பேர்வழிங்க' என்று சொல்வார். ஆனால் அதோடு அவர் நிக்க மாட்டார். ரொம்ப நேரம் உங்களிடம் பேச ஆரம்பிச்சிடுவார். நீங்க கொஞ்சம் நிதானமா அவர் பேசுவ‌தைக் கேட்டீர்களானால் கீழ் கண்ட முடிவுகளுக்கு வருவீர்கள்

1) "ஆண் என்பவன் ஆண்குறியையும், பெண் என்பவள் பெண்குறியையும் உடையவர்கள்" என்பது போன்ற உன்னதமான சிந்தனையைத் தவிர, ஒரு வகாபி, அதற்கு அப்பால சிந்திக்க மாட்டார் என்று நீங்கள் உணரலாம். ஒருவருடைய வாழ்வியல் இதை அடிப்படையாகக் கொண்டே அமைய வேண்டும் என அவர் வாதிடுவதைப் பார்க்கலாம்.

2) "உலகம் இடத்திற்கு இடம் புவியமைப்பில் மாறுபட்டு இருந்தாலும், மேலும் ஒரே இடத்தில் காலத்திற்கு காலம் மாறுபாடுகள் இருந்தாலும், 1400 வருடத்திற்கு முற்பட்ட அராபிய வாழ்வியல் முறையே அனைத்து காலத்திலும் அனைத்து இடங்களிலும் கடைபிடிக்கப்படவேண்டும்" என வாதிடுபவர்களாக வகாபிகள் இருப்பதை உணரலாம்.

3) நீங்கள் அறிவினைப் பயன்படுத்த விருப்பப் பட்டால், அவர்கள் ஆதாரபூர்வமான மத நூல்களைத் தான் பின்பற்ற வேண்டும் என்பார். நீங்களும் என்னைப் போல மத நம்பிக்கை உடையவர் என வைத்துக் கொள்வோம். நீங்களும் அவ்வாறு செய்ய ஒப்புக் கொள்வீர்கள். ஆதாரபூர்வமான நூலில் காணப்படும் வாழ்வியல் முறையை பின்பற்ற ஒப்புக் கொள்ளலாம். ஆனால் அவர்கள் 'ஆதாரபூர்வமானது' என்பது எது என்பதையும் அதற்கான வரைமுறைகளையும் அவர்களே வகுப்பார்கள் என்பது தான் பிரச்சனையே. "ஆதாரபூர்வமானவைகளையே நாம் பின்பற்ற வேண்டும்; ஆனால் 'ஆதாரபூர்வமானது' எனும் வார்த்தைக்கான அர்த்தத்தை நான் தான் கற்பிப்பேன்" என அவர் முரண்டு பிடிப்பதை நீங்கள் காணலாம்.

இது பற்றி நாம எழுதிகிட்டே போகலாம்... எனக்குத் தான் நேரமில்லை.

எனது ஊர்காரர்கள் என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்வது போல சவுதி எனும் வகாபிச தேசத்துல சட்ட ஒழுங்கு பாரபட்சமானது.

அராபிய தேசங்கள் வகாபிசத்தைத் தூக்கிப் பிடிப்பதற்கான காரணமே, அது அரபு மேலாண்மையைத் தூக்கிப் பிடிப்பது தான். மற்ற பண்பாடுகளின் அழிவினை நாடக்கூடியவைகள் தான். அந்த பண்பாடுகளில் இஸ்லாமிய இறைக் கொள்கைக்கு எதிரான கூறுகள் இல்லாவிட்டாலும் அதன் அழிவினை வகாபிசம் நாடுகிறது.

இந்த சிந்தனையில் எழுப்பப் பட்ட வாகாபிசத்தைப் பின்பற்றும் மத்திய் கிழக்கு நாட்டினரிடம் அராபியர்‍/அரபியல்லாதார் பாரபட்சம் வருவது இயற்கையே. இந்த பாரபட்சத்தை வகாபிசம் நேரடியாக போதிக்காவிட்டாலும், அது எழுந்து நிற்கும் அடித்தளம் இந்த பாரபட்சத்தினை நியாபடுத்துகிறது. வகாபி/வகாபியல்லாதார் என்று வரும்போது கூட இப்பாரபட்சம் இயற்கையாகவே தலைதூக்க்குகிறது.

வகாபிசம் என்பதாவது, ஒரு மனிதனின் சிந்தனையைவிட சிலர் எழுதிய புத்தகங்களே மேலானவை என கருத்தாக்கம் கொண்டு, "ஆதாரப்பூர்வமானவை" என்ற கவர்ச்சிகரமான வார்த்தைகளால் தன்னைத்தானே அலங்கரித்துக் கொள்ளும் புனிதப் படுத்தப்பட்ட கருத்தாக்கம் என்பதால் அடிப்படைவாதமும் உரிமை மீறல்களும் மலிந்து கிடக்கின்றன.

நிச்சயமாக வகாபிசம் ஒழிய வேண்டும். இது சூபியிசம் போல ஒருவருடைய தனிமனித வாழ்க்கையைச் சார்ந்த கருத்தியலில்லை. சட்டம், நீதி, அரசியல் போன்ற பொது வாழ்க்கை அம்சங்களில் நுழைவதால், தனி மனித உரிமைகளைக் காக்கும் பொருட்டு வகாபிசத்தை எதிர்க்க வேண்டியது கடமையாகிறது:

இனி பிபிசி செய்தி: http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7098480.stm

இச்செய்தி வகாபிச சிந்தனையின் கோரமுகத்தினை திரைவிலக்கம் செய்து காட்டுகிறது.

(குறிப்பு: இந்த செய்தியினை சங்-கூட்டத்தினர் தங்கள் வலைபதிவுகளில் ஏற்றி விமர்சிப்பதற்கு என்னுடைய இந்தப் பதிவுக்கு சுட்ட (cite) வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். நான் சங்-சித்தாந்தத்திற்கு விரோதி.)

(2012 செப்டம்பர் மாதத்தில் இந்த பின் குறிப்பினை எழுதுகிறேன்: இந்த கால கட்டத்தில், சூஃபியிசம் பற்றிய நிலைப்பாடு மாறியுள்ளது. 2007-ல் இந்த பதிவில் சூஃபியிசம் பற்றி நான் கூறியுள்ளவைகளை இப்போது நான் ஏற்கவில்லை)

Thursday, November 15, 2007

மதவாதிகளின் துணைப்பெற்ற சர்வாதிகாரம்: உதாரணம்

இம்ரான் கானை முஷர்ரஃபின் போலிஸ் படை கைது செய்ய முனைந்த போது கொல்லைப் புறத்து சுவர் ஏறிக் குதித்து தப்பி, மறைவிடத்திலிருந்து தனது போராட்டத்தினை மேற்கொண்டு வந்தார்.

அமெரிக்காவின் கையாளான முஷரஃப், அமெரிக்காவின் கொலை இயந்திரங்களுக்கு துணைபோகுவதால் ஏற்படும் உள்நாட்டு எதிர்ப்புகளை சமாளிக்க அவர் கையாண்ட யுத்தி: எம்.எம்.ஏ போன்ற மதவாத கட்சிகளுக்கு ஆதரவு அளிப்பது.

இம்ரான்கான் மதவாதியல்ல. அதே சமயத்தில் முஷரஃபின் அமெரிக்க அடிவருடி தனத்தையும் எதிர்த்தவர். எனவே அவர் மதவாதிகளின் விரோதத்தையும் முஷரஃபின் விரோதத்தையும் சம்பாதித்துக் கொண்டார்.

இதனால் ஜமாத்தே இஸ்லாமி எனும் மதவாத இயக்கத்தின் மாணவர் பிரிவின் உதவியுடன் முஷரஃபால் இம்ரான்கான் சிறையிலடைக்கப் பட்டார்.

பார்க்க: அல்ஜசீரா

Tuesday, November 06, 2007

தொடங்கிவிட்ட‌ முஷரஃபின் வீழ்ச்சி

முஷரஃப் அமெரிக்காவின் கைக்கூலியாக இருந்து தனது நலனுக்காக பல விதங்களிலும் அவர் காய்களை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தார்.

தன்னை ஜனநாயகத்தின் பிரதிநிதியாகப் பிரகடனப்படுத்தும் அமெரிக்கா, உலகில் ஜனநாயகம் இருந்த நாடுகளில் கூட தலையிட்டு அதன் வீழ்ச்சியை விளைவித்தது. உலகில் ஜனநாயகம் இல்லாத பல நாடுகளிடம் நட்புக்கொண்டு அவ்வரசுகளின் இறையாண்மையை அங்கீகரித்தது. அதற்குக் கைமாறாக அந்த நாடுகள் அமெரிக்காவின் நோக்கத்திற்கு இணங்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைக்கு உட்பட்டு அவைகளின் முடியாட்சி மன்னர்களோ, சர்வாதிகாரிகளோ அல்லது வாக்குகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சிக்கு வந்தவர்களோ, அல்லது எதிர்கட்சிகளை தடைசெய்து தேர்தலில் வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்தவர்களோ அந்நாடுகளை ஆட்சி செய்து வருகின்றனர்.

முஷரஃப் இத்தகையவர்களில் ஒருவர்.

ஆஃப்கானிஸ்தானில் அமெரிக்கா விமான‌ தாக்குதல் தொடர தளம் வழங்கினார். அமெரிக்கப் போர் தாலிபான்கள் எனும் கேடுகெட்ட வகாபிய மதவாதிகளுக்கு எதிரானதுதான் எனினும் அப்பாவி குடிமக்கள் இலட்சக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டனர்.

இதனால் மதவாதிகளின் கோபத்திலிருந்து தப்பிக்க முஷரஃப் உள் நாட்டில் மதவாதிகளுக்கு அரசியல் ரீதியான ஆதரவுகளை வழங்கினார்.

இவ்வாறு இருக்க ஆஃப்கானிஸ்தானத்தின் சாதாரணக் குடிமக்கள் கூட தாலிபனுக்கு ஆதரவு அளித்ததுடன், அவர்கள் பாகிஸ்தானின் வடமேற்கு பகுதியில் குழுமி திட்டங்கள் தீட்டி வந்தனர். பாக்கிஸ்தான் பகுதியில் இருந்த அவர்களின் மீது அமெரிக்கா தாக்குதல்கள் தொடுக்கக் கூட நேர்ந்தும் முஷரஃபின் அமெரிக்க ஆதரவு தொடர்ந்தது. சும்மா பேருக்காக முஷரஃப் அமெரிக்காவிடம் தனது எதிர்ப்பினைத் தெரிவித்துக் கொண்டாலும் அதனுடனான நட்பு பலமாகவே தொடர்ந்தது. சமீபத்தில் காலித் ஷேக் முகம்மத் எனும் அல்காயிதா தீவிரவாதியை கைது செய்யவேறு முஷரஃப் காரணமாக இருந்தார். இது, அவரது ஆட்சியின் செல்வாக்கு வெளிநாடுகளில் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான முயற்சி.

ஆனால் அதே சமயத்தில் உள்நாட்டில் மக்களின் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து தப்பிக்க மதவாத கட்சிகளுக்கு (MMA) ஆதரவு அளித்து வந்தார். சட்டத்தைத் தனது கையில் எடுத்துக் கொண்டு, "தான் நினைப்பது தான் சட்டம்" எனக் கூறிய மற்றும் சட்ட ஒழுங்குகளில் தலையிட்ட செம்பள்ளிவாசல் (Red Mosque) மதவாதிகளின் மீது எந்த வித நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் விட்டிருந்தார். அம்மதவாதிகளின் 'பர்தா ‍போலீசுகள்' (Burqha Clad) எனும் மதக்கல்வி மாணவர்கள், அனைத்துப் பெண்களும் பர்தா அணிய வேண்டும் என அவர்களின் உரிமையில் தலையிட்டு அட்டகாசம் செய்து வந்தனர். இறுதியாக இவர்களின் மீது முஷரஃப் நடவடிக்கை எடுத்தது கூட சீனாவின் அழுத்தத்தினால்தான்.

