Monday, September 13, 2010

துருக்கி: ஐரோப்பாவால் மெல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல்

துருக்கி பல விதங்களில், ஒரு தனித்தன்மையுடன் விளங்கும் நாடு. சிலருக்கு அது வியத்தகு விநோதகங்களைக் கொண்டு இருக்கும் ஒரு நாடு. சிலருக்கு அது முரண்பாடுகளைக் கொண்ட நாடு.

அதனை மேற்கத்தியர்களால் ஒரு ஐரோப்பிய நாடாகவும் சித்தரிக்க முடியாது; வஹ்ஹாபிய சிந்தனையுள்ள, செல்வாக்குள்ள இஸ்லாமிய நாடுகளால், அதனை ஒரு இஸ்லாமிய நாடாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. துருக்கியின் இந்த எதிலும்-பொருந்தாத்-தன்மை, மத வட்டத்திலும், அரசியல் வட்டத்திலும், மொழி-கலாச்சார வட்டத்திலும் பொருந்தும். அது உலக துருக்கியர்களால் பெருமையுடன் நோக்கப்பட்டு, துருக்கிய கலாச்சார மதிப்புகளுக்காக விளங்கும் நாடு.

ஐரோப்பியர்களின் பார்வையில், அதனை ஐரொப்பிய நாடாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலையை, அதன் வரலாறு, புவியியல், மதம் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவை விளக்கும்.

ஐரோப்பாவிலிருந்து வெளியில் நிக்கும் அதன் தன்மை, வரலாற்றுக் கூறில், அந்த நாட்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே துவங்குகிறது. அது பைஸாண்டியம் எனும் ரோம நாட்டின் மீது நீண்டு நிலைப் பெற்ற மத்தியக்-கிழக்கு நாடு. ஐரோப்பாவிலிருந்து ஆசியாவிற்கு வழியாக இருந்த கான்ஸ்டான்டிநோப்பிளை தனதுள் வாங்கிய நாடு. ஐரோப்பியாவின் பாரம்பரியக் கலாச்சார மையங்களாக விளங்கிய பல நகரங்களையும், தேசங்களையும் விழுங்கி வியாபித்திருந்தது அது. மத அடிப்படையான கூறில், அது இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் நாடாக அமைந்து ஐரோப்பாவிற்கு வெளியில் நிற்கிறது. கலாச்சார அடிப்படையில் ஐரோப்பாவிற்குப் பொருந்தாத பலதார மணம், ஐரோப்பாவிற்குப் பொருந்தாத ஆபாசமில்லா, பாலியல்விகாரமில்லா வாழ்க்கைமுறை, மேலும் ஐரோப்பாவிற்குப் பொருந்தாத வகையில், மற்றவர்களைத் தூற்றி அவதூறு செய்யும் உரிமைகளில்லாதத் தன்மை ஆகியவைகளால் துருக்கி வேறுபடுகிறது. மொழி அடிப்படையில், வேறு எந்த ஐரோப்பிய நாட்டிலும் இல்லாத "துருக்கி" எனும் மொழியினைக் கொண்டுள்ளது. புவி அமைப்பு ரீதியாக துருக்கியின் பெரும்பான்மையான நிலம் ஐரோப்பாவிற்கு வெளியே உள்ளது. அரசியலமைப்பு ரீதியாக ஐரோப்பாவிற்கு மாறுபடும் அதன் அம்சம், தற்காலத் துருக்கியில், அதன் அதிகப்படையான அதிகாரங்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தினைவிட இராணுவத்திற்கும், நீதிமன்றங்களுக்கும் தான்.

