Sunday, February 10, 2013

ஓரினச்சேர்க்கை-உரிமைப் பற்றி ஆசியர்களுக்கு என்ன கவலை?


"குரங்கு பார்க்கும் குரங்கு செய்யும்" என்பது போலத்தான் இது. வெள்ளைக்காரன் எதை முற்போக்குத்தனம் என்று சொல்கிறானோ அதுதான் சரியென்று கருதும் போக்கு நம்மிடம் சிலருக்கு உண்டு. இதைப் பற்றி முன்பே ஒரு பதிவில் எழுதியிருந்தேன். இருப்பினும் மீண்டும் ஒருமுறை சற்று விளக்கத்துடன்:

 ஒரு நாட்டில் உள்ள உரிமைகள் பற்றி பேச்சு எழும்போது, ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களுக்கு உரிமை உள்ளதா? என்று கேட்கப்படும் அளவிற்கு நமது ஆசிய நாடுகளிலும் நிலைமை. நமது ஆசியர்களுக்கு சுயமாக சிந்திக்கத் தெரியாது போலும். வெள்ளைக்கார நாடுகளில் எது எதுவெல்லாம் உரிமையோ அதுவே இங்கும் இவர்களுக்கு உரிமை.

 ஓரினச்சேர்க்கை என்பது ஒரு ஐரோப்பிய சமூகத்தில் காணப்படும் ஒரு தோற்றம். அது பண்டைக்காலத்திலிருந்தே இதுதான் நிலமை. பல கிரேக்கக் கடவுளர்கள் எல்லாம் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள். அப்படித்தான் அவர்களது புராணங்கள் சொல்கின்றன. எனவே ஓரினச்சேர்க்கை என்பது அவர்களுக்கு முக்கியமான ஒரு விஷயம், அது அவர்களது கலாச்சாரத்தினுள் இருக்கும் ஒரு அங்கம். அந்த நாடுகளில், மதக்காரணங்களுக்காக ஓரினச்சேர்க்கை மறுக்கப்பட்டால், கணிசமான பேர் பாதிக்கப்படுவார்கள். எனவே அவர்கள் அதனை உரிமையாகக் கருதலாம்.

 ஆனால் நமது ஆசிய நாடுகளில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மிக மிக மிகக் குறைவு. எனவே இதனை ஒரு முக்கியமானப் பிரச்சனையாக, அதாவது, பெண்ணுரிமை அளவிற்கு முக்கியமானதாகக் கருதுவதால், பெண்ணுரிமைப் போன்ற இந்த முக்கியமான உரிமைகளுக்குத் தான் கேடு. பெண்ணுரிமை, வழிபாட்டுரிமை ஆகியவைகள் சிறுமைப் படுத்தப்பட்டுவிடுகின்றன.

 இதை ஈரான் அதிபர் அஹ்மதினேஜாத் சிறந்த முறையில் எடுத்துக் கூறியிருந்தார். ஒரு சமயம் அவர் கொலம்பியா பல்கலைக் கழகத்தில் உரையாற்றும் போது, ஒரு பிரச்சனை வாய்ந்த பார்வையாளர்களை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. அப்போது அவரிடம் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் ஈரான் நிலைமைப் பற்றி கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர், "ஈரானில் இது இல்லை". என்று கூறுவார். அதாவது அவர் சொன்னது, இந்த ஓரினச்சேர்க்கைக் கலாச்சாரம் ஈரானில் இல்லையென்பதாகும். ஆனால் பத்திரிக்கைகள் அவர்சொன்னதை திரித்தது வேறு விஷயம். (அதாவது பத்திரிக்கைகளோ, ஈரான் அதிபர் ஈரானில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் இல்லை என்று சொல்வதாகக் கூறின.)

ஆசிய நாடுகளில், இந்த ஓரினச்சேர்க்கை என்பது ஒரு திரிபு என்றே கூறக்கூடிய அளவிற்கு மிக மிகக் குறைவான ஒரு தோற்றம். ஆசியாவில்ல் காலித்தனம், கேலித்தனம் போன்றவற்றுடன் காணப்படும் ஒரு தோற்றமே இந்த ஓரினச் சேர்க்கை என்பது.

சமூகச் சட்டங்களினாலும் இந்த ஓரினச்சேர்க்கையினை ஆதரிக்கமுடியாது. உதாரண‌த்திற்கு சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில், அரசாங்க வீடு வாங்க வேண்டுமானால் திருமணம் செய்திருக்கவேண்டுமென்பது சட்டம். இதில் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் திருமணம் செய்யலாம் என்று வந்தால் பிரச்சனை. அது எப்படி என்று பார்ப்போம். இரு ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களுக்கு அந்த வீடுகளை வாங்க அனுமதி உண்டு என்றால், ஒரு கையடித்துக் கொள்ளும் (அதாவது முஷ்டிமைதுனம் செய்யும்) ஆணுக்கும் உரிமை உண்டு என்றுதானே கூறவேண்டும். அப்போ அவனோட உரிமையை கருத்தில் கொண்டு அவன் திருமணம் செய்யாமலேயே வீடுவாங்க அனுமந்தி கொடுக்கவேண்டுமே! பிரச்சனை வருகிறதே. அது போல ஒரு பெண் அளவிற்கு ஒரு பார்பி பொம்மை வாங்கியிருக்கும் ஆணுக்கும் அந்த உரிமை வந்துவிடுமே! அதே போல வைப்ரேட்டர், டில்டோ போன்ற கருவிகளை வாங்கியுள்ள பெண்ணுக்கும் வீடுவாங்கும் உரிமை வந்துவிடுமே. ஆகவே, "திருமணம்" என்ற அந்தஸ்திற்கு வீடுவாங்கலாம் என்றால், அங்கு திருமணத்தினை மனிதம் வளர்க்கும் ஒரு அம்சமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. திருமணத்தின் மூலம் பிள்ளைப் பேரு,  நாட்டு மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் (பல நாடுகளில் பிறப்பின் மூலம் மக்கள்தொகை பெறுக்கம் முக்கியமான நோக்கம்), ஒரு இயல்பான சமூகத்தினை ஏற்படுத்துதல் ஆகியவைகள் சாத்தியம்.

எனவே திருமணத்தினை, இரு ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் இணைவு, அல்லது ஒருவரின் பார்பி-பொம்மை வாங்கல், அல்லது ஒரு பெண்ணின் வைப்ரேட்டர் வாங்கல் ஆகியவைகளாகக் கருதக் கூடாது.

2 comments:

Philosophy Prabhakaran said...

ஆசியாவில் ஓரினச்சேர்க்கை மிக மிக குறைவு என்பது ஒரு வெளித்தோற்றம் தான்... மேலை நாடுகளில் வெளிப்படையாக யாரும் சொல்லிக்கொள்வதில்லை... இங்கிருக்கும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் (Bi-Sexualகளையும் சேர்த்து) 99% வெளியே சொல்வதில்லை... மீதமிருக்கும் ஒரேயொரு சதவிகிதத்தினர் மட்டுமே வருடாந்திர LGBT ஊர்வலத்தில் கலந்துக்கொண்டு தங்களை பிரகடனப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்... காரணம், நம்முடைய கலாசாரம் அதனை தவறானதாக பார்க்கிறது... திருநங்கைகளையே நம் நாட்டில் மதிப்பதில்லையே...

மு மாலிக் said...

கலாச்சாரம் இதனைத் தவறாகப் பார்க்கிறது என்பது கலாச்சாரத்தின் குற்றமல்ல. அது நமது கலாச்சாரத்தின் தன்மை. நமது கலாச்சாரம் இதை மட்டும் தவறாகப் பார்ப்பது கிடையாது. சாரயம் குடித்தல், மாற்றான் மனைவியை நோக்குதல், திருமண பந்தமின்றி சேர்ந்து வாழ்தல் ஆகியவைகளையும் தவறாகப் பார்க்கிறது.

ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களுக்கு அனைத்து உரிமைகளும் உண்டு எனக்கூறும் நாடுகள் வேறு விதங்களில் உரிமைமீறல்கள் செய்கின்றன. அங்கு பலதார மணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு உரிமையில்லை.

அது தவிர என்னதான் மேலை நாடுகள் உரிமையளிக்கிறோம் உரிமையளிக்கிறோம் எனப் பீத்திக்கொண்டாலும், நிர்வாணமாக நடப்பேனென்பவனுக்கு உரிமை கிடையாது. எனவே அவர்களது கலாச்சாரம் அதைத்தடுக்கிறது. அதை கலாச்சாரத்தின் குற்றமாகாது.