இவ்வாறாக முஷரஃப் தனது நலனுக்காக அனைத்து விதங்களிலும் அனைத்தையும் செய்து தண்ணிகாட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

பிறகு ராணுவ பொறுப்பில் இருக்கும் போது அதிபர் தேர்தலுக்கு போட்டியிட எத்தணித்தார். ஆனால் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி இஃப்திகார் இதற்கு துணைபோகுபவர் அல்ல. எனவே முன்னெச்சரிக்கையாக தேர்தல் தொடங்குவதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னரே இஃப்திகாரை அவரது பொறுப்பிலிருந்து நீக்கிவிட்டார். மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற்ற அவரது பதவிநீக்கத்தினால் போராட்டம் வெடித்தது. தொடரப்பட்ட வழக்கில் இஃப்திகார் வெற்றி பெற்று மீண்டும் தலைமை நீதிபதி பொறுப்புக்கு வந்தார்.

இது இப்படியாக இருக்க மேலும் சில சுவையான திருப்பங்கள் நிகழ்ந்தன. இவையும் முஷரஃப்பின் தன்னல அரசியலால் தான்.

பெனாசிரின் மீது பல ஊழல் வழக்குகள் தொடரப்பட்டிருந்தன. அவைகளுக்கு பயந்த்து பெனாசிர் பல வருடங்களாக லண்டனில் வசித்து வந்தார். முஷரஃபிற்கு இதற்கிடையே ஒரு யோசனை: "பெனாசீரை நாம் ஏன் ஆதரித்து அவரை பிரதமராக்கக்கூடாது; அதனால் நான் இராணுவ பதவியைத் துறந்தால் கூட நம்மீது எந்த சட்ட நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படாமல் அவர் நம்மைக் காப்பற்ற வாய்ப்பு உள்ளது ". இந்த யோசனையின் படி அவர் பெனாசீரை பாகிஸ்தானுக்கு வந்து அரசியலில் ஈடுபட கேட்டுக்கொண்டார். மேலும் அவர்மீது இருந்த ஊழல்வழக்குகளை எவ்வித காரணமும் காட்டாமல் தள்ளுபடி செய்தார் (இதுதான் பாக்கிஸ்தான்). அத்தோடில்லாமல் யாரும் அவர்மீது புதிய வழக்குகள் தொடரக்கூடாது என சட்டம் வேறு இயற்றினார் !!!!!!!!
இதனால் பெனாசீர் பாகிஸ்தான் திரும்பினார். (குறிப்பு: அவ்வாறு பெனாசீர் பாக்கிஸ்தான் திரும்பும்போது அமெரிக்கா சென்று ஆசிகள் பெற்று திரும்பியதை அனைவரும் இங்கு நினைவுகூறவேண்டும்).

இதற்கிடையில், இராணுவ பொறுப்பில் இருக்கும் முஷரஃப் போட்டியிடும் அதிபர் தேர்தலை பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் புறக்கணித்துவிட்டன. அவைகள் தங்களது ஆட்களைப் போட்டியாக நிறுத்தவில்லை. இத்தேர்தலில் போட்டியிட முஷரஃபை தகுதியற்றவர் என திர்மானிக்கும்படி வழக்குத் தொடரப்பட்டது.

முஷரஃ மட்டும் போட்டியிட்டதால் அவரும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருந்தார். ஆனால் நீதிமன்ற வழக்கு நடைபெற்று வந்ததால், அவரது வெற்றி அதிகார பூர்வமாக அறிவிக்கப்படவில்லை.

இவ்வழக்கில் தீர்ப்பு தனக்கு சாதகமாக இல்லை எனத் தெரிந்ததும் முஷரஃப் 'அவசர நிலை'யைப் பிரகடனம் செய்தார். இஃப்திகாரை வீட்டுகாவலில் வைத்துள்ளார்.

நவாஸ்ஷெரிஃப், இஃப்திகார், இம்ரான்கான் உள்ளிட்ட பலர் மக்களை கிளர்ந்தெழக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளனர். "மக்கள் தியாகம் செய்ய முன்வரவேண்டிய தருணம் இது" என இஃப்திகார் கேட்டுக் கொண்டுள்ளார்.

என்னைப் பொறுத்தவரை முஷரஃபின் வீழ்ச்சி தொடங்கிவிட்டது என்றுதான் கணிக்க முடிகிறது.