வெளியுறவுக் கொள்கை ரீதியாகவும், துருக்கி ஐரோப்பாவிற்கு வெளியே செல்ல ஆரம்பித்து விட்டது. துருக்கியின் இந்த செயலே, மேற்கத்திய நாடுகளை எச்சரித்து, அவர்களின் துருக்கி மீதான அணுகு முறையைப் பற்றி மறுபரிசீலனைச் செய்யத் தூண்டியது. அதுநாள் வரை துருக்கியின் வேறுபாடான மதம், கலாச்சாரம், மற்றும் புவி/அரசியலமைப்புக் காரணங்களால் அதனை ஒதுக்கி வைத்தது ஐரோப்பியா. இந்த நிலையிலும் துருக்கி ஒரு செல்வாக்குப் பெற்ற ஒரு பலமான நாடாக இருந்து வந்ததால் அதனை எச்சரிக்கையுடன் பார்த்தது ஐரோப்பா. ஆனால் வெளியுறவுக்கொள்கை ரீதியாக துருக்கி ஐரோப்பாவைவிட மேலும் முரண்பட ஆரம்பித்தவுடன் ஐரோப்பாவின் எச்சரிக்கை அதிகமானதுடன் தனது அணுகுமுறையினையும் மாற்றிக்கொள்ளுமோ எனும் சுவடுகளும் தெரிய ஆரம்பித்துள்ளன.

அப்படி என்னதான் அந்த வெளியுறவுக் கொள்கையில் உள்ள முரண்பாடுகள் ?

அந்த முரண்பாடுகள் காண்ஸ்டான்டிநோப்பிளைக் கைப்பற்றியதிலிருந்து என்றாலும், முதலாம் உலகப் போரின் போதும் என்றாலும், தற்போதைய ஜனநாயக துருக்கியில் தோன்றிய முரண்பாடுகள் முக்கியமானவை. அவைகளே தற்போதைய அரசியல் மீது தாக்கங்களை ஏற்படுத்துபவை. அந்த முரண்பாடுகளில் சில கிரீஸ் நாட்டின் மீதான பகை, ஸைப்ரஸ் நாட்டின் மீதான படையெடுப்பு, அர்மீனியா மீதான பகை ஆகியவை. இந்த முரண்பாடுகளை அதிகரிக்கும் பொருட்டு, துருக்கி இஸ்ரேலையும் விமர்சிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. ஈரான், சிரியா போன்ற நாடுகளுடன் தன் நட்புறவினை மேம்படுத்த ஆரம்பித்துவிட்டது. வெளியுறவுக்கொள்கையில் துருக்கியின் இந்த நகர்வே, ஐரோப்பியர்களை எச்சரித்து அதனை ஒதுக்கினால், ஐரோப்பியக் கூட்டமைப்புக்குத் தான் கேடு என்பதினை உணர ஆரம்பித்துள்ளன எனத் தெரிகிறது.

இதற்கிடையில், துருக்கியில் ஒரு அரசியலைப்பு சீர்திருத்தம் நடைபெற்று வருகிறது. அந்த சீர்திருத்தத்தில் இராணுவத்திற்கும், நீதிமன்றத்திற்கும் இருந்த அதிகப்படையான அதிகாரங்கள் பரிக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அதனை துருக்கி மக்களும் ஆதரித்து வாக்களித்துள்ளனர்.

இந்த சீர்திருத்தத்தினைக் கொண்டுவந்த ஆளும் அரசியல் கட்சி ஒரு இஸ்லாமிய-துருக்கிய மதிப்புகளுக்காக விளங்கும் ஒரு கட்சி. இந்த நிலையில் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் மூலம் அரசாங்கம் வலுப்பெறுமானால், அது இஸ்லாமிய-துருக்கிய மதிப்புகளுக்குக் கிடைத்த பரிசே ஆகும். அதனால் இந்த முகங்களில் துருக்கி ஐரோப்பாவிலிருந்து மேலும் முரண்படவே செய்யும்.

ஆனால் ஐரோப்பாவோ, இதனை அடக்கி வாசித்து, துருக்கியைப் பாராட்டுகிறது. உண்மையில் பாராட்ட வேண்டியதேவை அதற்கு ஏற்பட்டுள்ளது. அந்த தேவை, நான் மேலே சொன்னது போல, துருக்கியின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் நிகழ்ந்த மாற்றத்தினால் ஆகும்.

No comments: