Wednesday, December 28, 2005

பூர்வீகர்கள் - இந்தியர்கள் - ஒரு கருத்தோட்டம்

சமீபத்தில் நண்பன் அவர்கள் ஒரு அருமையான சமூகப் பிரச்சனையைப் பற்றிய பதிப்பு ஒன்றினைச் செய்துள்ளார்கள். அதனைப் பற்றி மேலும் நான் இங்கு விவாதிக்கிறேன்

வலதுசாரி/சங்பரிவார்களின் 'பூர்வீக ஆரியர்கள் கொள்கை' (Aryan Non-invasion theory) -யில் அநேக விஷமங்கள் நிறைந்துள்ளன.

பலரும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற நாட்டில் திடீரென ஒரு சாரார்கள் எழுந்து 'நாங்கள் இந்த நாட்டின் பூர்வீகர்கள்' என வலியுறுத்துவதின் நோக்கம், அவ்வாறு தாங்கள் பூர்வீகர்கள் என்று அரசு இயந்திரங்களை ஒத்துக் கொள்ளச் செய்துவிட்டால், அந்த பூர்வீகத்தைக் காரணம் காட்டி தங்கள் சாதியக்கருத்துக்களை தேசியம் என்ற போர்வையில் அரங்கேற்றுவதுதான் என்பதைத்தவிர வேறெதுவுமில்லை.

அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர்களது தேசியமாக்கப்பட்ட சாதியக் கருத்துக்கள், அரசின் கொள்கைகளாக மாறும். பிறகு அரசு இயந்திரங்களான கல்வி-நிறுவனங்கள், ராணுவம், நீதி மன்றங்கள், காவல்துறை முதலியவற்றை இந்த அரசு கொள்கைகள் கொண்டு கைப்பற்ற இயலும் பின்பு இவைகளைக் கொண்டு எதுவும் செய்ய இயலும். இதுவே இவர்களின் நோக்கம்.

சில சமயங்களில் சங்பரிவாரத்தினர், 'ஆரியர்களை அந்நியர்கள் என்று வரலாறு கூறுவதால் அதனை ஆரியர்கள் என்ற முறையில் எதிர்க்கிறோம்; அதிலென்ன தவறு' என்று வாதிடுகின்றனர். இது ஒரு பூசி மெழுகும் வாதம். ஆரியர்களை அன்னியர்கள் என்று வரலாறு கூறவில்லை. ஆரியர்களைப் பற்றி 'மத்திய ஆசியாவிலிருந்து இந்தியத்துனைக் கண்டத்தில் குடியேறியவர்கள்' என்றே கூறுகிறது வரலாறு. அதற்காக இப்போதுள்ள ஆரியர்கள் அன்னியர்கள் என்று அர்த்தமல்ல. அதற்காக அவர்களை, 'மத்திய ஆசியாவான உஸ்பெக்கிஸ்தான், ஆர்மீனியா போன்ற நாடுகளுக்கு செல்லுங்கள்' என்று யாரும் கூறவில்லை. அவ்வாறு இருந்தும் அவர்கள் இதனைப் பற்றி பேசி, தாங்களை பூர்வீகர்கள் என்று அவர்கள் வலியுறுத்துவதன் நோக்கம், நான் மேலே கூறியது போல கொள்கை மேலாதிக்கத்திற்காகத்தான். அத்துடன் பிற்காலத்தில் படையெடுத்தவர்களாகிய ஆஃகானியர் / ஆங்கிலேயர்கள் மூலமாகப் பரவிய தத்துவங்களான இஸ்லாம் / கிறிஸ்தவம் போன்றவற்றைப் பின்பற்றுபவர்களை இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக ஆக்கவும் இந்த 'பூர்வீக ஆரியர்கள் கொள்கை' அரங்கேற்றப்பட்டு வருகிறது.

சங்கப்பரிவார்கள் உருவாக்கியுள்ள 'யார் இந்த நாட்டின் குடிமக்கள் ?' என்ற வரையறுப்பில், மக்களின் தாய் தந்தையர் இந்நாட்டினராக இருந்தால் மட்டும் போதாது; அவர்கள் பின்பற்றும் கொள்கை (அல்லது மதம்) இந்த நாட்டில் தொடங்கியதாக இருக்கவேண்டும். இது இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களின் குடியுரிமையைப் பரிக்கும் வரையறுப்பு.

இந்த நயவஞ்சக வரையறுப்பில் சீக்கியர்கள், சங்பரிவாரத்தினருக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும் குடிமக்கள் ஆகிறார்கள். மேலும் "சாதி" எனும் ஆரியக் கொள்கையை எதிர்த்த காரணத்தினால் ஒரு காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து அகற்றப்பட்ட புத்த சமயத்தைப் பின்பற்றுபவர்களும் இந்த புதிய வரையறுப்பில் ஆரியர்களுக்குப் பிடிக்காவிட்டலும் இந்தியக் குடிமக்களாகிறார்கள். இந்த கையறு நிலையைப் போக்கவும், சாதி முறைகளைக் கட்டிக் காக்கவும் ஆரியர்கள் மற்றொரு கொள்கையையும் தயாரித்து இந்த 'பூர்வீக ஆரியர் கொள்கை'-யுடன் தருகிறார்கள். அதுதான் 'புத்தரைப் பத்தாவது அவதார'-மாக்கும் கொள்கையாகும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் பெளத்தம் மற்றொரு கொள்கையாகயிராமல் ஆரியக் கொள்கையின் ஒரு அங்கமாகவே கருதப்படும். இவ்வாறு ஆரியர்களால் அனைத்து வழிகளிலும் சிந்தித்து உருவாக்கப்பட்டக் கொள்கைகள்தான்...

(1) 'பூர்வீக ஆரியர்கள் கொள்கை',
(2) 'இந்தியக் குடிமக்கள் கொள்கை' மற்றும்
(3) 'புத்தர் - பத்தாவது அவதாரக் கொள்கை'.

சில வருடங்களுக்கு முன் Frontline-ல் வந்த, சிந்துவியலை (Indology) தன் ஆராய்சிப் பாடமாகக் கொண்ட இரு ஹார்வர்டு பல்கலைக் கழக பேராசிரியர்களின் (Witzel & Farmer) ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையைப் பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகின்றேன் [1].

தங்களது கொள்கைளை எந்த தவறான யுத்திகளைக் கடைபிடித்தும் நிறுவ ஆரிய-சக்திகள் தயாராக உள்ளன என்பதை இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை வெளிக்கொணர்ந்து இருந்தது.

இந்த ஆரியர்களது வருகை ஏறத்தாழ கி.மு. 1500-ல் நடந்தது என்று வரலாறு மற்றும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி முடிவுகள் கூறுகின்றன. ஹரப்பா நாகரீகம் கீ.மு. 5500 முதல் கிமு 3500 வரை ஓங்கி இருந்தது. N. S. இராஜாராம் மற்றும் ஜா என்பவர்கள் ஆரியக் கொள்கையை ஒட்டி, 'வேத காலம் என்பது ஹரப்ப நாகரீகத்திற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் முற்பட்டது' என்றும், "ஹரப்ப நாகரீகம் என்பது பிற்கால வேதகால நாகரீகம்' என்றும் வாதிட்டனர். இவ்வாறு வாதிட்டு, 'இந்த வேத கால இலக்கியங்களின் முறைப்படி, ஹரப்பா நாகரீகத்தின் எழுத்துமுறையை புரிந்து கொள்ளும் உத்தியை உருவாக்கலாம்' என்று கூறி புத்தகத்தினையும் வெளியிட்டு இருந்தனர். அவர்களின் அந்த புத்தகத்தின் மீதான விமர்சனமே இந்த ஹார்வர்டு பேராசிரியர்களான விட்சல் & ஃபார்மர் என்பவர்களின் ஆய்வுக்கட்டுரை.

இந்தியாவிற்கு குதிரை அறிமுகமானது ஐரோப்பாவிலிருந்துதான் என்பது தொல்பொருள் ஆய்வு முடிவு. அலெக்சாண்டர் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்தபோது அவனது குதிரைப் படையைக் கண்டு புருஷோத்தமன் படை பயந்தது என்பது வரலாறு. இவ்வாறிருக்க பல இந்திய இதிகாசங்களில் குதிரையைப் பற்றிய சம்பவங்கள் வருவதால் அந்த இதிகாச இலக்கியங்கள் பிற்காலத்தில் எழுதப் பட்டவையாகவே இருக்கும் என்பதற்கு மொழியியல் வல்லுனர்களின் (linguists) கருத்து. ஆரியக் கொள்கைவாதிகளுக்கு இந்த கூற்றின் மீது ஒரு கண். இந்த கூற்றினை எவ்வாறாவது பொய்யென ஆக்குவது என்று தீர்மானித்து, இராஜாராம் & ஜா-வினை புத்தகம் எழுத ஏவிவிட்டிருந்தனர். இதில் என்ன கூத்து என்றால், இராஜாராம் & ஜா மொழியியல்/சிந்துவியல் வல்லுனர்களில்லை. இராஜாராம் என்பவர் ஒரு NASA விஞ்ஞானி. ஜா- எனப்படுபவர் சமஸ்கிருதத்தில் சில நூல்களை எழுதியவராம். இவர்களைக் கொண்டு ஆரியர்கள் முயன்றுள்ளனர்.

இவர்கள் செய்தது என்ன வென்றால் ஹரப்பா முத்திரைகளில் காணப்படும் காளை மாட்டினை, "கணிப் பொறியைக் கொண்டு ஆராய்கிறோம்' என்று அதனைக் குதிரையாக்கிவிட்டு, 'இந்தியாவில் ஹரப்பா காலத்திலேயே குதிரையிருந்தது' என்று தாங்கள் எழுதிய புத்தகத்தில் பொய்யால் நிறுவ முயற்சித்திருந்தனர். அதனை இந்த ஹார்வர்டு பேராசிரியர்கள் வெளிக் கொணர்ந்ததும், அவ்ர்கள் சாயம் வெளுத்தது. அதற்கு பிறகு ராஜாராமே Frontline-ல் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார் [2]. நடந்த தவறை ஒத்துக்கொண்டார். பழியை ஜா-என்பவர் மீது போட்டுவிட்டு தான் தப்பித்துக் கொள்ள முயன்றிருந்தார். இதில் மேலும் என்ன கூத்துவென்றால், இராஜாராம் & ஜா தங்களது புத்தகத்தை 'ஐராவதம்'-மகாதேவன் எனும் புகழ் பெற்ற தொல்பொருள்/சிந்துவியல் நிபுணரிடம் ஆய்வுக்காக அனுப்பியபோது அவரிடம் அனுப்பப் பட்ட பிரதியில் இந்த குதிரை கலாட்டாவை காட்டாமல் மறைத்துவிட்டனர். அவரது பெயரையும் தன் புத்தகத்தின் வாதத்திற்காகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர். இதனை 'ஐராவதம்'-மகாதேவனே மற்றொரு நேர்காணலில் கூறியுள்ளார் [3].

தனது வெறித்தனத்தை அரங்கேற்ற எதையும் செய்ய தயாராக உள்ளனர் இந்த ஆரியக் கொள்கைவாதிகள். மேலும் இது பற்றி ரோமிலா தாப்பர் அவர்களின் குறிப்பினையும் ஆர்வமுள்ள வாசகர்கள் படிக்கலாம் [4].

(பி. கு. இந்த கட்டுரையின் ஒரு பகுதி நண்பன் அவர்களின் கட்டுரையில் பின்னூட்டமாக இடப்பட்டுள்ளது)




சுட்டிகள்

[1 ] விட்சல் & பார்மர், 'ஹரப்பாவில் ஒரு குதிரை நாடகம்', Horseplay in Harappa, Frontline, volume 17, issue 20, 2000

[2] இராஜாராமின் பதிலுரை, Frontline, volume 17, issue 23, 2000

[3] ஐராவதம் மகாதேவனின் பதிலுரை, Frontline, volume 17, issue 23, 2000

[4] புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர், ரோமிலா தாப்பர் அவர்களின் குறிப்பு, Romila Thapar, Hindutva and History, Frontline, volume 17, issue 20, 2000

Sunday, December 25, 2005

நிற வெறியை எதிர்த்து

ஒரு தென்னாப்பிரிக்கரால் எழுதப் பட்ட கவிதை - என்று நான் மின்னஞ்சல் வழியாகப் பெற்றது.


நான் ஒரு கறுப்பன், பிறப்பிலிருந்து;

நான் ஒரு கறுப்பன், வளர்ந்த பின்னும்

கோடையிலும் நான் கறுப்பன்

குளிரிலும் நான் கறுப்பன்

நான் அச்சத்திலும் கறுப்பன்

நோயுற்றபோதும் கறுப்பன்

மரணிக்கும்போதும் கறுப்பன்

அனால், வெள்ளையனே !

நீ பிறந்தவுடன் இளஞ்சிவப்பு

வளர்ந்தவுடன் வெள்ளை

கோடையினில் சிவப்பு,

குளிரினில் நீலம்

நோய்வாய்பட்டால் பச்சை

அஞ்சும்போது மஞ்சள்

மரணப்படுக்கையில் சாம்பல் நிறம் -என்று

பல நிறம் கொண்ட வெள்ளையா !

என்னைப் பார்த்து 'நிறமுடையவன்' என்கிறாய்

நீ கொண்டுள்ள நிறவெறி எந்த நிறத்திற்காக ?

Tuesday, December 20, 2005

திருக்கை மீன்

நஞ்சை புஞ்சை மிகு தஞ்சை மாவட்டம். அது தன்னை எண் திசைகளிலிருந்தும் அண்மியவர்களுக்கு தன் தனிச்சிறப்பினை பல காட்சிகள்-நிகழ்ச்சிகள் மூலம் தெரிவித்து அவரிடம் பல விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் காரணி. சாலைகளை இடமிருந்து வலமாகவும் மறுமுறையிலும் பாலங்களின் கீழ் குடைந்து செல்லும் ஆறுகள், காற்றின் வருடலில் சிலிர்க்கும் பச்சை மற்றும் மஞ்சள் நிறங்களில் விரிக்கப்பட்ட வயல்வெளிகள், மேலும் இத்தாளின் இவ்விடத்தில் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் காணப்படும் புகழ்ச்சியணி வரிகளைக் கொண்டு நிரப்பிக்கொள்க. ஆனால் ஆறுகள் வறண்டுள்ளபோது: நீங்கள் கேட்ட-படித்த சோகக் கதைகள் அனைத்தும் இங்குதான் நிகழ்ந்தவை என்பதைத் தெரிந்துகொள்க.

பெத்தான் புரிந்து கொண்டான், ஏன் அவனது நண்பர்கள் அவனை வேலைக்கு அழைத்துக் கொண்டு செல்லவில்லை என்பதை. ஆனால் இது போன்ற காரணங்கள் அங்கு சாதாரணம் என்பதால், அது அவனது மனதில் அதிக மாற்றங்களை ஏற்படுத்திவிடவில்லை. பெத்தான், வேளான்மை சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து நுணுக்கங்களையும் அறிந்தவன்.
இருவர் செய்யும் வேலையை அவனொருவனே செய்து முடித்துவிடும் ஆற்றலைப் பெற்றவன். அனைத்திற்கும் மேலாக 'முதலாளிக்கு உண்மையானவன்' என்ற பெயரையும் பெற்றிருந்தான். இந்த பெயரின் விளைவுகள் நண்பர்களின் வட்டாரத்தில் பாதகமாகவே இருந்தது. அதற்கு அவர்கள் பொறாமைப் படுகிறார்கள் என்று அர்த்தமல்ல. அதன் காரணம் வேறு.

முதலாளி விவசாயத்துடன் வேறு ஏதொ தொழிலையும் செய்துவருபவர். பெத்தானுக்கு அது பற்றி தெளிவு கிடையாது. அவர் ஏதோ வேலைக்குச் செல்கிறார் என்று மற்றுமே தெரியும். முதலாளிக்கு விவசாயத்தால் வருவாய் என்று ஏதும் கிடையாது என்றாலும், 'பல தலைமுறையாக அவரது குடும்பத்தில் உள்ள ஒரு வேலி நிலம்' என்ற எண்ணம் அவரை விவசாயத்தில் ஈடுபடுத்தியிருந்தது. அதிக பச்சமாக போட்ட பணத்தை எடுத்துவிட முடியும். சில சமயங்களில் அதுவும் சிரமம். பாரம்பரிய நல்லுணர்விற்காகவே விவசாயம் செய்து வருபவர்களில் அவரும் ஒருவர். 'உணவு பயிர்களை உற்பத்தி செய்கிறோம்' என்ற மனநிறைவேயன்றி வேறில்லை. இந்த 'மன நிறைவு' எனும் உணர்வு, பாரம்பரிய உணர்வுடன் அவரது மனத்தில் வலுவாக இருந்து வந்தது. துணைத் தொழிலற்ற மற்ற பலருக்கு வேளாண்மைக் கடினமென்றாலும் இவ்வுணர்விற்காகவே அதைப் புரிந்து வருகின்றனர். ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், இப்பகுதிகளில் நிலங்கள் வரப்புகளைக் கொண்டு உடைந்திருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம் என்பது விளங்கும்.

பெத்தான் தன்னால் முடிந்தவரை அனைத்து வேலைகளையும் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான ஆட்களைக் கொண்டு முடித்துவிடுவதால் முதலாளியின் நன்மதிப்பினைப் பெற்றவனாக இருந்தான். அவனது இச்செயல்தான் அவனது நண்பர்களின் சலசலப்பிற்குக் காரணமாக இருந்தது. இதனால் அவரவர்களின் பண்ணைகளில் நடைபெறும் வேலைகளில் பெத்தான் வேலையாற்ற முடியாமல் இருந்தது. அவன் வேலைப்பார்க்கும் பண்ணை நொடித்திருக்கும் அந்நிலையில், வேறு சில பெரும்பண்னைகளில் வேளாண்மை சிறப்பாகப் பாய்ந்துக் கொண்டிருந்தது, ஆழ்குழாய் கிணறுகளின் உதவியுடன். ஆனால் பெத்தான் தன் பண்ணையில் பெற்றிருக்கும் உரிமையளவிற்கு பெரும்பண்ணைகளில் வேலைப் பார்க்கும் மற்றவர்கள் பெற்றிருக்க முடியாது. பெரும்பண்ணைகளில் முதலாளிக்கும் வேலையாட்களுக்குமிடையில் 'காரியக் காரர்' எனும் பதவியுள்ளதே! அப்பதவியினை அவனோ அல்லது அவன் போன்றவர்களோ வகிக்கமுடியாது; வாழும் மரபுக்கொடுமைகளுக்கு நன்றி. ஆனால் பெத்தான் தான் வேலை பார்க்கும் பண்ணையில், கோடைப் புழுதி அடிப்பது முதல், அண்டை வெட்டுதல், நீர்வைத்தல், விரைத்தெளித்தல், நடவு, களையெடுத்தல் போன்ற அனைத்து வேலைகளுக்கும் நாட்களையும், ஆட்களையும் குறிக்கும் உரிமையைப் பெற்றிருந்தான்.

அனைத்து வேலைகளிலும் அவனுக்கு மிகுந்த ஆர்வமிருப்பினும், தான் மட்டுமே பார்த்து முடித்துவிடும் வேலைகளின் மீது அவனுக்கு அதி மிகுந்த ஆர்வமுண்டு. அவைகளிலும் அவனுக்கு பிடித்தமான வேலை - பயிர்களுக்கு துத்தநாக சல்ஃபேட் தெளிப்பதுதான். அது ஏனோ அவனுக்குப் பிடித்தமானதாக இருந்தது. அது ஆரஞ்சு நிறத்தில் இருப்பதால் கூட இருக்கலாம். மற்ற உரங்களைப் போல அல்லாமல் நிறம்கொண்ட உரமாக அது இருந்தது. வேறு எந்த பண்ணையிலும் அடிக்கப் படாத உரத்தை முதலாளி தன் பண்ணையில் அடிப்பதாக அவனுக்கு ஓர் உணர்வு. அதனால் அப்பண்ணையில் உள்ள பயிர்கள் அதிக நலத்துடன் இருப்பதாகவும் அவன் உணர்ந்தான். முதலாளி அவ்வுரத்தினை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டால் அவனுக்குக் கொண்டாட்டம்தான். அதிகப் பரவசத்துடன் முகத்தில் ஒரு துண்டினைக் கட்டிக்கொண்டு வயலில் இறங்கி தெளிக்க ஆரம்பித்துவிடுவான். முகத்தில் துணியினைக் கட்டிக் கொள்வதற்குக் காரணம், அவனைப் பொருத்தவரை உரத்திற்கும் பூச்சிக்கொல்லிக்கும் உரத்திற்கும் அதிக வேறுபாடு கிடையாது. அனைத்தும் உயிர்கொல்லிதான்; அசோஸ்ஃபைரில்லம் எனும் நுண்ணுயிர் உரம் கூட. அவனது இச்செயலைப் பார்த்து முதலாளி நகைக்கும்போது கூட அவன் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பினைச் சிரித்துவிட்டு தான் செய்வதைத்தான் செய்வான்.

ஆற்றில் வெள்ளம் இருந்தால், வாழ்கையும் வெல்லம் போலவே இருக்கும். வயல் அவனது புறவாழ்க்கையாக இருந்ததுபோல பட்டு அவனது அகவாழ்க்கையாக இருந்தாள். அவளுக்கும் அவனது முதலாளின் வீட்டில்தான் வேலை. மனமகிழ் நேரங்கள் அவ்வப்போது இருந்து கொண்டிருந்தன.

"சாராயம், கள்ளு குடிக்காத பயல் ஒருத்தன் கூட கிடையாது, அனால் உன் வீட்டாண்டான் இருக்கான்" என்பது போன்ற தன்னை மெச்சும் வரிகளைக் கூறி அவளுடன் ஊடல் கொள்வான். அவனது நாள் கூலி வெளவால், செப்பிலி போன்ற மீன்களை வாங்கும் அளவிற்கு போதுமானதாக இல்லாவிட்டாலும், பலப்பொடி, திருக்கை மீன் போன்ற மலிவான மீன்களையாவது வாங்கும் அளவிற்கு இருந்தது. திருக்கை மீனை விரும்புவோர் மிகக் குறைவு என்பதால் அது மலிவாகக் கிடைக்கக் கூடியதாக இருந்தது. பெத்தான் போன்றவர்களுக்கும் மீன் கிடைக்கவேண்டும் என்பதற்காக மீன் விற்பவரும் அவைகளை தினமும் கொண்டுவந்து தெருவோரத்தில் அமர்ந்திருப்பார். இருப்பினும் முதலாளிவீட்டில் வெளவால் மீன் சமைக்கப்படும்போது அவ்வப்போது பட்டுவின் மூலமாக இவர்கள் வீட்டிற்கும் மறுநாள் வரும். வாழ்கை சற்று எளிதானதாகவே இருந்து வந்தது; ஆற்றில் நீர் இருக்கும்போது.

அவனது கெட்ட செயல் என்று கொண்டால், அது அவனது அரசியல் மாநாட்டிற்கான பயணம்தான். ஆண்டுக்கொரு முறை முதலாளியிடம் வழிச் செலவுக்கான தொகையினைப் பெற்றுக்கொண்டு சென்னை, மதுரை, திருச்சி போன்ற ஊர்களுக்கு மற்றவர்களுடன் லாரி ஏறிச் சென்று விடுவது வழக்கம். அவனது அச் செயல் அவனது முதலாளிக்கும் பிடிக்காத செயலாகவே இருந்தது. அவனது பிடிவாதம் அவனுக்கு தொகையினை பெற்றுக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. இதுவும் ஆற்றில் நீரிருக்கும்போதுதான். தற்போது நிகழ்ந்து வரும் வறட்சியினால் முதலாளி மறுத்துவிட்டிருந்தார். ஒட்டுமொத்ததில் அவனுக்கு ஒரு விரும்பாத ஓய்வு நிகழ்ந்துவந்தது.
வழக்கமாக குறுவைப் பட்டம் மட்டுமே நீரின்மையால் பாதிக்கப்படும். ஆனால் சென்ற ஆண்டு முதல், மூன்று பட்டங்களுக்கும் நிலம் தரிசுதான். பெத்தான் போன்ற பலரின் நிலையும் திண்ட்டாட்டம்தான். அவன் தனக்குப் பிடித்த திருக்கை மீன் சாப்பிட்டு பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. பலர் வீட்டுப் பொருட்கள் அடகுக் கடைக்குச் செல்லும் அளவிற்கு உயர்ந்தவையாக இல்லாவிட்டாலும், பெட்டிக் கடைகளில் வட்டியை அடகுக் காத்துக்கொண்டிருந்தன. வட்டிக் காரர்களும் ஜரிகை ஏறிய பட்டு வேட்டியுடன் தெருக்களில் உலவிக்கொண்டிருந்தனர். வயல் வேலைப் பார்ப்பவர்களைவிட கட்டிட மற்றும் தச்சுத் தொழிலாளர்களின் நிலை ஒப்பீட்டில் சற்று மேலாகவே காணப்பட்டது. ஒருபுறம் வயல்கள் கட்டிட மனைகளாக மாறும் நிலையில், மரபுக் கொடுமைகளோ பெத்தான் போன்றவர்கள் தொழில் மாற அவ்வளவு எளிதில் அனுமதிப்பதில்லை. அவ்வப் போது வாழ்கையை தாங்களாகவே முடித்துக் கொள்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். பெத்தான் வட்டிக் கொடுமைக்கு ஆளாகியில்லாததால் அவனுக்கு அவ்வெண்ணம் வந்ததில்லை.

"இந்தா..., இதை சாப்பிட்டுவிட்டு எடு; ஐயா வீட்டுல குடுத்தாங்க ..." என்று கூறிவிட்டு, ஒரு தூக்குக் குவளையை அவனருகில் வைத்துவிட்டுச் சென்றாள் பட்டு.

பெத்தான் அதைத் திறந்தான். அரைக் குவளைவரை நீர்சோறும், அதன்மேல் ஒரு கிண்ணத்தில் குழம்பும் இருந்தது.

அக்கிண்ணத்தை வெளியிலெடுத்தான் பெத்தான்.

அதில் ஒரு மீன் துண்டு கிடப்பது தெரிந்தது.

அது... ஒரு திருக்கை மீன் துண்டு.

"ஆண்டை வீட்டிலிருந்தா ? ... அவங்க வீட்டில் என்றைக்கு இதை வாங்கினார்கள்..?" அவன் சற்று நேரம் மெளனமாக இருந்தான். தன் முதலாளியையும் வறுமை சென்றடைந்துள்ளது போல உணர்ந்தான்.

அவனது பார்வை தூரத்திலிருந்த எஞ்சியுள்ள அந்த துத்தநாக சல்ஃபேட்டின் மீது நிலைத்திருந்தது. அவன் ஏதோ எண்ணத்துடன் சற்றே எழுந்து அதை நோக்கி நடந்தான். ஆனால் ... அவனுக்கு அன்றுவரைத் தெரியாது... துத்தநாக சல்ஃபேடு வெறும் உரம்தான்; பூச்சுக் கொல்லி அல்ல என்று.

Wednesday, September 21, 2005

இளவரசியைத் தேடி - சிறுகதை

பகல் ரயில் பயணம் எனக்குப் புதிதல்ல. ஆனால் இது போன்ற பயணத்தில் நேரத்தைக் கழிப்பது மிகச் சிரமமானதொன்று. பலர் குழுக்களாக, குதூகலத்துடன் பேசிக் கொண்டு செல்வர். மேலும் சிலர் படிப்பதில் மூழ்கியிருப்பர். வேறு சிலர் புதிய நட்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டு மின்னஞ்சல் முகவரிகளையும், தொலைப்பேசி எண்களையும் பகிர்ந்துக்கொண்டு செல்வர். ஆனால் நான் தனியாக கனவுகள் பல கண்டுக் கொண்டு செல்வது வழக்கம். இப்பழக்கம் எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாட்களிலிருந்தே தொற்றிக் கொண்டதொன்று.

என் படிவத்திற்கேற்றவாறு என் பயணக் கனவுகளும் மாறுபட்டு வரும். செயற்கரிய செயல் வீரனைப் போலவும், புரட்சியாளனைப் போலவும் என்னைப் புனையக் கூடியவைகளாக அவை இருக்கும். முன் பதிவு செய்த பயணச் சீட்டுடன் ரயிலுக்காகக் காத்திருந்த அந்த நேரம் உட்பட, ஏறத்தாழ என் கனவுகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு பெண்ணை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுவது பற்றியே இருக்கும். அந்த கனவுகளில் தீயவன் யாரேனும் இருந்தால், என்னையும் அறியாமல் அவன் இராஜராஜனைப் போலவே இருப்பான்.

இராஜராஜன் என் பள்ளிப் பருவத்து நண்பன். அவனுக்கும் எனக்கும் ஒரே பெண்ணைப் பிடித்திருந்தது. இது போல பலர் நிஜ வாழ்க்கையிலிருந்து என் கற்பனையில் நுழைந்துவிடுவர்.

அன்று வீட்டிலிருந்து ரயில் நிலையத்துக்கு கிளம்பும்போது கூட என்னுடன் ஒரு பெண் பயணம் செய்யப்போவதுபோல் கற்பனை செய்திருந்தேன். ஆனால் இது போன்ற எதிர்பார்ப்புக் கனவுகள் ஏமாற்றத்தையே தந்திருந்தன. என் நேரம்.... காலாட்படையாட்களும், அரசியல்வாதிகளுமே பயணம் செய்வார்கள்.

இரயில் வந்ததும் அனைவரும் ஏறினோம். ஜன்னல் அருகிலிருந்த என் இருக்கையில் நான் அமர்ந்தேன். எதிர் இருக்கையில் ஒரு வயதானவரும், என்னருகில் என் சக வயதுக்காரனும் அமர்ந்தனர். நான் கற்பனையை உடனே ஆரம்பிக்கவில்லை. விற்பவர்கள் வந்து செல்லும்வரைக் காத்திருந்தேன்.

என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த பெரியவர் மெளனத்தைக் கலைத்தார்.

'நீங்க எங்க இறங்கனும் ?'

'சென்ட்ரல்', என்றேன்.

'உங்களுக்கு சென்னைப் பற்றி நன்குத் தெரியுமா ?'

'தெரியும்'

'சென்ட்ரலிலிருந்து மந்தைவெளி போகனும்னா எந்த வண்டியில ஏறனும் ?'

முன்னூறு கிலோமீட்டருக்கு முன்னாடியே பெரியவர் கவலைப் பட ஆரம்பித்துவிட்டார். பதில் கூறினால் அறுவையை ஆரம்பித்துவிடுவார் என்று எண்ணி மெளணம் சாதித்தேன்.
தேநீர்க்காரரும், உலர்ந்த உணவு பொருட்கள் விற்பவரும் வந்து சென்றனர். பயணச் சீட்டாய்வாளர் வந்து செல்லக் காத்திருந்தேன். எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தவனின் கவனத்தை சற்றூ தூரத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண் கவர்ந்திருந்தாள். அவளொன்றும் பேரழகு கிடையாது; என்றாலும் அவன் கவனம், அவள் மீதே அடிக்கடி சென்றுக் கொண்டிருந்தது.

எதைப் பற்றி கற்பனை செய்வது. அனத்துவிதமான கற்பனைகளையும் இதற்கு முன்பே செய்தாகிவிட்டது. மீண்டும் ஒரே மாதிரி கற்பனை செய்வதில் களிப்பு ஏற்படுவதில்லை.

பயணச் சீட்டு ஆய்வாளர் வந்து சென்றார். என் கனவு, என்னையும் அரியாமல், என் சொந்த ஊரிலிருந்து ஆரம்பமானது.

நான் கிணற்றில் நீரிரைத்துக் கொண்டிருந்தபோது என்னருகில் ஓர் ஒற்றன் வந்து ஒரு ஓலையை என்னிடம் நீட்டினான். குலோத்துங்க சோழனின் முதன்மை மந்திரியால் அவ்வோலை எனக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தது.

இளவரசி கடத்தப்பட்டுள்ளதையும், அது பற்றிய செய்திகளையும் விளக்கிய பிறகு, இறுதியில் என் உதவியைக் கேட்டு அக்கடிதம் முற்றுப் பெற்றிருந்தது. கடத்திச் சென்றவன் வழக்கம்போல இராஜராஜனைப் போலவே என் கற்பனையில் தெரிந்தான். உடனே அவசரமாக உடையை அணிந்து கொண்டு குதிரையில் புறப்பட்டேன்.

பக்கத்திலிருந்தவன் திடீரெனெ எழுந்தவுடன் என் கனவு கலைந்தது. அப்பெண் ஜன்னல் கதவுகளை மூட முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அது இவனால் மூடப்பட்டது. இட்லிக்காரர் மீண்டும் மீண்டும் வந்து இடையூறு செய்ததால் ஏற்பட்ட வெறுப்போ என்னவோ, இராஜராஜன் இந்த இட்லிகாரர் சாயலைச் சற்றே பெற்றிருந்தான்.

அரண்மனைக்குச் சென்று முழுச் செய்திகளையும் கேட்டறிந்து, வாழ்த்துக்கள் பல பெற்று, கடத்திச் சென்றவர்களின் குதிரைச் சுவடுகளைப் பின் பற்றி என்குதிரையில் புறப்பட்டேன். குதிரைச் சுவடு, மகத நாட்டுக்குச் செல்லும் வணிக பாதையில் சென்று முடிந்தது (அட, மகத நாடு...! பல அம்புலிமாமா கதைகளில் வரும் நாட்டின் பெயர்..!).

கற்பனை மிகச் சுவராசியமாகச் சென்றுக் கொண்டிருந்தது.
ஜன்னல் வழியாகத் தெறியும் குன்றுகளிலெல்லாம் என் கற்பனை நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தேன். பல தந்திரத் திட்டங்களை (பெரும்பாலும் சாண்டில்யன் கதைகளில் கூறப்படுபவை) வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தி, இளவரசி அடைத்துவைக்கப்பட்டுள்ள அந்த மர்மக் கோட்டையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

இடையில், இரயில் போகும் அவ்வழியில், ஆறு ஒன்று வறண்ட நிலையில் தென்பட்டது.

இளவரசியைத் தேடும் என் மேலான பணிக்கிடையில்.....
நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடும் அவ்வாற்றில் அடித்துச் செல்லப்படும் அழகிய பெண் ஒருவள் என்னால் காப்பாற்றப் பட்டாள்'. (கற்பனையில் தான்).

பக்கத்திலிருந்தவன் திடீரெனெ தன் கைகளை ஒரு திசையில் நீட்டியவுடன், மீண்டும் நான் கனவு கலைந்தேன். அப்பெண்ணின் தண்ணீர்க் குடுவை கீழே சாய்ந்து உருள்வதை அவளிடம் காட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

கோபத்துடன் எழுந்து நுழைவாயிலை நோக்கி நான் செல்லும்போது உள்ளூர எனக்கோர் எண்ணம், 'சாதாரணமான இவளுக்கே இவன் இவ்வளவு வியக்கிறான்; இளவரசியைக் காணோம் என்றால், இவன் போன்றவர்கள் எத்தனை பேர் கிளம்புவார்களோ ?'

வாயிலில் நின்றுக்கொண்டிருக்கும்போது என் கற்பனைத் தொடர்ந்தது.

தூரத்திலிருந்த குன்றை மிகச் சிரமப்பட்டு ஏறிக் கடக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தேன். குன்றின் மீது ஏறியவுடன் .... அதன் மறுபக்கத்தில், நிறைய பேர் குதிரைகளில் சென்றுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். எனது கற்பனை என்னையும் அறியாமல் சென்றுக் கொண்டிருந்தது. என் குதிரையை வேகமாக செலுத்தி அவர்களில் ஒருவனை அடைந்தேன்.

'எங்கு செல்கிறாய் ?'

'இளவரசி காணாமல் போய்விட்டாள். இத்திசையில்தான் கடத்தியவர்கள் சென்றிருக்கக் கூடும். நான் அவளைத் தேடி அழைத்துவர அனுப்பப்பட்டுள்ளேன்'

அவனது இப்பதில் என்னை நிலைக் குலையச் செய்தது. 'எனக்கு இணையாக இத்தனை பேருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, செய்திகளை அனுப்பியுள்ளார்கள்', என்று ஏமாற்றத்துடன் எண்ணினேன்.

அல்லது என் கற்பனையின் போக்கு சரியில்லையோ ?
கற்பனையை மீண்டும் வீரம் மற்றும் காதல் நிரம்பியதாக திருத்த முயற்சித்தேன். தூரத்தில் தெரிந்த அக் குன்றை மீண்டும் மிகச் சிரமப்பட்டு ஏறினேன். அப்பா, நல்ல வேளை..., அங்கு என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இளவரசியைத் தேடிச் சென்றுக் கொண்டிருக்கவில்லை.

மிக மகிழ்ச்சியுடன் குதிரையை குன்றின் இறக்கத்தில் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது...., எனக்குப் பின்னால் தூரத்தில் குதிரைகளின் காலடி ஓசைக் கேட்டது. நான் திரும்பிப் பார்க்கையில் பல குதிரை-வீரர்கள் அந்த இறக்கத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் நான் சற்று நேரத்திற்கு முன் சந்தித்த அவனே தான்.

என் கனவு மீண்டும் கெட்டது.

நான் மீண்டும் மீண்டும் கனவு காண எவ்வளவோ முயற்சித்தும், அந்த குதிரையாட்கள் இல்லாமல் என்னால் கனவு காண முடியவில்லை. அவர்களும் எங்கிருந்தோ எனக்குப் போட்டியாக வந்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்பொழுது எனக்கு ஒரு எண்ணம்: ஏன் நான் மட்டும் இளவரசியைத் தேடிச் செல்லவேண்டும். என் நோக்கம் இளவரசியைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதா ? அல்லது அவள் காதலைப் பெற வேண்டும் என்பதா ? நான் கனவு மீதான ஈடுபாட்டினை இழந்தேன். மற்ற குதிரை வீரர்களும் தோன்றும் அக்கனவினை என்னால் அவ்வளவு லேசாக தொடர முடியவில்லை.

எனது இருக்கைக்குத் திரும்பிச் சென்று உட்கார்ந்தேன். பெரியவர் ஜன்னல் வழியாக குன்றுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்து,

'இருபத்தொன்று என்று எண்ணிட்ட பேருந்துகள் மந்தைவெளி போகும்', என்றேன்.

பல மணி நேரம் கழித்து நான் அளித்த அப் பதிலைக் கேட்டு வியப்புடன் என்னை நோக்கித் திரும்பினார் அவர்.

Thursday, September 15, 2005

பூனை - சிறுகதை

பூனை - சிறுகதை


அன்று மாலை ஜன்னல் அருகில் அமர்ந்தவாறு அன்றைக்குறிய வீட்டுப் பாட வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்தாள் ராஜி. அவைகள் அவள் படிக்கும் ஐந்தாம் வகுப்பிற்குறியதைவிடச் ச்ற்று அதிகம்தான். ஆனால் அவள் டீச்சரின் கையிலிருக்கும் நீண்ட மெல்லிய பிரம்பு, அவளுக்கு வீட்டுப்பாடத்தின் மீது அதிக அக்கறையையும் பயத்தினையும் கொடுத்திருந்தது. அன்று, அவளால் அவைகளை அதிக ஈடுபாட்டுடன் செய்யமுடியவில்லை. காரணம் - எதிர்த்த வீட்டு வனஜா. அவளுடன் பள்ளியில் நிகழ்ந்த வார்த்தைப் பரிமாற்றம் மனதில் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், இடையிடையே அவளுக்கு உற்சாகமளிப்பது அவளருகில் அமர்ந்திருந்த பூனை. அதனுடைய அனைத்துச் செயல்களும் அவளைப் பொருத்தவரை அழகுதான். அது கொட்டாவி விட்டாலும், சோம்பல் முறித்தாலும் அதனைக் கண்டு புன்முறுவல் அளிப்பதோ அல்லது அதனை வருடி விடுவதோ அவள் வழக்கம். அவள் அதற்கு குறிப்பிட்ட பெயர் எதுவும் வைக்கவில்லை. வெவ்வேறு சமயங்களில் வெவ்வேறு பெயர்களைக் கொண்டு அழைப்பாள். (ஏய், மியாவ், பூனை, பூஸ் ...).


அந்த பூனையை அவளது தந்தையிடமிருந்து வரும் எதிர்ப்புகளுக்கு இடையில் அதை வளர்த்து வந்தாள். அது, பல நேரங்களில் பால் பாத்திரத்தைத் தள்ளிவிட்டு பால் குடிக்குமாகையால், அதனை பல முறை கோணிப் பையில் போட்டு வெகு தூரத்திற்கு கொண்டு சென்று விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறார், அவளின் தந்தை. அனால் சில மணி நேரங்களில், அது ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, தன் கோபத்தை ராஜியிடம் காட்டிவிட்டுச் சென்றுவிடுவார். அனால் ராஜியைப் பொறுத்தவரை அது சில வீரச் செயல்களைப் புரிவதாகவே கருதினாள். அவளது தாய் நடுநிலை வகித்தாலும், தந்தை சமாளிப்பதற்குச் சற்று சிரமமானவராகவே தென்பட்டார்.


பூனை, தன் கண்களை மூடித்திறப்பதும், தன் காதுகளைப் பின்னோக்கி அசைப்பதும் மிகச் சாதாரணமான செயல்கள். ஆனால் அவைகள் அவளைப் பொறுத்தவரை மிகவும் அர்த்தம் பொதிந்தவை. அவைகளை, 'ஆம்' மற்றும் 'இல்லை' என்பதன் சைகைகளாகக் கருதி, அதனுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பது, ராஜியின் பொழுதுபோக்கு.


அது கண்களை மூடினால் 'ஆம்' என்றும், காதுகளை அசைத்தால் 'இல்லை' என்றும் பொருளாம். 'ஆம்' அல்லது 'இல்லை' என்று ஒரு வார்த்தையில் பதிலளிக்கக் கூடிய கேள்விகளைக் கேட்டு அதன் பதிலைத் தெரிந்து கொள்வாள்.


'அப்பா புது புத்தகம் வாங்கிக் கொண்டு வருவாங்களா ?' -- ராஜி

'ஆமாம்' -- பூனை ( கண்களை மெல்ல மூடித்திறந்த்தது).

'நாளைக்குப் பள்ளியில் டீச்சர் என்னை அடிப்பாங்களா ?'

'அடிக்க மாட்டாங்க'. (காதுகளை அசைத்தது).

'தேர்வு எளிதாக இருக்குமா ?'

'இருக்காது'

'தேர்வு எளிதாக இருக்குமா ?'

'இருக்காது'

'தேர்வு எளிதாக இருக்குமா ?'

'இருக்கும்'

தனக்குப் பிடிக்காத பதிலைக் கூறினால், அது பதிலை மாற்றும் வரை, அதே கேள்வியைத் தொடர்ந்து கொண்டேயிருப்பாள்.

'வனஜா ஒரு வன் குரங்கு. அவள் உன்னைப் பார்த்தால், துரத்துவாள். அவள் வீட்டுப் பக்கம் போகாதே. போவியா ?"

அது, 'மாட்டேன்' என்று சொல்லும் வரை அவளது கேள்வி தொடருந்துக் கொண்டேயிருக்கும்.


'ராஜீ...!'

அம்மாவின் குறள் சற்று வெம்மையாகவே இருந்ததால், அது, 'பூனையைப் பற்றிய புகாராகவே இருக்கக் கூடும்' என்று மனதினுள் எண்ணியவாறே சமையலறைக்குள் சென்றாள், ராஜி.

'அது என்ன செஞ்சிருக்குன்னு நீயே பார் !'.

அவளது தாய் உண்மையிலேயே கோபமாகக் காணப்பட்டாள். வறுத்த மீன் துண்டுகள் கீழே சிதறிக் கிடந்தன. பேச சொற்களின்றி விழித்துக் கொண்டிருந்தாள், ராஜி.

'அதனுடைய அழிச்சாட்டியம் நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிக் கொண்டே போகுது. அப்பா அதைத் தொலைத்து விட்டுத்தான் மறுவேலைப் பார்ப்பாங்க'

அவளது தாய் சத்தமாக பேச பேச, ராஜியின் உள்ளங்கைகள் வியர்த்து சோர்ந்து போயிருந்தன.

'போன தடவையே அப்பா தெளிவா சொல்லிட்டாங்க, கோணிப் பையில் போட்டு சென்னைக்குப் போகிற ரயிலில் வைத்துவிட்டு வந்துவிடுவேன்னு. என்னால் அதுவும் செய்யபுடியாது. நீயும்..., உன் பூனையும்...'

ராஜி நீர்த்த கண்களுடன், அமைதியாக ஜன்னலை நோக்கிச் சென்றமர்ந்தாள். பூனை பந்து போல உடலைச் சுருக்கி அமர்ந்திருந்தது. அப்பாவின் மீதிருந்த பயமும் கோபமும் அழுகையாக உருவெடுத்தது.
வழக்கம் போல் தாய் சமாதானத்திற்கு வந்தாள். நீண்ட நேரமாக ராஜியின் அழுகை நிற்காததால், தாய் சற்றே இரக்கமுடையவளாக,

'சரி, சரி... அழுவதை நிறுத்து. நான் அப்பாவிடம் சொல்வதாக இல்லை'

என்று கனிவுடன் கூறினாள். இதைக் கேட்டதும் ராஜி உள்ளூரப் பூரித்தாலும், விம்மலை உடனே நிறுத்த முடியவில்லை. அம்மா தொடர்ந்தாள், 'இத மாதிரி பண்ணும்போது, பூனையை அடிச்சா தான் திருந்தும். அப்படி செய்யும் போது நீ எங்க மேல கோபப் படக்கூடாது'.

சிறிது நேரங்களில் ராஜி சமாதானம் ஆகிவிட்டாள். பூனை அவள் மடியில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தது.

'அப்பா உன்னை சென்னைக்கு அனுப்பி விடுவாங்களா ?'

'ஆம்'

'அப்பா உன்னை சென்னைக்கு அனுப்பி விடுவாங்களா ?'

'ஆம்'

'அப்பா உன்னை சென்னைக்கு அனுப்பி விடுவாங்களா ?'

'ஆம்'

கேள்வியைப் பல முறைத் தொடர்ந்தும், பதில் 'ஆம்' என்பதாகவே இருந்தது.

'உன்னால் என்னைப் பிரிந்து இருக்க முடியுமா ?'

பூனை மெல்ல கண்களை மூடித்திறந்தது. இக்கேள்வியினை எத்தனை முறைக் கேட்டும், 'ஆம்' என்பதுவே பூனையின் பதிலாக இருந்தது. கோபத்துடன் அருகிலிருந்த அழி-ரப்பரை எடுத்து எறிந்துவிட்டு, சிறிது நேரம் அதை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பிறகு, அதன் தலையில் செல்லமாக அடித்துவிட்டு, 'இனிமேல், நீ காதை அசைததால் - ஆம் என்றும், கண்ணை மூடினால் - இல்லை, என்றும் அர்த்தம். என்ன ? சரியா ?' என்று கேட்டுவிட்டு அதன் காதுகளை அசைத்துவிட்டாள், ராஜி.